[Advendure]: Παναγιώτα, ας ξεκινήσουμε με την κλασική ερώτηση γνωριμίας: πού γεννήθηκες, πού ζεις σήμερα και με τι ασχολείσαι στην καθημερινότητά σου, πέρα από τον αθλητισμό και το ορεινό τρέξιμο;

[Π. Δημακάκου]: Γεννήθηκα, μεγάλωσα και μένω μέχρι και σήμερα στην Αθήνα. Σπούδασα λογοθεραπεία στην Πάτρα και εξάσκησα το επάγγελμα για 9 χρόνια. Τα επόμενα χρόνια εργαζόμουν ως πωλήτρια σε καταστήματα με αθλητικά είδη, αλλά τους τελευταίους τρεις μήνες έχω σταματήσει, γιατί ψάχνω σπίτι στην επαρχία για να μετακομίσω.

[Advendure]: Το 2015 κάνεις τα πρώτα σου αγωνιστικά βήματα στα μονοπάτια, με έναν αγώνα 6Κ στην Πάρνηθα. Τι είναι αυτό που σου έχει μείνει πιο έντονα από εκείνη την εμπειρία; Τι σε τράβηξε τότε στο ορεινό τρέξιμο και ποιο στοιχείο του είναι αυτό που συνεχίζεις να αγαπάς περισσότερο σήμερα;

[Π. Δημακάκου]: Τι μου θύμισες τώρα; Ο πρώτος μου αγώνας βουνού 6χλμ. του Pearl Izumi στην Πάρνηθα! Εκεί αγάπησα το ορεινό τρέξιμο και με κέρδισε το βουνό και η φυσική του ομορφιά. Αν και απροπόνητη και με αρκετή κούραση, γέμισα εικόνες και το συναίσθημα μόλις τερμάτισα ήταν μοναδικό. Αυτό που σκέφτηκα μετά, δεν ήταν τόσο ότι κουράστηκα, αλλά πότε θα ξανακάνω έναν τέτοιο αγώνα, ποιο ορεινό μέρος θα γνωρίσω μετά;!; Το ίδιο συναίσθημα, μετά από 11 χρόνια έχω και σήμερα, η ανυπομονησία δηλαδή του να γνωρίσω κάποιο καινούριο βουνό, να δω και να τρέξω σε καινούρια μέρη.

[Advendure]: Δύο χρόνια μετά το “βάπτισμα του πυρός”, δοκιμάζεις τις δυνάμεις σου σε έναν αγώνα υπεραπόστασης βουνού, το Zagori TeRA 80K, όπου γνωρίζεις το πρώτο σου DNF σε μια απαιτητική διαδρομή. Κι όμως, επιστρέφεις το 2019 για να το ολοκληρώσεις, ανοίγοντας ουσιαστικά ένα νέο κεφάλαιο με μια εξαιρετική πορεία στις ultra trail αποστάσεις, με τρεις νίκες στο ιδιαίτερα απαιτητικό OMT 100K στον Όλυμπο, καθώς και νίκες στα 100Κ του Stage Race στο Τείχιο και στα 100 μίλια του VFUT. Τι συναισθήματα σου άφησε εκείνη η πρώτη εγκατάλειψη; Και τι είναι αυτό που σε ελκύει τόσο έντονα στους αγώνες ultra trail, που απ’όσο γνωρίζουμε σου αρέσουν περισσότερο;

[Π. Δημακάκου]: Το πρώτο μου DNF στο Zagori Tera το 2017, αν και με στενοχώρησε και με ξενέρωσε, ήταν ένα μάθημα ότι σε μεγάλους αγώνες δεν μπορείς να πηγαίνεις χωρίς επαρκή προπόνηση, γιατί το πιο πιθανό είναι να μην καταφέρεις να τον τερματίσεις. Έτσι έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου, ότι αυτόν τον αγώνα θα τον τερματίσω, αλλά την επόμενη φορά θα έρθω σωστά προετοιμασμένη, όπως και έκανα το 2019. Όταν τερμάτισα λοιπόν τον πρώτο μου ultra αγώνα, ένιωσα ξεχωριστά, ότι κάτι τόσο δύσκολο, κατάφερα να το φέρω εις πέρας μετά από τόσες ώρες και τόσες όμορφες εικόνες, τόσους εθελοντές, τόσους σταθμούς, τόσα χωριά. Στη ζυγαριά λοιπόν, μετά τη λήξη του αγώνα, την κούραση κέρδισε η ανεπανάληπτη αυτή εμπειρία. Συνεπώς, άρχισα να αποζητώ ultra αγώνες, να ανυπομονώ για την δύσκολη και πολύωρη προπόνηση, αλλά πάνω από όλα την ένταση και την έξαψη κατά τη διάρκεια του αγώνα. Επιπλέον με εξιτάρει ιδιαίτερα ότι περνάς τόσες ώρες με τον εαυτό σου και το μυαλό παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για να καταφέρεις να συνεχίσεις, παρά τις αντιξοότητες. Το θετικό είναι ότι οι επιθυμίες μου συμβάδιζαν με την απόδοση μου, η οποία ήταν καλύτερη σε αγώνες αντοχής, παρά σε αγώνες ταχύτητας. Έτσι πλέον βάζω κάθε χρόνο ως στόχο έναν αγώνα ultra.

