Θυμάμαι παλιά, πριν 15 - 20 χρόνια και βάλε, δινόταν μεγάλη έμφαση στον σχεδιασμό και στην τέχνη που ο σχεδιαστής έβαζε στο ρούχο το οποίο δινόταν από τους διοργανωτές των αγώνων στα μπλουζάκια (ή κάθε άλλο ρούχο) που έδιναν στους αθλητές. Το μπλουζάκι ενός αγώνα δεν ήταν απλώς “το μπλουζάκι του αγώνα”. Ήταν κάτι που περίμενες σαν αθλητής να δεις, να αγγίξεις, να κρατήσεις. Ο σχεδιασμός του είχε ψυχή, όχι πάντα φυσικά, αλλά πολλές φορές. Κάποιος είχε καθίσει με μεράκι να αποτυπώσει πάνω στο ύφασμα την ιστορία μιας διαδρομής, το χαρακτήρα ενός βουνού, το πνεύμα μιας κοινότητας. Ήταν μια μικρή μορφή τέχνης, όχι τόσο για να εντυπωσιάσει, αλλά για να μας συνδέσει με τον αγώνα. Να θυμίζει πως ήσουν μέρος μιας ιστορίας που άξιζε να ειπωθεί. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν πήραμε μια χρονιά το μπουφάν του ROUT και ήταν κεντημένα – για πρώτη φορά - πάνω στο ύφασμα, με καλλιγραφικά γράμματα, τα ονόματα μας. Μας είχε φανεί μοναδικό και σίγουρα μας είχε αγγίξει όλους.

Είναι Σάββατο απόγευμα, και στις εγγραφές για τον αγώνα που θα γίνει το επόμενο πρωί δεν είναι δύσκολο να μάθει κάποιος ποιοι αγώνες γίνονται στη χώρα μας (αλλά καμιά φορά να πάρει και μια γεύση αγώνων του Εξωτερικού) απλά παρατηρώντας μπλουζάκια! Στην κοινότητα του ορεινού τρεξίματος, και ιδιαίτερα στις υπεραποστάσεις, τα μπλουζάκια με την “στάμπα” του αγώνα έχουν αρχίσει να γράφουν πλέον την δική τους ιστορία καθώς περνούν τα χρόνια αλλά αποτελούν και σημάδι ότι “ήμασταν και εμείς εκεί”. Οι διοργανωτές αγώνων θέλουν να φτιάξουν ένα μπλουζάκι και μια ετικέτα που θα είναι ξεχωριστή, αλλά και ο αθλητής επιδιώκει να φοράει τα μπλουζάκια των αγώνων, ιδιαίτερα βέβαια των πολύ δύσκολων ή δημοφιλών, ώστε να δείξει ότι κάτι “κατάφερε” σε αυτό το βουνό. Ότι έχει τρέξει κάποιον “σπουδαίο” ή “δημοφιλή” αγώνα!