Ιανουάριος 2003  μεσάνυχτα και κάτι, ο Πάνος Αθανασιάδης παλεύει στο σκοτάδι με τα ασταθή χιόνια. Τις τελευταίες ώρες η νύχτα μας έχει τυλίξει στην παγωμένη της αγκάλη. Βαριά σύννεφα από τον βοριά έχουν καταπιεί το ολόγιομο φεγγάρι, μοναδική μας παρηγοριά και ελπίδα απόδρασης από αυτή την άγνωστη και απότομη πλαγιά. Ψιλοχιονίζει και ο χρόνος έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα. Η καταιγίδα τρέχει να μας φτάσει.

Είναι δύσκολο να αποτυπώσεις τα συναισθήματα και τις εικόνες σε ένα κομμάτι χαρτί. Ίσως με δυο τρεις λέξεις να τα έχεις πει όλα ίσως και όχι. Προσωπικά οι λέξεις που οδηγούν στο να κλείσω πίσω μου την πόρτα του σπιτιού και να φύγω αφήνοντας πίσω την καθημερινότητα, είναι δύο, περιπέτεια και εξερεύνηση. Τα  βουνά είναι μουγγοί δάσκαλοι για σιωπηλούς μαθητές και  στην συγκεκριμένη περίπτωση ο δάσκαλος θα ήταν μια διάσχιση στην οροσειρά της Τύμφης,του Γέρο Σμόλικα και του Γράμμου με καθημερινές πορείες κοντά στα 30 χιλιόμετρα και αρκετό βάρος στην πλάτη.