[Advendure]: Ας περάσουμε τώρα στους “Mad Goats”, την ερασιτεχνική ομάδα που έχετε δημιουργήσει, με κοινές προπονήσεις και συμμετοχή σε αγώνες. Πες μας λίγα λόγια για τα “τρελά κατσίκια”: πώς ξεκίνησε η ιδέα, τι σας ενώνει σαν ομάδα και τι σημαίνει για εσάς αυτή η κοινή διαδρομή; Πόσο σε βοήθησε αυτή η κοινή εμπειρία στην αγωνιστική σου διαδρομή;

[Π. Δημακάκου]: Οι Mad Goats είναι κυρίως η παρέα μου, τόσο στις προπονήσεις, όσο και στις εκδρομές και τους αγώνες. Αυτή η ομάδα δημιουργήθηκε το 2019, μετά από μία σκέψη τριών φίλων, ένας εκ των οποίων είναι και ο σύντροφος μου. Μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα και έτσι δέχτηκα να μπω σε αυτήν την ομάδα, της οποίας το όνομα, ήταν δική μου ιδέα, η οποία ψηφίστηκε από την πλειοψηφία, ανάμεσα σε πέντε πιθανά ονόματα. Και με τον καιρό γνωρίσαμε και άλλα άτομα, τα οποία εισχώρησαν στην ομάδα και πλέον είμαστε φίλοι, που κανονίζουμε κοινές προπονήσεις, βόλτες, εκδρομές και αγώνες. Αυτή λοιπόν η παρέα είναι ένας από τους λόγους που δέθηκα ακόμη περισσότερο με το ορεινό τρέξιμο, μιας και μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για τα βουνά, αλλά και την ίδια τρέλα. Και είναι πολύ σημαντικό σε αυτό το ταξίδι να έχεις συνοδοιπόρους, ανθρώπους με ίδια όνειρα και κοινούς στόχους. Είμαι πολύ τυχερή που έχω αυτούς τους φίλους δίπλα μου και τους ευχαριστώ έναν έναν ξεχωριστά για όλα τα «ταξίδια» που έχουμε ήδη κάνει παρέα, αλλά και για αυτά που μας περιμένουν.

[Advendure]: Σε θυμάμαι να τρέχεις με εξοπλισμό της Dynafit πολύ πριν ενταχθείς επίσημα στην ομάδα της, στις αρχές του 2026. Μίλησέ μας για την εμπειρία σου με τον εξοπλισμό αυτού του δημοφιλούς brand, αλλά και για το πώς είναι να ανήκεις πλέον και επίσημα στην ομάδα του. Πόσο ταιριάζει η φιλοσοφία σας και τι κοινούς στόχους έχετε βάλει;

[Π. Δημακάκου]: Ναι, η αλήθεια είναι πως μετά από δοκιμές αρκετών brands, κατέληξα στην Dynafit πολλά χρόνια πριν. Αρχικά τα παπούτσια της προσφέρουν σταθερότητα, προστασία από τους κραδασμούς και μέγιστη απόσβεση, για αυτό και σε όλους τους ultra αγώνες μου, αλλά και σε μικρότερες αποστάσεις, τα προτιμώ και με βολεύουν πολύ. Έπειτα διαθέτει ποιοτικό τεχνικό ρουχισμό, με πολύ καλή διαπνοή, άνεση, αλλά και στυλ, με πολλά χρώματα και συνδυασμούς, τα οποία ταιριάζουν με το δικό μου γούστο. Τέλος τα αξεσουάρ της, τόσο τα γιλέκα τρεξίματος, τα φλασκιά, αλλά και τα μπατόν είναι εξαιρετικής ποιότητας και αρκετά ανθεκτικά, εγώ προσωπικά τα έχω λιώσει και τα χαίρομαι ακόμη, μετά από πολλή χρήση. Το ότι από τις αρχές του 2026 ανήκω πλέον σε αυτήν την ομάδα είναι για μένα ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά που η εταιρεία αυτή με εμπιστεύτηκε, γιατί την εκτιμώ και την προτιμώ χρόνια τώρα. Η φιλοσοφία μας συνάδει πλήρως, μιας και επικεντρώνεται στην προστασία του περιβάλλοντος, στηρίζοντας τη snow leopard, η οποία είναι και το σήμα της εταιρείας. Επίσης ο σχεδιασμός των προϊόντων της, γίνεται με γνώμονα την κάλυψη των αναγκών και των απαιτήσεων του κάθε αθλητή. Τέλος το moto της – speedup - με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη και με παρακινεί να προσπαθώ να πάω πιο γρήγορα και πιο μακριά.

