Ποιά η εμπειρία σας από τον αγώνα τύπου Backyard που ήταν και ο πρώτος σας.

Ηλίας: Ήταν το πρώτο μου backyard, πρωτόγνωρη εμπειρία για να είμαι ειλικρινής. Ξεκίνησα μην περιμένοντας τίποτα, αν και κάπως έτσι ξεκινάω πάντα. Επομένως δεν είχα στο μυαλό μου κάποιο συγκεκριμένο αριθμό γύρων, ούτε χιλιόμετρα. Αν χωρίσουμε σε τμήματα τον αγώνα, θα έλεγα πως στην αρχή, μέχρι τους πρώτους δέκα γύρους είναι το fun part, το κομμάτι που γίνεται το ζέσταμα, για εμάς που κάνουμε μεγάλες αποστάσεις. Εκεί έκανα και κάποιους γύρους μαζί με το φίλο μου τον Γιώργο πράγμα που με βοήθησε. Μετά τους δέκα άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει, να προσαρμόζεται το σώμα μου στον αγώνα και να συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν άλλο ένα long run. Και αυτό κράτησε περίπου μέχρι τους τριάντα, θα έλεγα, γιατί εκεί γύρω μπήκα στη ζώνη της επιβίωσης!

Θωμάς: Και για μένα η εμπειρία του πρώτου backyard ήταν πραγματικά κάτι ξεχωριστό. Ήταν ένας αγώνας που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον, γιατί δεν τρέχεις για την απόσταση, αλλά για το πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις ώρα με την ώρα. Αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει είναι ότι ο κάθε γύρος είναι μια καινούργια αρχή και μια μικρή απόφαση να ξεκινήσεις πάλι. Όσο περνάει ο χρόνος καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μόνο σωματικός αγώνας, αλλά περισσότερο πνευματικός πράγμα που ισχύει φυσικά για όλα τα ultra.

Για μένα ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία, γιατί σε φέρνει αντιμέτωπο με τα όριά σου και ταυτόχρονα δημιουργεί και ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τους υπόλοιπους δρομείς, γιατί τους βλέπεις συνέχεια στο δρόμο και καταλαβαίνεις ότι περνούν ακριβώς το ίδιο με σένα.

Στους περισσότερους αγώνες και ειδικά στις υπεραποστάσεις, ο αγώνας των πρώτων με τον αγώνα των τελευταίων είναι κάτι εντελώς διαφορετικό τόσο από πλευράς χρονικής διάρκειας, αλλά και όσον αφορά τη φυσική επαφή μεταξύ τους. Σε αυτού του τύπου τους αγώνες είναι όλοι μαζί, δηλαδή στέκονται όλοι μαζί κάθε φορά στην εκκίνηση, όσοι αποφασίζουν να συνεχίσουν. Οπότε αυτό φέρνει σε μεγαλύτερη επαφή τους δρομείς μεταξύ τους. Εσείς κάνατε κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία για αυτό τον αγώνα; Ήρθατε με συγκεκριμένο πλάνο;

Θωμάς: Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καμία γνώση για αυτού του είδους τον αγώνα και σε έναν αγώνα backyard μπορεί να έχεις ένα βασικό πλάνο, αλλά στην πράξη πολλά πράγματα αλλάζουν καθώς περνούν οι ώρες. Ήταν αρχικά για μένα μια ενδιάμεση προετοιμασία για τον αγώνα που είχα αποφασίσει να κάνω, τον βασικό μου στόχο της χρονιάς που ήταν ο Φειδιππίδειος Άθλος, το Νοέμβριο. Φυσικά και υπήρχε μια προετοιμασία, όπως είπαμε, σε επίπεδο προπόνησης και αντοχής για τον άλλον αγώνα, αλλά το πιο σημαντικό είναι να είσαι έτοιμος να προσαρμοστείς. Μετά από πολλές ώρες τρεξίματος αρχίζεις να ακούς περισσότερο το σώμα σου και το μυαλό σου και να παίρνεις αποφάσεις γύρο με το γύρο βλέποντας μέχρι που μπορείς να φτάσεις.

Αυτό είναι και το ιδιαίτερο σε αυτούς τους αγώνες, δεν είναι θέμα φυσικής κατάστασης, αλλά διαχείρισης και της υπομονής του μυαλού και της ψυχολογίας.

