“Μια χαρά σε βλέπω” … αλήθεια; Και εγώ γιατί μετά από τόσες ώρες στα μονοπάτια νιώθω σαν να είμαι το πιο αποκρουστικό  και για λύπηση πλάσμα στη φύση; Ξέρω ότι το λες από ευγένεια, αλλά αν αυτό είναι το μια χαρά, τότε τύφλα να έχουν οι άνθρωποι των σπηλαίων! Κρεμάστε τον ανάποδα να δει το ψέμα αλήθεια που λέει και ένας φίλος ποιητής … άσε την βρώμα! Όταν φτάσω δε – και όλοι μας που κάνουμε ultra αγώνες έχουμε φτάσει στο σημείο αυτό – να βρωμάω τόσο ανυπόφορα που δεν με αντέχει η ίδια μου η μύτη, κάτι που είναι ΠΟΛΥ δύσκολο να γίνει, καταλαβαίνεις το πόσο μια χαρά είμαι! Μια χαρά με βλέπουν κα οι μύγες – αλογόμυγες για την ακρίβεια – που κουβαλάω εδώ και κάτι ώρες … αλλά προφανώς αυτές το βλέπουν αλλιώς …. Δυστυχώς!

"Έλα, 10 λεπτά και φτάνεις στον σταθμό" …  Εκεί είναι που χρόνος πραγματικά συστέλλεται ή απλά ονειροβατείς σε μία παράλληλη πραγματικότητα διαφορετική από του ανθρώπου που μόλις συνάντησες.   Είναι η ώρα που ακόμη και οι πιο απλές προσθέσεις και αφαιρέσεις μπορεί να διαρκέσουν μέχρι το τέλος του αγώνα. Η ώρα που οι υπολογισμοί για τον ρυθμό σου  μετατρέπονται σε διπλά ολοκληρώματα ή διαφορικές εξισώσεις. 10 λεπτά σε ποιά μονάδα μέτρησης; Της ώρας; Αποκλείεται! Έχουν περάσει 30 ολόκληρα λεπτά και εσύ απλά σέρνεις το κουφάρι σου, πεινασμένος και διψασμένος και σταθμός πουθενά. Δεν αντέχεις να φας τα τζελάκια που ασκόπως κουβαλάς και περιμένεις πως και πως το ζεστό φαγητό του σταθμού περιμένοντας απελπισμένα να πιεις έναν κουβά νερό. Άρα μάλλον ο φίλος πριν σου έκανε πλάκα, δεν γίνεται!

“Έλα, όλο κατηφόρα είναι από εδώ και πέρα” … Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει κάθε φορά που το ακούω; Α, το βρήκα … υπάρχει ένα τμήμα δρόμου από την Παλαιά Πεντέλη στον Άγιο Πέτρο που ενώ είναι ανηφορικός, όταν τον περνάς με ένα ποδήλατο ή αυτοκίνητο φαίνεται σαν να κατηφορίζει! Από την δεκαετία του 70 που φτιάχτηκε ο δρόμος υπάρχουν άρθρα και άρθρα για αυτό το θέμα … τέλος πάντων, δεν ξέρω για την Πεντέλη – άλλωστε στην Πάτρα μένω - αλλά στα πολλά ultra που έχω τρέξει η κατηφορική συνέχεια είναι πάντα .. ανηφορική! Ή τουλάχιστον ένα κομμάτι της .. μια αιχμή όπως έλεγα και στο άρθρο για το Grossglockner. Μια αιχμή όμως που “σκοτώνει” .. ιδίως αν την υπολόγιζες για κατηφόρα! Γιατί πρώτα πρέπει να πείσεις το μυαλό σου και μετά το σώμα σου … που δεν πείθεται εύκολα μετά από 100+ χιλιόμετρα!

“Μόνο X χιλιόμετρα έμειναν” … και καλά να είναι Χ, αν είναι ΧΧ ή ΧΧΧ υπάρχει θέμα! Αν και έχω διαλυθεί και με Χ σκέτο στο πρώτο Mythical του Λάζαρου, που νομίζαμε όλοι ότι διαστέλλεται η απόσταση σε εκείνο το καταραμένο τελευταίο μονοπάτι. Όλη η κοσμοθεωρία του αθλητή που τρέχει ultra, όλη του η διανοητική προετοιμασία για τον αγώνα, όλο του το μυαλό είναι έτσι προπονημένο ώστε να σκέφτεται ΜΟΝΟ μέχρι ένα επόμενο κοντινό σημείο. Σταθμό ή κάτι άλλο. Και έρχεσαι εσύ και του το διαλύεις με την μια! Τον αποτελειώνεις! Τον κάνεις να σκεφτεί τα ατελείωτα χιλιόμετρα μέχρι τον τερματισμό! Αν μάλιστα το συνδυάσουμε με μια από τις προηγούμενες φράσεις – έμειναν μόνο X κατηφορικά χιλιόμετρα – τότε η Χιροσίμα είναι παιδική χαρά μπροστά στην έκρηξη της απόγνωσης που νιώθεις!

