Το ενδιαφέρον ερώτημα λοιπόν είναι τι γίνεται στην περίπτωση που το παιδί δείξει ενδιαφέρον για να τρέξει στα μονοπάτια μαζί μας. Μην ξεχνάμε ότι πάντα το παιδί - ιδιαίτερα σε μικρή ηλικία - πρέπει να μην χάσει την μαγεία του παιχνιδιού. Φυσικά υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις ανάλογα με την ηλικία και τα πράγματα αλλάζουν σημαντικά όταν φτάσουμε στην εφηβεία όπου μπορεί να έχει ήδη την εμπειρία των προπονήσεων σε στίβο, ή μπαλέτο ή κάποια άλλη αθλητική δραστηριότητα.

Οι περισσότεροι ειδικοί προτείνουν την ενασχόληση τέτοιου τύπου ως παιχνίδι. Το σκεπτικό είναι ότι αν το πιέσουμε ή το κάνουμε πολύ σοβαρό το θέμα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πετύχουμε το αντίθετο αποτέλεσμα και να το απομακρύνουμε από την άθληση όσο μεγαλώνει. Γεγονός που δυστυχώς για την χώρα μας είναι αλήθεια, μιας και τα ποσοστά παχυσαρκίας στην παιδική και εφηβική ηλικία λαμβάνουν πλέον ανησυχητικές διαστάσεις.

Στην Αμερική υπάρχει ήδη μεγάλη συζήτηση σχετικά με το αν και πότε το τρέξιμο σε μονοπάτια προσφέρει στην υγεία του παιδιού. Πολλές μελέτες και ιατρικές γνώμες προτείνουν τα παιδιά να συμμετέχουν σε δραστηριότητες που τους προσδίδουν εύρος κίνησης, και πλουραλισμό στην μυϊκή και σκελετική δραστηριότητα, πράγμα που το προσφέρει το τρέξιμο σε ανώμαλο έδαφος. Απαραίτητο όμως να έχουν ήδη αναπτύξει συντονισμό στην κίνηση και ισορροπία, ιδιότητες που έχουν αναπτυχθεί μετά τα 11 χρόνια τους. Εκτός βέβαια από την σωματική υγεία υπάρχει και η συνεχής αποκοπή των παιδιών από την φύση, γεγονός που μπορεί να αντιστραφεί με το τρέξιμο στα μονοπάτια ή σε ένα λιβάδι. Σε αυτό βοηθούν και οι όλο και συχνότερες πεζοπορίες και εξορμήσεις για παιδιά που διοργανώνονται από ορειβατικούς συλλόγους στην χώρα μας.

Ας υποθέσουμε ότι το παιδί μας θέλει να μας ακολουθήσει σε ένα τρέξιμο ή περίπατο στην φύση. Σίγουρα θα πρέπει να προσαρμοστούμε στην δική του "μέθοδο" εξερεύνησης του μονοπατιού και στον δικό του ρυθμό και σίγουρα δεν θα πρέπει να το καταπιέσουμε αν κουραστεί. Μια πρώτη προσέγγιση είναι να το αφήσουμε να παίξει τριγυρνώντας, σκαρφαλώνοντας και εξερευνώντας τριγύρω. Στο επόμενο στάδιο το εισάγουμε στο τρέξιμο χρησιμοποιώντας μικρές αποστάσεις π.χ. από δέντρο σε δέντρο, ή το προκαλούμε να ανεβούμε γρήγορα έναν λόφο, ή ακόμη το πόσο γρήγορα μπορούμε να κάνουμε 50 ή 100 βήματα. Οι προκλήσεις τέτοιου είδους αρέσουν πολύ στα παιδιά. Επίσης, το να το πάρουμε μαζί μας να δει έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος ή ακόμη να βοηθήσει σε έναν σταθμό ανεφοδιασμού ή στην οργάνωση ενός αγώνα (π.χ. κρατώντας την κορδέλα τερματισμού, ή δίνοντας νερό σε αθλητές κτλ.) σίγουρα θα το κάνει να ενδιαφερθεί περισσότερο.

Οι ειδικοί τονίζουν ότι μέχρι την ηλικία των 12 ετών δύσκολα το παιδί θα μπει σε πειθαρχημένο πρόγραμμα. Εγώ το διαπίστωσα ήδη από τα πρώτα χρόνια ενασχόλησης της κόρης μου με τον στίβο. Είναι και ο λόγος που σε μικρές ηλικίες οι προπονητές δεν πιέζουν τα παιδιά εξερευνώντας τι ακριβώς θέλουν, τι τα ελκύει και που είναι η κλίση τους. Το ίδιο ισχύει και για το τρέξιμο στην φύση. Μπαίνοντας στην εφηβεία όμως μπορεί τα πράγματα να γίνουν πιο δομημένα και με πρόγραμμα. Και πάλι όμως, οι αποστάσεις δεν πρέπει να είναι τέτοιες που να κάνουν ζημιά στο μυοσκελετικό τους, με μεγαλύτερη απόσταση τα 21 χιλιόμετρα όταν τελειώνουν το Λύκειο.Το ιδανικό αρχικά είναι να εναλλάσσει τρέξιμο με περπάτημα και σιγά-σιγά να προχωρήσει σε συνεχές τρέξιμο. Οι ειδικοί προτείνουν περπατοτρέξιμο 3 χιλιομέτρων μέχρι την ηλικία των 7 ετών, τρέξιμο μέχρι 5 χιλιόμετρα μεταξύ 8 και 10 ετών, μέχρι 7-8 χιλιόμετρα μεταξύ 11 και 12 ετών και τελικά 8-10 χιλιόμετρα για παιδιά που είναι στην εφηβεία. Όλα βέβαια εξαρτώνται από την ηλικία, τον τύπο τρεξίματος και την διάθεση του παιδιού.

Ένα άλλο θέμα που αξίζει προσοχής είναι η ενυδάτωση και η διατροφή κατά την άσκηση. Είναι προφανές ότι απαγορεύονται τα gel και οι τροφές τέτοιου τύπου. Νερό για ενυδάτωση, ξερά φρούτα, ξηροί καρποί, σοκολάτα σε μικρά κομμάτια είναι τα κατάλληλα. Ένα διάλειμμα κάθε 10-15 λεπτά είναι αρκετό για να πιεί τα υγρά του και να φάει κάτι.

Εάν κάποια στιγμή το παιδί δείξει αδιαφορία, η συνταγή είναι μονόδρομος: προσθήκη και άλλων πιο ευχάριστων ίσως δραστηριοτήτων όπως το κολύμπι και το ποδήλατο. Το παν είναι η διασκέδαση του παιδιού και η εισαγωγή με μέτρο σε έναν κόσμο που μπορεί να το οδηγεί σε όλη την μετέπειτα ζωή του. Ας μην αφήσουμε τα παιδιά μας να εγκλωβιστούν σε συνήθειες και πρακτικές που η υπερκαταναλωτική μας κοινωνία έχει επιβάλλει. Ας τους προσφέρουμε υγεία, σωματική και ψυχολογική!

Δημήτρης Τρουπής