Ηλία εσύ μας είπες νωρίτερα ότι ήρθες χωρίς ιδιαίτερο σχεδιασμό, παρ’όλα αυτά είχες, κατά γενική ομολογία, την πιο οργανωμένη ομάδα υποστήριξης.

Ηλίας: Κοίταξε, γενικά είμαι πολύ οργανωτικός, δηλαδή κουβαλήσαμε πάρα πολλά πράγματα μαζί μας, έτσι ώστε να αποφύγουμε οτιδήποτε μπορεί να μας βγάλει εκτός προγράμματος ή να μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.

Αυτό είναι κάτι που το κάνω και είναι και μια συμβουλή, αν θες, και για κάποιον που θέλει να το δοκιμάσει, ίσως όχι στο βαθμό που το φτάσαμε εμείς, αλλά γενικότερα η καλή οργάνωση μπορεί να σε βοηθήσει στο να αποφύγεις πολλές κακοτοπιές.

Όσον αφορά τη διαχείριση τώρα, έχω την εμπειρία στα ultra, επομένως όλη αυτή η εμπειρία όπως και η προπόνηση, δηλαδή όλο αυτό που έχεις χτίσει με τα χρόνια, σίγουρα σε βοηθάει. Επίσης καταλαβαίνεις πολύ καλύτερα το σώμα σου και τυχόν ανάγκες που μπορεί να προκύψουν μέσα στον αγώνα και πώς αυτές να τις αντιμετωπίσεις.

Αυτό το οποίο όμως δεν είχα αντιμετωπίσει, το οποίο είναι το ιδιαίτερο του αγώνα, όπως είπε και ο Θωμάς, είναι το ότι δεν έχεις μια προκαθορισμένη διάρκεια ούτε μια προκαθορισμένη απόσταση και αυτό από κάποιο σημείο και μετά είναι εξαντλητικό γιατί ξεκινάει και η μονοτονία, μπαίνει μέσα το κομμάτι της αϋπνίας και της κούρασης. Φυσικά από κάποιο σημείο και μετά δεν μπορούσα να βλέπω τον εαυτό μου μακριά μέσα στον αγώνα, ο στόχος ήταν να ολοκληρωθεί ο κάθε γύρος.

Εξάλλου, το σύνθημα του αγώνα είναι να σηκωθείς από την καρέκλα σου και να πάρεις την απόφαση να ξανασταθείς στην εκκίνηση για έναν ακόμα γύρο.

Ηλίας: Επίσης η απόσταση αυτή, τα 6,7 χιλιόμετρα είναι μια σχετικά μικρή απόσταση για τους περισσότερους που τρέχουμε αρκετά και στην αρχή σου φαίνεται πολύ εύκολο, οι γύροι φεύγουν εύκολα, μετά όμως όσο περνάει η ώρα είναι λογικό να γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

Αργότερα ο κάθε γύρος σε επιβαρύνει παράλογα πολύ για τη δεδομένη απόσταση. Είναι πράγματα τα οποία τα είχα δει, είχα διαβάσει και τις εμπειρίες άλλων και του Γιώργου Κουγιουμτζή και των άλλων παιδιών που είχαν τρέξει σε άλλα backyard. Αλλά είναι δύσκολο να το να το καταλάβεις αν δεν μπεις μέσα στον αγώνα.

Θωμάς: Καταρχήν θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Ηλία, γιατί φωτογραφικά στο μυαλό μου έρχονται όλα αυτά που ένιωθα κατά τη διάρκεια του αγώνα καθώς ο Ηλίας τα εξιστορεί.

Νομίζω ότι είχαμε παράλληλες εικόνες. Ας ξεκινήσουμε πρώτα για να πούμε κάτι πάρα πολύ απλό, ότι πολλοί προπονητές και αθλούμενοι λένε ότι η προπόνηση μπορεί να σε πάει μέχρι τα 120 με 130 χλμ. βαριά. Από τα 130 και μετά είναι διαχείριση πνευματική και σωματική, αλλά ουσιαστικά μέσω του μυαλού σου.

Αυτό δηλαδή που ουσιαστικά έχεις να κάνεις είναι να ρυθμίσεις το μυαλό σου και την ψυχοσύνθεσή σου με τέτοιο τρόπο ώστε να πείσεις το σώμα σου ότι μπορεί να πάει ακόμη πιο πέρα.

