Το αργό τρέξιμο δεν είναι πάντοτε η ιδανική επιλογή. Το σώμα μας, σε έναν βαθμό, λειτουργεί όπως τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού: αν τα περιορίσεις αποκλειστικά σε κυκλοφορία μέσα στην πόλη με 30 χλμ./ώρα, αργά ή γρήγορα θα “μπουκώσουν”. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβεί και στους δρομείς, όταν η υπερβολική επιβράδυνση οδηγεί σε αλλοίωση της φυσικής τεχνικής τρεξίματος και τελικά σε προβλήματα. Φυσικά, οι έννοιες του “αργού” και του “γρήγορου” ρυθμού είναι σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικές. Το αργό τρέξιμο είναι σχετικό. Ωστόσο, ένα στοιχείο παραμένει αδιαμφισβήτητο. Όσο μειώνεται η ταχύτητα κίνησης, τόσο αυξάνεται ο χρόνος στήριξης του ποδιού στο έδαφος. Αυτή η παρατεταμένη στήριξη ενισχύει τις εμβιομηχανικές αδυναμίες του πέλματος και ενεργοποιεί μια αλυσίδα φορτίσεων που καταπονούν το πόδι, φορτίσεις που δεν είναι πάντοτε εύκολα διαχειρίσιμες από τον οργανισμό.