Η άποψη του Α-Ζ: Το βιβλίο αυτό αποτελεί την αυτονόητη κατάληξη μιας περιπέτειας που κράτησε 14 χρόνια! Και μάλιστα –τηρουμένων των αναλογιών- βρίσκουμε και μικρό τον όγκο των πληροφοριών και του έργου γενικότερα, που μας παραδίδουν η Φρανσουάζ και ο Κλόντ. Ο αντικομφορμισμός τους αλλά και το πνεύμα του αφηγήματος δεν επέτρεψε την καταγραφή πολύτιμων πληροφοριών, που πάντα είναι χρήσιμες για τους επίδοξους ταξιδιώτες της περιπέτειας. Η εποχή που το ζευγάρι ξεκίνησε το ταξίδι του γύρω από τον κόσμο, καθώς επίσης και το ξεκαθάρισμα των προθέσεών τους πριν καν αρχίσουν τις προετοιμασίες του ταξιδιού, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ένα βιβλίο με περιπέτεια 100%.
Όμως, απ όποια σκοπιά κι αν δει στο τέλος κανείς την εμπειρία του ζεύγους Ερβέ, δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι πρόκειται για μια σπουδαία περιπέτεια. Στα 14 χρόνια της απουσίας τους, ο Κλόντ και η Φρανσουάζ, διαμόρφωσαν νέες προσωπικότητες, σφυρηλάτησαν τους χαρακτήρες τους και μέσα από το κείμενό τους μας δίνουν ξεκάθαρη την αντίληψή τους για τον κόσμο. 
Ένα πρώτο κοίταγμα στο «Γύρο του Κόσμου» μας αποκαλύπτει ένα εύπεπτο ανάγνωσμα, είναι όμως αυτονόητο ότι ο προβληματισμός των συγγραφέων, οι οποίοι επέλεξαν το δύσκολο δρόμο για να έρθουν σε ρήξη με το κατεστημένο της ρουτίνας, βγαίνει σε πολλά σημεία του βιβλίου. Δύσκολα ο αναγνώστης θα ανασυνθέσει βήμα-βήμα τη 14χρονη περιπετειώδη πορεία του ζευγαριού –οι 288 σελίδες ανθρωποκεντρικής περιγραφής δεν επαρκούν- ωστόσο θα πάρει μια γεύση πραγματικής περιπέτειας στους δρόμους του κόσμου. 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η περιπέτεια αρχίζει την 1η Απριλίου 1980. Μας περιμένουν τώρα οι ανοιχτές εκτάσεις, και μια ζωή απαλλαγμένη από τις καθημερινές σκοτούρες τικ κοινωνίας μας. Αυτή η 1η του Απρίλη είναι η αποστομωτικά απάντηση σε όσους μας θεωρούν τρελούς και προβλέπουν ότι θα αποτύχουμε. Στις εννέα η ώρα εκείνο το πρωί, σ' ένα δρόμο της Λυόν, καβαλάμε τα ποδήλατά μας γεμάτοι ζήλο, ενέργεια, χαρά, αλλά και με κάποιο δέος και αβεβαιότητα. Αφήνουμε πίσω μας τα πάντα: οικογένεια, φίλους, τη χώρα μας, την ήρεμη ζωή… για το άγνωστο. Τη συγκεκριμένη αυτή στιγμή συνειδητοποιούμε πλήρως το εύρος του σκοπού μας, και ξαφνικά νιώθουμε πόσο ευάλωτοι είμαστε! Μονάχοι πάνω στα ποδήλατα μας, τρεκλίζουμε σαν τα παιδιά που μαθαίνουν τα πρώτα τους βήματα. Χίλια δυο ερωτήματα μας βασανίζουν… 