Τώρα η φιλοσοφία και η τεχνική του backyard είναι λίγο πιο πολύπλοκη, διότι όταν έχεις αγώνες τους λεγόμενους point to point, παίρνεις δύναμη γιατί λες έχω λίγο ακόμη να πάω στον επόμενο στόχο. Εδώ ο στόχος σου ανακυκλώνεται κάθε φορά.

Και όσο οι ώρες προχωρούσαν υπήρχε και αυτό το κομμάτι που έβλεπες κάποιον άλλον αθλητή και τουλάχιστον είχες ένα σημείο συσχετίσεως, αντάλλαζες μια κουβέντα και αυτό σου έδινε δύναμη να συνεχίσεις. Από τον 27^ο γύρο που μείναμε οι δυο μας, κοιταζόμασταν στην εκκίνηση, χαμογελούσαμε ο ένας τον άλλον και παίρναμε το δρόμο μας.

Οπότε έπρεπε να ενισχύσουμε τη σκέψη μας με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουμε ένα έρεισμα για να πάμε για την επόμενη στροφή, για τον επόμενο κύκλο.

Προσπαθούσα να κάνω πρακτικές σκέψεις οι οποίες θα με βοηθήσουν να ολοκληρώσω τον κύκλο, να δω τους δικούς μου ανθρώπους και να προετοιμαστώ για την επόμενη εκκίνηση.

Όσον αφορά την υποστήριξη, ομολογώ ότι είχα μια καταπληκτική υποστήριξη κι εγώ, αλλά λόγω κάποιου μικρού προβλήματος η υποστήριξή μου άργησε να έρθει για προσωπικούς λόγους οπότε στο ξεκίνημα και μέχρι το μεσημέρι η υποστήριξή μου ήταν οι άνθρωποι του Ηλία. Και αυτό λέει πολλά για την κουλτούρα και για το επίπεδο των ανθρώπων. Οι άνθρωποι του αντιπάλου μου σε εισαγωγικά ήταν αυτοί που υποστήριζαν και εμένα. Αυτό έχω να καταθέσω.

Ο Θωμάς μας δίνει την κατάλληλη ευκαιρία Ηλία για να σε ρωτήσουμε για την ομάδα σου, για την οποία μας υποσχέθηκες ότι θα μιλήσεις εκτενέστερα. Θα θέλαμε πολύ να μας πεις τώρα τον ρόλο που έπαιξε και πόσο σημαντική ήταν η συνεισφορά της.

Ηλίας: Αρχικά να πούμε, σχετικά με αυτό που είπες, με την κουλτούρα, ότι αυτό που έκανε η δική μου ομάδα με τον Θωμά είναι ακριβώς η κουλτούρα του Ultra.

Δηλαδή, το κομμάτι της συνεργασίας που υπάρχει για μένα είναι συνυφασμένο με το Ultra, και ειδικότερα μέσα στο backyard το βλέπουμε αρκετά πιο έντονα.

Ε και μιας που ξεκινήσαμε τις φιλοφρονήσεις με το Θωμά, θα πω κι εγώ αυτή τη μικρή ιστορία.

Λοιπόν, εμείς ήμασταν ενδεχομένως οι πρώτοι που φτάσαμε, επομένως πήγαμε σε ένα τραπέζι, καθίσαμε, βάλαμε τα πράγματά μας και μετά από λίγο ήρθε και ο Θωμάς, ο οποίος κάθισε στο ίδιο τραπέζι με εμάς. Αυτό που θυμάμαι από το Θωμά είναι πως μόλις έκατσε και τακτοποίησε λίγο τα πράγματά του, μας λέει το εξής: Παιδιά, εγώ έχω δύο θερμός, στο ένα έχω ταχινόσουπα και στο άλλο έχω κριθαράκι και εννοείται όποτε θέλετε ανοίξτε και πάρτε.

Και εκεί καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι στο σωστό σημείο με τους σωστούς ανθρώπους.

Αυτή είναι η κουλτούρα του Ultra.

Η δική μου ομάδα ήταν παντελώς άσχετη από ultra, δηλαδή ήταν η γυναίκα μου, η αδερφή μου και ο γαμπρός μου, οι οποίοι το ζουν μεν από μία πλευρά λόγω της ενασχόλησής μου με τα ultra , αλλά δεν έχει τύχει ποτέ να μπουν σε έναν αγώνα σαν υποστηρικτές με αυτό τον τρόπο, πόσο μάλλον να το δουν από την αρχή μέχρι το τέλος.