[Advendure]: Σε σχέση με την πορεία και τους στόχους σου, ποιος ήταν ο πιο δύσκολος αγώνας που έχεις τερματίσει και γιατί, ποιος είναι ο αγώνας που ονειρεύεσαι να τρέξεις στο μέλλον, και πώς θέτεις κάθε χρόνο τους στόχους σου.

[Π. Δημακάκου]: Πολλοί ultra αγώνες ήταν δύσκολοι, αλλά νομίζω το τελευταίο Olympus Mythical Trail που έτρεξα το 2023 με δυσκόλεψε περισσότερο. Αρχικά δεν ήταν στο πλάνο μου να το κάνω, αλλά με έπεισε ένας φίλος να πάμε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Πέρα του ότι ήταν η δυσκολότερη διαδρομή από τις τρεις που έχω κάνει, δεν είχα προετοιμαστεί επαρκώς, για αυτό και με κούρασε λίγο παραπάνω. Παρόλα αυτά βγήκε και χάρηκα ιδιαιτέρως. Στο μέλλον το όνειρο μου είναι να τρέξω το 3 Ultra Summits Tihiorace 250km για να καταφέρω να δω και τις 3 κορυφές που περνάει ο αγώνας. Κάθε χρόνο θέλω να διαλέγω έναν ultra αγώνα, αυξάνοντας τα χιλιόμετρα, για να δοκιμάζω μεγαλύτερες αποστάσεις. Επίσης μου αρέσει κάποιους μεγάλους αγώνες να τους ξανακάνω για να δω αν υπάρχει βελτίωση. Συνεπώς συνυπολογίζοντας όλα αυτά και συζητώντας με τους φίλους μου για να δούμε αν έχουμε κοινό στόχο, αποφασίζω και δηλώνω τον εκάστοτε αγώνα.

[Advendure]: Υπάρχει κάποια εμπειρία στα μονοπάτια που σε σημάδεψε περισσότερο — θετικά ή αρνητικά;

[Π. Δημακάκου]: Κάποια έντονη εμπειρία στα μονοπάτια να σου πω την αλήθεια δεν έχω. Αυτό που με χαροποιεί και μου αποτυπώνεται πάντα, είναι όταν βλέπω άγρια ζώα να τρέχουν ελεύθερα. Μέχρι στιγμής έχω δει άλογα, ελάφια, αγριοκάτσικα, αλεπούδες, αγριογούρουνα, φίδια, σαύρες και σκίουρους.

[Advendure]: Μου έχει κάνει εντύπωση ότι είσαι σχεδόν πάντα χαμογελαστή και χαρούμενη στους αγώνες, ακόμη και μετά από πολλά χιλιόμετρα. Από πού παίρνεις αυτή τη θετική ενέργεια και πώς σε βοηθάει τόσο στην προπόνηση όσο και στους αγώνες;

[Π. Δημακάκου]: Μου αρέσει τόσο πολύ η επαφή με τη φύση και το βουνό και νιώθω βαθιά τυχερή και χαρούμενη που μπορώ και βρίσκομαι εκεί. Παρά την κούραση, το χαμόγελο παραμένει γιατί με έχουν συνεπάρει οι εικόνες, οι μυρωδιές και οι ήχοι που με περιβάλλουν. Γενικά είμαι αισιόδοξος σαν άνθρωπος και προτιμώ να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο, κάτι που ενισχύει τη θετική μου ενέργεια, τόσο στην προπόνηση όσο και στους αγώνες. Επιπλέον το πείσμα και η επιμονή μου είναι χαρακτηριστικά που με βοηθούν στις μεγάλες αποστάσεις και στις δύσκολες προπονήσεις.