…Τι είναι όμως αυτό που δίνει την πρώτη ώθηση; Γιατί αποφασίζει κανείς μια μέρα ν' αλλάξει ριζικά ζωή; Η απόφαση μας δεν όταν απότομη, δεν ήταν ένα όνειρο που έγινε ξαφνικά πραγματικότητα, αλλά μια αργή πορεία, όπως ίνα φρούτο που ωριμάζει και γινώνεται έτσι απλά, με το πέρασμα του χρόνου. Σιγά-σιγά αναπτύχθηκε μέσα μας ο πόθος για ένα νέο τρόπο ζωής. Θελήσαμε να σπάσουμε την ευθεία οδό που διαγραφόταν στον ορίζοντα και που αντιπροσώπευε τη μοίρα μας: δουλειά, οικογένεια, σπίτι… Απηυδησμένοι από τη ρουτίνα, τρομαγμένοι από τη μονότονη προοπτική της εξέλιξης μας, θέλομε να ζήσουμε μια εμπειρία για δυο ανθρώπους. Πόσες φορές δεν είχαμε πλάσει τον κόσμο στα μέτρα μας; Με τους φίλους μας περνούσαμε βραδιές ατελείωτες συζητώντας ουτοπικά σχέδια: επιστροφή στη γη, ενασχόληση με την κηπουρική, ανακαίνιση ενός παλιού σπιτιού, άνοιγμα μιας επιχείρησης βιολογικών τροφών ή μιας σχολής ήπιας ιατρικής... Μερικές φορές κάναμε και σχέδια για ταξίδια, με συντομότατες αναφορές, σάμπως για να μη διαταράξουμε την ονειροπόληση και το μυστήριο. Οι ιδέες αφθονούσαν, αλλά πολύ λίγες μας ταίριαζαν, είτε επειδή ήταν υπερβολικά δύσκολο να γίνουν πράξη είτε επειδή μας ξαναγύριζαν διαρκώς πίσω στην καταναλωτική κοινωνία, την οποία αρνιόμασταν. Ήταν δυνατόν να ζήσει κανείς διαφορετικά; Εικοσιπεντάχρονος ορθοπεδικός τεχνίτης ο ένας και εικοσιενάχρονη σπουδάστρια διακόσμησης η άλλη, θέλαμε να ξεφύγουμε από το δίχτυ του κομφορμισμού. Περιμένοντας ώσπου να βρούμε την ιδέα που θα μας άρεσε, ετοιμαστήκαμε σιγά-σιγά νια την αλλαγή. Αρχίσαμε να κάνουμε οικονομίες, ο κουμπαράς μας θα βαραίνει στο εξής κάθε μήνα περισσότερο...

…Η ιδέα αυτή μας γοητεύει έντονα. Συνδυάζει την αγάπη μας για η φύση μ΄ εκείνη για τον αθλητισμό. Μόνο που, να, δεν έχουμε ασχοληθεί ποτέ με την ποδηλασία. Μήπως αυτό αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο; Δεν βαριέσαι! Η χαρά και ο ενθουσιασμός που οι αναζητήσεις μας βρήκαν επιτέλους ένα στόχο μας δίνουν φτερά. Ασχολούμαστε ήδη με την πεζοπορία, το σκι και την αναρρίχηση. Προτού όμως πάρουμε μια οριστική απόφαση, πηγαίνουμε στο Κοταντέν και δοκιμάζουμε να περπατήσουμε μια μεγάλη απόσταση, και ταυτόχρονα το οτοστόπ. Πολύ γρήγορα οι χαρακτήρες μας καθορίζουν την επιλογή μας: Δεν αντέχουμε τη βραδύτητα της πεζοπορίας, ιδίως όταν τα τοπία δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον. Και το οτοστόπ; Αποκλείεται εκ προοιμίου, λόγω της προφανούς ανυπομονησίας μας. Θέλουμε να είμαστε αυτόνομοι. Αυτό ήταν, θα κάνουμε το γύρο του κόσμου με ποδήλατο! Ορίζουμε την αναχώρηση για τον Απρίλη του 1980, σε δύο χρονιά δηλαδή! Μόλις πήραμε την απόφαση, όλα αρχίζουν να κυλούν σαν από μόνα τους. Έτσι, η ζωή μας αλλάζει σιγά-σιγά ρυθμό. Χωρίς τριβές, απλά, σαν ένας καλορυθμισμένος μηχανισμός…