Οπότε νομίζω και δικαίως θα το πω τώρα, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την ομάδα αυτή που με υποστήριξε ως την καλύτερη ομάδα υποστήριξης backyard στην Ελλάδα. Νομίζω επισήμως τους αξίζει.

Ε και φυσικά όλη αυτή η κουλτούρα για την οποία συζητάμε δεν είναι πράγματα που έχουμε συμφωνήσει εκ των προτέρων όλοι όσοι ασχολούμαστε με το Ultra. Είναι πράγματα τα οποία απορρέουν μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια. Η οποία για να το πω έτσι πολύ λαϊκά, σου σπάει τον τσαμπουκά, δηλαδή τώρα δεν μπορεί άνθρωπος που τρέχει 100, 200, 300 χιλιόμετρα να έχει μέσα του εγωισμό. Δεν μπορεί να βλέπει ανταγωνιστικά τον άλλον σε επίπεδο του να μην του προσφέρει κάτι όταν εκείνος το έχει ανάγκη. Ότι αυτό είναι κάτι που υπάρχει, δεν έχει σχέση με το πώς είμαστε εμείς οι άνθρωποι στις ζωές μας έξω από το Ultra, όταν είμαστε εκεί πέρα και είμαστε όλοι μαζί, είμαστε κάτι άλλο, είμαστε Ultra.

Και για να κλείσω το κομμάτι της υποστήριξης, προφανώς στο αποτέλεσμα που ήρθε, η ομάδα και όλες οι ομάδες παίζουν πάρα πολύ μεγάλο ρόλο και φυσικά όχι μόνο από την άποψη των logistics, του να σου φέρουν το φαγητό, να σου γεμίσουν το παγούρι και τα λοιπά. Αλλά κυρίως στη ψυχολογική υποστήριξη.

Φυσικά όταν βλέπεις τους δικούς σου ανθρώπους να σε περιμένουν εκεί κάνεις την υπερπροσπάθεια και γι αυτούς.

Ηλίας: Κι εμένα πραγματικά μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση το πως ενώ δεν είχε τύχει να ξαναμπούν σε κάτι τέτοιο, δεν έχει τύχει να με ξαναδούν σε αυτή την κατάσταση που με είδαν, το πως το διαχειρίστηκαν και πως μπόρεσαν να με βοηθήσουν πολλές φορές μην λέγοντας τίποτα!

Δηλαδή πολλές φορές και η σιωπή είναι κάτι το οποίο το αποζητάς κι είναι πολύ πιο βοηθητικό από το να σου πουν: Έλα εντάξει! Πάμε! Θα τα καταφέρεις!

Ο λόγος που σας καλέσαμε εδώ και τους δύο εδώ ήταν για να μιλήσουμε για το κομμάτι της συνέργειας που υπάρχει στο backyard, ειδικά στους δύο τελευταίους αφού ο αγώνας συνεχίζεται όσο αυτοί οι δύο άνθρωποι συνεχίζουν να τρέχουν και να βρίσκονται στην εκκίνηση στο ακριβώς της κάθε ώρας. Γι’ αυτό και υπάρχει όνομα για τον δεύτερο, είναι ο assist που βοηθάει τον πρώτο να καταφέρει το προσωπικό του αποτέλεσμα αλλά και το τελικό του αγώνα. Εμείς με αυτή τη λογική σας καλέσαμε και τους δύο, θέλαμε να ακούσουμε για όλα αυτά τα πολύ όμορφα πράγματα, που προέκυψαν στον αγώνα, να τα επικοινωνήσουμε και να τα μεταδώσουμε.  Θέλω να πείτε τώρα κλείνοντας τι θα συμβουλεύατε σε κάποιον που θέλει να πάρει μέρος σε ένα τέτοιο αγώνα; Και τι μάθατε στην πορεία δεν το ξέρατε πριν.

