[i]Μετά από 13 (!) αγώνες σε 3 χρονιές, με εκκίνηση στην χιονισμένη Πεντέλη τον Φεβρουάριο του 2009 και με τελευταίο αγώνα την "ανάβαση του τρελού" τον Δεκέμβριο του 2011, ήρθε η ώρα να αποχωρήσουμε από τις διοργανωτικές δραστηριότητες. Στο μεταξύ καταφέραμε να μυήσουμε στο βουνίσιο τρέξιμο 100άδες φίλους, να παρουσιάσουμε άγνωστες νέες διαδρομές μόλις λίγα λεπτά από την πιο μεγάλη πόλη της χώρας (Πεντέλη, Υμηττό) βοηθώντας τους ενδιαφέρομενους να βρουν κοντά στο σπίτι τους διαδρομές για τρέξιμο σε όμορφο περιβάλλον. Καλύψαμε ένα κενό που αφορούσε τις αποστάσεις "εισαγωγικού" χαρακτήρα που εξυπηρετούν τον κόσμο που ακούει αλλά δεν έχει δοκιμάσει να τρέξει σε βουνό και σε μονοπάτια. Φέραμε μία σειρά αγώνων δίπλα στην πόλη της Αθήνας, καθώς το 2009 που ξεκινάγαμε δεν υπήρχαν παρά 2-3 αγώνες με το ζόρι στα βουνά της πόλης που φιλοξενεί το 50% του πληθυσμού της χώρας. Επίσης επεκτείναμε την σεζόν των αγώνων δοκιμάζοντας από την αρχή, αγώνες σε μήνες όπως ο Φεβρουάριος, ο Δεκέμβριος ή ακόμα και μόλις μία εβδομάδα μετά τον κλασικό μαραθώνιο της Αθήνας. Αποδείξαμε ότι ο καιρός είναι σύμμαχος σε όποιον τολμάει και η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει σεζόν 11 μηνών (εξαιρώ τον Αύγουστο). Τόσο η Marie όσο και εγώ χαρήκαμε αυτούς τους αγώνες γιατί συναντούσαμε απλό καθημερινό κόσμο που ερχόταν για την χαρά της προσπάθειας και μόνο. Δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας στην σχεδίαση των αγώνων, τόσο σε υλικά όσο και σε παρεχόμενες πληροφορίες, έτσι ώστε όλοι να νιώθουν άνετα και οικεία. Πολλοί μας κάκισαν γιατί εφαρμώσαμε κανόνες στις διαδικασίες, ενώ στην αρχή είχαμε δεχτεί επιθέσεις για τα 15ευρώ του κόστους συμμετοχής. Αλλά όποιος θέλει να είναι είναι νοικοκύρης στα οικονομικά και να μην απλώνει χέρι σε δημόσιο χρήμα ξέρει ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Ξέραμε ότι η διοργάνωση αγώνων είναι πολύ κοπιαστική δουλειά με σοβαρά ρίσκα ανά πάσα στιγμή. Πολεμήσαμε σε κάποιο βαθμό και καταφέραμε να πείσουμε για τις προθέσεις μας και την ποιότητα των αγώνων μας. Το όραμά μας νομίζουμε ότι το πετύχαμε. Η κούρασή μας όμως ήταν αρκετά μεγαλύτερη από όσο μπορεί κάποιος να συνειδητοποιήσει και είχε να κάνει και με ιδιαιτερότητες που δυσκολεύουν την διοργάνωση τέτοιων εκδηλώσεων. Ωστόσο για το Athens Mountains Cup το σημείο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση της διακοπής έπαιξε η διακοπή των αγώνων του Σχίνιαθλου που επίσης κάναμε εμείς. Είχαμε χτίσει ισορροπίες στο οικονομικό επίπεδο που μας επέτρεπαν να χρηματοδοτούμε την μία διοργάνωση από την άλλη. Για να είναι κάποιος νόμιμος πρέπει να έχει μία εταιρεία με την έδρα της (δεν υπάρχει άλλος σωστός τρόπος έκδοσης παραστατικών για συμμετοχές, συγκέντρωση χρημάτων, απόκτιση υλικών) που θα αποδίδει φόρους για τις δραστηριότητές της. Όλα αυτά σημαίνουν αρκετά λειτουργικά έξοδα. Με την παύση του Σχίνιαθλου δεν υπήρχε προοπτική τέτοιας ισορροπίας. Και δεν αναφέρομαι σε κέρδος, αλλά σε ισορροπία εσόδων - εξόδων. Η απόφαση ήταν δεδομένη και στην ουσία μονόδρομος για εμάς. Ευχαριστούμε όλους για την συμπαράστασή τους αυτά τα χρόνια. Ευχαριστούμε και εκείνους που αρχικά με κατέκριναν και στην συνέχεια μας εμπιστεύτηκαν. Ευχαριστούμε και την New Balance για την συνεργασία των τελευταίων 2 ετών. Είμαστε σίγουροι ότι η σκυτάλη θα περάσει στα χέρια άλλων διοργανωτών. Ελπίζουμε να είχαμε δίκιο στις επιλογές μας και να βοηθήσαμε τόσο τους συμμετέχοντες όσο και τους ενδιαφερόμενους διοργανωτές. Καλούμε όλους να φέρνουν τους φίλους τους και τις οικογένειές τους στους αγώνες που κρίνουν ότι είναι άρτιοι και ακέραιοι διοργανωτικά. Δεν είμαστε τόσο πολλοί όσο φαίνεται οι δρομείς... καλό είναι να προσέχουμε που βάζουμε την ψήφο μας με την συμμετοχή μας, καθώς και οι αγώνες θα περάσουν δύσκολες ημέρες και πρέπει να αντέχουν αυτοί που πραγματικά αξίζουν! Με αθλητικούς χαιρετισμούς, Marie Leautey & Λεωνίδας Αθανασόπουλος[/i]