… «Θα ‘πρεπε να βρείτε σπόνσορες», μας συμβουλεύουν πολλοί. Εξετάζουμε αυτό το ενδεχόμενο αλλά τελικά, το να γεμίσουμε διαφημιστικά σλόγκαν δεν μας ενδιαφέρει. Δε θέλουμε να έχουμε να δώσουμε λογαριασμό σε κανέναν μάνατζερ προώθησης προϊόντων. Σίγουρα είναι πιο βολικό να αποθέσεις τις οικονομικές σου σκοτούρες στα χέρια ενός σπόνσορα, αλλά εμείς δεν ψάχνουμε αναγκαστικά την ευκολία. Να συμπληρώσουμε του κόσμου τα έντυπα για μερικά φράγκα; Όχι να λείπει! Αυτό το ταξίδι είναι μια προσωπική υπόθεση, και ο προϋπολογισμός μας θα παραμείνει μετρημένος. Θα φύγουμε με τις οικονομίες μας, δηλαδή με 80.000 φράγκα, που λογικά θα πρέπει να μας αρκέσουν για να ζήσουμε μερικά χρόνια…

…Είμαστε έτοιμοι για τη μεγάλη περιπέτεια. Όλοι αυτοί οι μήνες της αργής μεταλλαγής εκλέπτυναν τα αισθήματά μας, τις ιδέες μας. Τα κίνητρα του ταξιδιού μας είναι τώρα σαφή μέσα στο μυαλό μας. Φεύγουμε αναζητώντας έναν άλλο τρόπο ζωής, μια φιλοσοφία όπου το χρήμα, το φαίνεσθαι και τα λούσα δεν θα είναι πια οι βασικές αξίες. Αρνιόμαστε την ιεραρχία, τη χαμέρπεια, το φόβο, το μίσος. Θέλουμε να ανασάνουμε, όχι να λαχανιάζουμε, να περπατήσουμε όχι να τρέχουμε…

…Σίγουρα θα υπάρξουν στιγμές αμφιβολίας, απελπισίας και φόβου αλλά θα έχουμε την ευκαιρία να αντέξουμε μαζί όλες αυτές τις δοκιμασίες. Οι ταλαιπωρίες θα είναι μικρές μπροστά στα όσα θ’ ανακαλύψουμε, μπροστά στη χαρά να είμαστε ελεύθεροι, σε εγρήγορση, διαθέσιμοι, ανοιχτοί σε κάθε εμπειρία. Θα γίνουμε κατά κάποιο τρόπο μάρτυρες του σημερινού κόσμου. Η ταχύτητα δεν αφορά το δικό μας ταξίδι. Εμείς θα είμαστε χελώνες και θα χώνουμε τη μύτη μας παντού, περίεργοι να μάθουμε ποια λουλούδια φυτρώνουν στο διάβα μας. Θα κουβαλάμε το σπίτι μας μαζί μας και δεν θ΄ αφήνουμε δύσοσμο καπνό πίσω μας. Το να φύγουμε με ποδήλατα είναι ένας ταπεινός και μη επιθετικός τρόπος να προσεγγίσουμε τους άλλους… 


Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Ύψιλον» (www.ypsilon.gr). Μετάφραση: Κώστας Κουρεμένος. Τα αποσπάσματα από το βιβλίο δημοσιεύονται με την ευγενική άδεια των εκδόσεων Ύψιλον.

Επικοινωνήστε με τους συγγραφείς στη διεύθυνση: claude.herve@frgateway.net

Επισκεφθείτε το site του ταξιδιού τους (μόνο στα γαλλικά)