Θωμάς: Για μένα οι αγώνες backyard δεν είναι αγώνες που είναι μόνο για την elite των ultra, είναι αγώνες που θα πρέπει κάθε άνθρωπος που θέλει να αγωνίζεται, να κάνει αγώνες μεγάλων αποστάσεων, να τον δοκιμάσει και να δει. Με σωστό πλάνο και με τη βοήθεια του προπονητή του ή οποιουδήποτε τον συμβουλεύει , να κάνει μια προσπάθεια μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον , να δει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει. Θέλει ένα καλό πλάνο , ίσως συμβουλές από άλλους ανθρώπους που έχουν κάνει αγώνες backyard στο παρελθόν. Να έρθουν με θετικό πνεύμα, να προσπαθήσουν για ό,τι δυνατόν καλύτερο. Για μένα είναι οι ιδανικοί αγώνες να ξεκινήσουν το ultra running.

Όσον αφορά το θέμα της συνέργειας είναι πάρα πάρα πολύ σημαντικό , ειδικά από τον 27ο γύρο και μετά που είχα τον Ηλία, για μένα ο Ηλίας εκείνη τη στιγμή ήταν το στήριγμα , όπως κι εγώ πιστεύω ότι από ένα σημείο και μετά αποτελούσα το στήριγμα στον Ηλία . Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και λέγαμε πάμε κι όπου μας βγάλει, κι ας πάρει όσο πάρει! Και ήταν φανταστικό! Θέλω να συμπληρώσω ότι για υποστήριξη είχα έναν άνθρωπο ο οποίος είναι γνωστός στους Rodopi runners , τον Γιάννη Καλούδη! Και ομολογώ ότι με τη βοήθεια του Γιάννη πήγα ακόμη πιο μακριά και είναι σημαντικό αυτό εδώ πέρα αυτή την κουλτούρα να την δείχνουμε προς τα έξω και το είπε πάρα πολύ ωραία ο Ηλίας προηγουμένως ότι με αυτή την κουλτούρα διαφημίζουμε κάτι μοναδικό και κάνουμε έτσι τους αγώνες ultra πιο προσιτούς και πιο ελκυστικούς σε όλους τους δρομείς!

Ηλίας: Λοιπόν για μένα έχει να κάνει με την προσέγγιση. Εγώ θεωρώ τον εαυτό μου χομπίστα, ότι κάνω κάτι για το οποίο δεν πληρώνομαι , όπως και οι περισσότεροι. Αυτό πρέπει να το έχουμε λίγο στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Και ακόμα κι όταν τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα στα ultra, δεν χρειάζεται να τα παίρνουμε όλα πολύ σοβαρά. Γιατί πάμε να κάνουμε κάτι που μας αρέσει, κάτι που το γουστάρουμε και ακόμα κι αν στο τέλος τα πράγματα στραβώσουν ας προσπαθήσουμε, δεν ξέρω με χιούμορ , με καλύτερη επικοινωνία να το διαχειριστούμε. Αυτή είναι νομίζω η βάση , για όλα δηλαδή η διάθεση μας παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο.

Το δεύτερο που θα έλεγα σαν συμβουλή έχει να κάνει με το να ακούμε το σώμα μας. Δε θα αναφερθώ φυσικά σε διατροφή και σε ενυδάτωση, αυτά τα θεωρούμε δεδομένα! Όμως πολλές φορές μπορεί να αρχίσουν στον αγώνα κάποιες μικρό-ενοχλήσεις , αυτές εκείνη την ώρα που αρχίζουν θα πρέπει να τις αντιμετωπίσεις γιατί μετά αν τα αφήσεις , είναι πολύ πιθανόν να σου κοστίσουν και τον ίδιον τον αγώνα. Το δεύτερο επομένως είναι αυτό: να ακούμε το σώμα μας!

Μετά από εκεί και πέρα και το μυαλό μας, δηλαδή πολλές φορές κάπου μπορεί να κάνουμε κάποια πράγματα τα οποία μπορεί να μην μας βοηθάνε σωματικά , αλλά να τα χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε πνευματικά , όπως έλεγε κι ο Θωμάς . Και υπάρχουν διάφορα έτσι μικρά τρικ , ο καθένας μπορεί να βρει το δικό του. Για παράδειγμα ο Κούρος περιέγραφε ότι όταν έκανε το εξαήμερο του αιώνα είχε ένα μπουκαλάκι με άρωμα και έβαζε λίγο άρωμα στο μουστάκι του και το μύριζε! Εγώ σε κάποια φάση είχα την ανάγκη για παράδειγμα να βουρτσίσω τα δόντια μου , κάτι το οποίο ok θα μου πεις , τρέχεις τριάντα ώρες τι θα σου προσφέρει το να βουρτσίσεις τα δόντια σου ; Κι όμως εκείνη τη στιγμή ξέρεις με ανανέωσε, κάπως με ανακούφισε , με βοήθησε πάρα πολύ!