“Εσύ γιατί άργησες τόσο;” … Φανταστείτε τώρα σκηνή. Έχεις φτάσει σε άθλια κατάσταση στον τελευταίο σταθμό πριν τον τερματισμό. Πονάς, πεινάς, διψάς και άλλα πολλά που δεν τα γράφω για να μπορεί ο αναγνώστης να διαβάζει το άρθρο τρώγοντας, αλλά μέσα σου έχεις φοβερή χαρά … ο μεγάλος αγώνας σου τελειώνει και θα ζήσεις την φοβερή στιγμή και τα απίστευτα συναισθήματα του τερματισμού ενός ultra αγώνα. Και ξαφνικά ένας παππούς – πιστέψτε με, παππούς ή γιαγιά θα είναι, δεν παίζει κάτι άλλο – με εκείνο το ύφος της απέραντης συμπόνιας προς ένα πλάσμα αξιολύπητο, στο πετάει: “εσύ γιατί άργησες τόσο; Τα άλλα παιδιά περάσανε πριν 5 ώρες!!!” Να ανοίξει η Γη να σε καταπιεί .. να νιώσεις σκουπίδι … Και το ακόμη χειρότερο. Αφού σου παίρνει ένα δεκάλεπτο να ξαναέρθεις στα ίσα σου σε αποτελειώνει λέγοντας: “όλοι όμως νικητές είσαστε!”  … ε λοιπόν δεν είμαστε βρε παππού (ή γιαγιά) - ο νικητής πέρασε πριν 5-6 ώρες, έχει τερματίσει, έχει κάνει μπάνιο και πίνει τις μπύρες που θα ήθελα να πίνω εγώ τώρα!

“6-6-6 μπορείς να τα καταφέρεις!” … Σε ευχαριστώ πολύ, αλλά ποιος είναι το 6-6-6; Εγώ ποιο νούμερο είμαι; Πώς με λένε; Που πάω; και κυρίως πως βρέθηκα εδώ πέρα; Είναι η στιγμή που το μυαλό είναι τόσο θολό που φυσικά δεν θυμάσαι πιο νούμερο έχεις και θα αναρωτηθείς. Η συνέχεια προδιαγεγραμμένη … θα κοιτάξεις χαμηλά στην κοιλιά σου το νούμερο, θα σκοντάψεις ή θα χάσεις την ισορροπία σου και θα πέσεις! Άρα μπορεί και να μην τα καταφέρεις τελικά … ακούς 6-6-6;

“Ο πόνος είναι προσωρινός, η υπερηφάνεια μένει” … χμμμμμμ …. Το μόνο που δεν έχω σκεφτεί μετά από 15-20 ώρες τρεξίματος είναι ότι ο πόνος είναι προσωρινός. Ίσα-ίσα το μυαλό μου πάντα λέει ότι αυτό που νιώθω και με βασανίζει δεν θα φύγει ποτέ! Ότι θα σακατευτώ μόνιμα. Παρένθεση … Πάντα γελάω με την σκέψη μιας φράσης που μου λέει η κόρη μου όταν με βλέπει έτσι ταλαιπωρημένο μετά από εξοντωτικό αγώνα ή προπόνηση: Ο αθλητισμός είναι υγεία μπαμπά .. και σκάει στα γέλια! Χαχα .. Το μυαλό στα προχωρημένα χιλιόμετρα είναι γεμάτο σε κάθε του γωνιά από πόνο και κακουχία, δεν έχει χώρο για υπερηφάνεια. Πιο πιθανό είναι να διώξεις από το μυαλό σου τον πόνο – όπως έχω κάνει 2-3 φορές στο Rodopi Advendurun – σκεφτόμενος τις μπύρες μετά τον τερματισμό, παρά την υπερηφάνεια! Την οποία θα σκεφτώ μετά την 2^η ή 3^η μπύρα … αν δεν έχω κοιμηθεί όρθιος! Γι’ αυτό μην τρέχετε ποτέ σε αγώνα που δεν είναι εγγυημένες οι μπύρες στον τερματισμό .. για να τερματίσετε εγγυημένα!

“’Ελα, σπρώξε" … ή ... "Έλα, δώσε!” … να σπρώξω; να δώσω; Άστο καλύτερα, είμαστε αθλητικό site….

Κι αν όμως όντως δείχνω μια χαρά; Αν τα χιλιόμετρα είναι πραγματικά λίγα και κατηφορικά; Αν ξεχειλίζω από περηφάνια που με κάνει φτερωτό Ερμή και αυτό που θέλω θα γίνει; Μην βιάζεστε … υπάρχει πάντα ο μεγαλύτερος νόμος του Σύμπαντος. Ο νόμος από τον οποίο κανείς δεν ξεφεύγει. Ο νόμος του Μέρφυ και οι διάφορες μορφές του … Αν δείχνεις καλά, μην ανησυχείς, θα περάσει .. ή ότι τα πάντα διαρκούν περισσότερο από ότι νομίζεις ή ότι η πιθανότητα του να γίνει κάτι είναι αντιστρόφως ανάλογη της επιθυμίας του να γίνει.

Οπότε τι μένει στις στιγμές που ακούμε αυτές τις φράσεις; Πάλι η φιλοσοφία του Μέρφυ: Χαμογελάστε, το αύριο θα είναι χειρότερο!

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: boyslife.org, Brian Dalek, run4schools.de