“Ξέρεις , κάθε ταξίδι ανοίγεται στα περιστέρια, όλος ο κόσμος ακουμπάει στη θάλασσα και τη στεριά θα πιάσουμε το σύννεφο, θα βγούμε από τη συμφορά του χρόνου από την άλλην όψη της κακοτυχιάς, θα παίξουμε τον ήλιο στα δάκτυλα στις εξοχές της ανοιχτής καρδιάς θα δούμε να ξαναγιεννιέται ο κόσμος!'' ... Οδυσσέας Ελύτης.

Ναι , ο κόσμος ξαναγεννιέται για εμένα αυτό το Κυριακάτικο ξημέρωμα στο νησί του αδημονούντος πάθους για ζωή, στην καρδιοπλανεύτρα Σκιάθο! Στην αγκαλιά του Ήλιου ολοβραδύς κοιμότανε που είχε σβήσει για χάρη της, ενίοτε τη θέση του την έπαιρνε ένα ολόγιομο φεγγάρι που της ψιθύριζε τα λόγια του θαλασσοκύρη ποιητή Οδυσσέα Ελύτη ... '' Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - μα που γύριζες ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας''.