Αυτό θυμίζει λίγο Courtney Dauwalter ε;

Ηλίας: Χαχαχα! Να ακούμε το μυαλό μας, να ακούμε το σώμα μας και έτσι για να ολοκληρώσω έτσι αυτό το κομμάτι , επειδή όπως είπαμε πριν, έχει να κάνει και με το πως προσεγγίζουμε τα πράγματα, να δείχνουμε σεβασμό σε όλους και σε όλες τις προσπάθειες. Είπαμε ότι υπάρχει αυτός ο όρος του assist που εδώ στη δική μας παρέα την είχε ο Θωμάς, όμως αυτό είναι ένας τίτλος που πήρε αφού τελείωσε ο αγώνας, μέσα στον αγώνα ήμασταν στην ουσία και οι δύο assist, ο ένας βοηθούσε τον άλλον και πριν φτάσουμε στο σημείο να μείνουμε δύο κι όταν ήμασταν τρεις και πέντε και δέκα , ακόμα και τότε ο ένας βοηθάει τον άλλο κι αυτό αν κάνουμε λίγο zoom out, ισχύει ακόμα και γι αυτόν που θα κάνει ένα και δύο γύρους. Γιατί αυτός με τη σειρά του θα βοηθήσει κάποιον άλλο που θα κάνει τρεις με τέσσερις και ούτω καθεξής. Και αυτό αποτυπώνεται πολύ ωραία αν θες, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ομάδων που εκεί πέρα η κατάταξη δεν αφορά το πόσους γύρους θα κάνει ο πρώτος αλλά είναι το σύνολο των γύρων που θα κάνει ολόκληρη η ομάδα. Επομένως ακόμα και οι άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να σκέφτονται ότι εγώ δεν ανήκω εκεί, γιατί πολλές φορές κι εγώ το ‘χω νιώσει αυτό με διάφορα πράγματα που κάνω, να πω ότι ο καθένας συμβάλλει με το δικό του τρόπο στο σύνολο και στην κοινότητα του ultra.

Να μας πείτε λίγο τις εντυπώσεις από τη δικιά μας διοργάνωση. Τι σας άρεσε; Πως τη βρήκατε γιατί ήταν και για μας η πρώτη μας προσπάθεια σε τέτοιου τύπου αγώνα.

Ηλίας: Θα ξεκινήσω εγώ, ωραία κοίταξε τώρα εφόσον μας έχεις εδώ πέρα καλεσμένους δε μπορούμε να πούμε και πολύ άσχημα λόγια ... (γέλια)

Λοιπόν πλάκα κάνω, εντάξει θ’ ακουστώ και λίγο γραφικός. Εγώ πέρασα πάρα πολύ καλά. Θεωρώ πως η διοργάνωσή σας άρεσε. Βρισκόταν σε πάρα πολύ υψηλό επίπεδο! Θα πω ότι σε κάποια φάση , μια μικρή ιστορία , επειδή υπήρχε γενικά πολύ φαγητό! Εντυπωσιακά πολύ φαγητό, περισσότερο από όσο έχουμε συνηθίσει γενικότερα, από κάποιο γύρο και μετά κάθε φορά που έφτανα στην εκκίνηση, στον ανεφοδιασμό, οι δικοί μου μου έδιναν να φάω, κάθε φορά! Κι εγώ, επειδή το μυαλό μου δε λειτουργούσε και πολύ καλά, έτρωγα… Αφού το συνειδητοποίησα αυτό , μετά από τέσσερις γύρους, λέω “παιδιά μη μου δίνετε συνέχεια να τρώω”, αυτό το λέω προς τιμήν σας! Εντάξει το φαγητό είναι πολύ βασικό στα ultra.

