14 Φεβρουαρίου , Τετάρτη. 23:00 τοπική ώρα Ροβανιέμι – αεροδρόμιο 

Μόλις είχαμε συνειδητοποιήσει πως οι βαλίτσες μας με όλο τον εξοπλισμό του αγώνα δεν είχαν φτάσει ποτέ. Κάναμε μερικά τηλεφωνήματα μέσα στον πανικό μας και γρήγορα μας ανέφεραν πως οι βαλίτσες μας βρίσκονταν περίπου 4.000 χιλιόμετρα μακριά, στο Παρίσι και ότι για οτιδήποτε νεότερο θα μας ειδοποιούσαν. Το Σάββατο ήταν ο αγώνας οπότε είχαμε μόλις 2 ημέρες περιθώριο για να έρθουν τα πράγματά μας. Η αβεβαιότητα αυτή και η στεναχώρια μεταφράστηκε σε αυπνία την οποία θα πληρώναμε μέσα στον αγώνα. Τελικά με την βοήθεια του Κώστα από το ταξιδιωτικό πρακτορείο μάθαμε πως ο εξοπλισμός θα ήταν την προηγούμενη μέρα του αγώνα στις 22:00 το βράδυ στην πόλη που βρισκόμασταν. Κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι παραλάβαμε τα δώρα μας όπως ένα παιδί παραλαμβάνει το δώρο των Χριστουγέννων του. Καθίσαμε ως τις 2 το βράδυ την παραμονή του αγώνα για να φτιάξουμε και να προσαρμόσουμε τα πράγματά μας στο έλκηθρο. Κοιμηθήκαμε μόνο 4 ώρες και συνολικά τις τελευταίες 2 μέρες όχι παραπάνω από 7 ώρες συνολικά.

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου. Αθήνα. Βροχερή μέρα, δεν την λες και κρύα...ένα χαμόγελο σκάει στο πρόσωπό μου.... ‘’κρύο είναι αυτό;’’ Αναρωτιέμαι… Οι σκέψεις μου ταξιδεύουν μία εβδομάδα πριν με αστραπιαία ταχύτητα 3.177 χιλιόμετρα μακριά...νοιώθω ένα ρίγος... Είμαι στην εκκίνηση του αγώνα Rovaniemi 150, κάνει κρύο, νιώθω ότι τα πόδια μου παγώνουν, τα χέρια μου αρνούμαι να τα βγάλω έξω από τα γάντια. Χιονίζει. Κρατάω το έλκηθρο μου – το σωσίβιο μου για τις επόμενες δύο μέρες. Ο αγώνας είναι αυτόνομος, μόνοι μας πρέπει να φροντίζουμε για τα πάντα, στους οκτώ σταθμούς θα έχουμε μόνο φωτιά για να ζεσταθούμε όσο γίνεται και νερό (λιωμένο χιόνι για την ακρίβεια). Κοιτάω τον Κώστα μου – πάντα το βλέμμα του με ηρεμεί, μου δίνει δύναμη, με κάνει να πιστεύω ότι το μπορώ, ότι θα το καταφέρω, με κάνει να ξεχάσω τον φόβο μου προς το άγνωστο και αυτή την φορά είναι πολλά που θα πρέπει να τα ζήσω για πρώτη μου φορά – τα πολλά χιλιόμετρα, το βαρύ (υπερφορτωμένο θα έλεγα) έλκηθρο, τις ακραίες καιρικές συνθήκες, την νύχτα, την μοναξιά... Φοβάμαι – δεν ντρέπομαι να το πω. Όμως χαμογελάω, νιώθω ότι το σώμα μου αρχίζει να ζεσταίνεται έτσι και οι φόβοι μου να απομακρύνονται σιγά σιγά...

Επιτυχής η κατάληξη  της προσπάθειας για τρεις αθλητές που ταξίδεψαν από την Ελλάδα μέχρι το παγωμένο Rovaniemi στον παγωμένο Φινλανδικό βορά για να συμμετάσχουν για πρώτη φορά στον αγώνα Rovaniemi 150! Ο Μάριος Γιαννακού και ο Χρόνης Μυλωνάς κατάφεραν να τερματίσουν στον απαιτητικό αγώνα απόστασης 150 χιλιομέτρων σέρνοντας τον εξοπλισμό τους πάνω σε έλκηθρα στο παγωμένο χιόνι μετά από 39ω39λ και 41ω56λ αντίστοιχα!

Υπάρχουν αγώνες μικροί με μεγάλη υψομετρική διαφορά και πολύ σκληρό τερέν ή εκτεθειμένα περάσματα. Υπάρχουν αγώνες 100 μιλίων με λίγους σταθμούς υποστήριξης σε απομακρυσμένες περιοχές. Υπάρχουν αγώνες 360 χιλιομέτρων με δεκάδες χιλιάδες υψομετρικής και τερέν που λυγίζει και τα πλέον γυμνασμένα κορμιά. Υπάρχουν αγώνες πολυήμεροι όπου κάθε μέρα ο αθλητής θα πρέπει να κάνει έναν ορεινό μαραθώνιο. Τέλος υπάρχουν αγώνες σε αφιλόξενα μέρη του πλανήτη, σε ερήμους με θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 50οC αλλά και αγώνες στον αρκτικό κύκλο σε θερμοκρασίες πολύ κάτω από το μηδέν. Σε έναν τέτοιο αγώνα, τρεις τολμηροί αθλητές από την Ελλάδα θα τρέξουν σέρνοντας το έλκηθρο με τον εξοπλισμό τους στον παγωμένο Φινλανδικό βορά, στον Rovaniemi 150!