[Advendure]: Παναγιώτα, γυμνάζεσαι με προπονητή; Πώς διαχειρίζεσαι την προπόνηση σου μέσα στην καθημερινότητα σου;΄Έχεις κάποια αγαπημένη τεχνική προπόνησης που πιστεύεις ότι σε βοήθησε περισσότερο στην εξέλιξη σου, αν υπολογίσουμε ότι μένεις στην Αθήνα και όχι “δίπλα” σε βουνά…

[Π. Δημακάκου]: Εδώ και χρόνια ο άνθρωπος που με συμβουλεύει και με βοηθάει στις προπονήσεις και στο πλάνο των αγώνων είναι ο σύντροφος μου, ο οποίος τρέχει και ο ίδιος. Μέσα στην καθημερινότητα είχα μάθει να βάζω το τρέξιμο νωρίς το πρωί για να μπορώ μετά να κάνω τις υπόλοιπες δουλειές μου. Αν και δεν είμαι δίπλα στα βουνά, το καλό είναι ότι ο Υμηττός είναι κοντά και καταφέρνω να κάνω τα περισσότερα long runs μου εκεί. Επίσης και η Πάρνηθα είναι φοβερή για να βγάλεις μεγαλύτερη υψομετρική και περισσότερα χιλιόμετρα πιο εύκολα. Aυτό που προτιμώ και χαίρομαι να κάνω είναι οι ανηφόρες με μεγάλη κλίση.

[Advendure]: Μετά από μια δεκαετία στο ορεινό τρέξιμο, τι είναι αυτό που αγαπάς περισσότερο στον χώρο μας και ποια πράγματα σε “χαλάνε” ή σε απογοητεύουν;

[Π. Δημακάκου]: Αυτό που αγαπάω περισσότερο στο χώρο μας, είναι η ευκαιρία να γνωρίσεις νέα μέρη και νέους ανθρώπους. Έχω κάνει πολύ καλούς φίλους, με τους οποίους μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος, την ίδια αγάπη και την ίδια τρέλα. Αντίθετα με χαλάνε οι άνθρωποι που δε σέβονται το περιβάλλον και αυτοί που δεν έχουν και δεν τηρούν το ευ αγωνίζεσθαι.

[Advendure]: Ο μοναδικός σου αγώνας στο εξωτερικό ήταν το Transylvania 50K, στην Ρουμανία, πέρσι. Θα ήθελες να τρέξεις κι άλλους αγώνες στο εξωτερικό και σε ποιους;

[Π. Δημακάκου]: Το Transylvania 50k είναι ένας φοβερός αγώνας, που προτείνω σε όποιον δεν τον έχει κάνει. Θα ήθελα να τρέξω σίγουρα στα βουνά της Ιταλίας και συγκεκριμένα στους Δολομίτες. Γενικά υπάρχουν αρκετοί αγώνες στην Ευρώπη που έχω σκοπό να τρέξω κάποια στιγμή.

[Advendure]: Φτάσαμε ήδη στην Άνοιξη του 2026. Πώς εξελίσσεται μέχρι στιγμής η χρονιά για σένα και ποιους στόχους έχεις θέσει για φέτος;

[Π. Δημακάκου]:Μέχρι στιγμής έχω κάνει δύο αγώνες, οι οποίοι έχουν πάει καλά και αρχές Απριλίου θα δοκιμάσω κάτι διαφορετικό στην Κεφαλλονιά, το Backyard Ultra, που ευελπιστώ να τον ευχαριστηθώ και να τον διαχειριστώ έξυπνα. Μετά θέλω να τρέξω στο Τihio Race, στο Argithea Mountain Race, στο Divris hard trail race, στο Γίδι των Μεθάνων και ακόμη είναι υπό σκέψη ποιος θα είναι ο ultra αγώνας της χρονιάς. Θα ήθελα κάποια στιγμή, αν όχι φέτος, να κάνω το ROUT.

[Advendure]: Κοιτάζοντας μπροστά, πώς οραματίζεσαι την πορεία σου στο ορεινό τρέξιμο και ποιο όνειρο σε παρακινεί να συνεχίσεις;

[Π. Δημακάκου]: Το ορεινό τρέξιμο με γεμίζει και με κάνει ευτυχισμένη και μακάρι να μπορέσω για πολλά χρόνια ακόμη, χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς, να τρέχω και να γνωρίζω νέα βουνά. Kάθε εμπόδιο που θα βρεθεί στο δρόμο, είναι μια ευκαιρία για να φτάσω πιο μακριά και πιο ψηλά. Ευελπιστώ λοιπόν, αυτό το ταξίδι στο ορεινό τρέξιμο να το απολαύσω για όσο περισσότερο μπορώ!

Δημήτρης Τρουπής