Υπήρχαν όλα σε αφθονία που εμένα μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση! Αυτό το βλέπεις σε αγώνες που ξέρεις ότι το έχουν οργανώσει άνθρωποι οι οποίοι τρέχουν και που ξέρουν τι κάνουν. Και να ευχαριστήσω φυσικά για όλη την υποστήριξη , συνέχεια ήταν εκεί πέρα κόσμος, σε κάθε γύρο με χειροκροτούσαν τα παιδιά και μένα και το Θωμά. Και όλους δηλαδή... σε κάποια φάση λέω "Παιδιά δεν βαρεθήκατε ακόμα να χειροκροτάτε; Εντάξει με έχετε δει τόσες φορές , δεν χρειάζεται άλλο!" Ένα μεγάλο μπράβο κι ένα μεγάλο ευχαριστώ ! Και φυσικά και πέρα από τα λόγια ρε παιδί μου , γι'αυτό το λόγο θα έρθω και θα συμμετάσχω και στο επόμενο backyard, έτσι.. που θα γίνει 1η Μαΐου!

Θωμάς: Υπάρχει μια έκφραση αμερικανική που λέει "feels like home" έτσι ακριβώς ήταν..! Ο Ηλίας έθεσε ένα πάρα πολύ ωραίο σημείο , ότι φάνηκε, ότι τον αγώνα τον οργάνωσαν άτομα τα οποία τρέχουν. Και φάνηκε γιατί ακόμη και η προετοιμασία του φαγητού ή ότι υποστήριξη που δίνατε , φαινόταν ότι ήταν από ανθρώπους που ξέρουν τι χρειάζεται ο άλλος . Και για να πάμε κι ένα βήμα παραπέρα , όταν χρειαζόμασταν κάτι , και να μην υπήρχε φρόντιζαν στον επόμενο γύρο να υπάρχει!

Ηλίας: Σωστά! Σωστά!

Θωμάς: Και αυτό δεν ήτανε για να διαφημιστεί το Rodopi Backyard , ήταν από ανθρώπους που ενδιαφέρονται γι'αυτούς που εκεί μέσα που δίνουν εκείνη τη στιγμή τον εαυτό τους. Αυτό μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση! Και το πόσο υποστηρικτικοί ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκεί πέρα, κι ότι πάντα είχανε να πούνε μια καλή κουβέντα . Αυτό για ανθρώπους που ξέρουν να εκτιμούν, γιατί εγώ δεν είμαι πάρα πολύ έμπειρος στα ultra , έχω 4 χρόνια που τρέχω μόνο! Πορεύομαι με την καθοδήγηση του προσωπικού μου φίλου, λόγω του επαγγέλματος, ο οποίος είναι 10 φορές σπαρταθλητής , ο Στέργιος Αναστασιάδης. Δεν έχω την εμπειρία άλλων ανθρώπων, έχω το πείσμα όμως άλλων ανθρώπων και προσπαθώ όσο μπορώ κάθε φορά! Πάντως ένα πολύ ωραίο πράγμα που είπε ο Ηλίας , είπε πάρα πολύ ωραία πράγματα και χαίρομαι που συμφωνούμε, είναι ότι το χαμόγελο είναι μεγάλη υπόθεση. Το χαμόγελο είναι ψυχική ντόπα που λένε στην γλώσσα των δρομέων , γιατί σου δίνει εκείνη την αυτοπεποίθηση και εκείνη την ενέργεια να προχωρήσεις , ακόμη κι όταν το σώμα σου δεν είναι σε καλή κατάσταση. Και σ' αυτό το πράγμα βοηθήσατε κι εσείς παιδιά εκεί πέρα πάρα πολύ! Πάρα πολύ! Παρεμπιπτόντως και για μένα τα πράγματα δείχνουν ότι πάλι θα χαμογελάμε ο ένας τον άλλον και φέτος Ηλία , εύχομαι και σε ακόμα περισσότερους.

Και Ηλία φέτος θα φέρω ρυζόγαλα εγώ και κρέμες ... (γέλια)

Θεωρούμε ότι το μήνυμα που βγήκε απο αυτή τη συνέντευξη ήταν πολύ ενωτικό και θετικό! Και δεν θα μπορούσε να μην είναι με εσάς τους δύο, για να πούμε την αλήθεια, γιατί είστε έτσι!!

Θα χαρούμε πάρα πολύ που θα είστε και φέτος μαζί μας και θα τα πούμε σύντομα από κοντά! Σας ευχαριστούμε πολύ!!

Rodopi Runners