Η Adventure Network International είναι ο διοργανωτής του ιδιόρρυθμου "Μαραθωνίου στον Νότιο Πόλο", μιας πρόκλησης για τους λάτρεις των extreme αγώνων μεγάλων αποστάσεων. Η αμερικανική ΑΝΙ, είναι η μοναδική εταιρεία που έχει το δικαίωμα εμπορικών αεροπορικών πτήσεων στην έβδομη ήπειρο, όπου η ανάπτυξη τουριστικής δραστηριότητας ήταν αδιανόητη σκέψη μέχρι πριν λίγα χρόνια.

Στη διάθεση του AdventureZone.gr δεν υπάρχουν αρκετά διαθέσιμα στοιχεία για το συγκεκριμένο αγώνα. Στο site της ΑΝΙ υπάρχουν ελάχιστα δεδομένα, σχετικά με τις συμμετοχές των αθλητών. Η μόνη πληροφορία αναφέρεται στους χρόνους των πρώτων στην κούρσα του μαραθωνίου αλλά και του ημιμαραθωνίου που διεξήχθη παράλληλα.

Η εκκίνηση βρισκόταν ακριβώς 42.195 μέτρα από το Νότιο Γεωγραφικό Πόλο, στις 89,5ο νότια. Οι δρομείς που στην πραγματικότητα περπάτησαν τον αγώνα, αν κρίνει κανείς από τους χρόνους των πρώτων (ο πρώτος τερμάτισε σε 8 ώρες και 52 λεπτά, δηλαδή 4,7 χλμ/ώρα), κινήθηκαν σε μια νοητή ευθεία με νότια κατεύθυνση στο Ανταρκτικό πλατό, σε υψόμετρο περίπου 3.500 μέτρων. Οι διοργανωτές τροφοδοτούσαν τους αγωνιζόμενους κάθε 5 περίπου χιλιόμετρα με υγρά, σοκολάτες και μικρά ενεργειακά γεύματα. Η "ομάδα", όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται από τους διοργανωτές, καταγράφηκε στα βιβλία των ρεκόρ ως 'οι πρώτοι άνθρωποι που συμπλήρωσαν ένα μαραθώνιο στο Νότιο Γεωγραφικό Πόλο'.

Νικητής στον μαραθώνιο αναδείχτηκε ο Ιρλανδός Richard Donovan με 8:52.03, δεύτερος ο Αμερικανός Dean Karnazes με 9:18.55 και τρίτος ο επίσης Αμερικανός Brent Weigner με 9:20.05 ενώ τον ημιμαραθώνιο κέρδισε ο Γερμανός Ute Gruner με 5:48.56.

Η αναφορά μας στον συγκεκριμένο αγώνα γίνεται μόνο για τους ιδιαίτερους λόγους για τους οποίους αποκτά κάποιο ξεχωριστό ενδιαφέρον. Το να γίνει μια αγωνιστική εκδήλωση σε ένα τόσο ιδιαίτερο σημείο του πλανήτη, είναι ένα γεγονός άξιο αναφοράς. Αλλά εκεί σταματά και η θετική κριτική μας.

Πώς να αναφερθούμε με παραπέρα θετικά σχόλια σε ένα αγωνιστικό γεγονός, που κάθε άλλο παρά αγωνιστικό δείχνει να είναι. Και δεν μας ενοχλεί η διάθεση κάποιων να διοργανώσουν μια εκδήλωση με τόσο ιδιόρρυθμο χαρακτήρα, εξάλλου δεν είναι οι μόνοι. Όμως η απουσία δεδομένων για τον "αγώνα" αλλά και η εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων για τη δυναμικότητα των συμμετεχόντων, με βάση τις επιδόσεις των νικητών και τέλος το (δυσβάστακτο) κόστος συμμετοχής που έφτασε τα 25.000 δολάρια στο κάθε άτομο, δείχνουν ότι όλη η διοργάνωση ήταν μάλλον μια εξόρμηση για extreme τουρίστες με extreme budgets.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η ΑΝΙ, στα σχετικά φυλλάδια που κυκλοφόρησε με τους κανονισμούς και όλες τις λεπτομέρειες πριν τον αγώνα, αποκαλεί 'πελάτες' (clients) τους επίδοξους Πολικούς μαραθωνοδρόμους. Αυτή η αντιμετώπιση δείχνει και τη νοοτροπία των διοργανωτών, που προφανώς στόχευαν σε μια ιδιαίτερα ακραία αλλά αποφασισμένη πελατεία: αυτούς δηλαδή που δεν θα δίσταζαν να πληρώσουν αστρονομικά ποσά μόνο και μόνο για να καταγράψουν στο προσωπικό τους ημερολόγιο μια τέτοια συμμετοχή ή και γιατί όχι, να δουν τα ονόματά τους να φιγουράρουν σε κάποιο βιβλίο με παράξενα ρεκόρ.

Αναφορικά με τη δυναμικότητα των συμμετεχόντων έχουμε να πούμε ότι η μέση ωριαία ταχύτητα των 4,7 χλμ/ώρα (για τον νικητή μάλιστα !!!) είναι μια πολύ αργή επίδοση, όσο κι αν αυτοί επηρεάστηκαν από παράγοντες όπως ο σχετικά βαρύς ρουχισμός, το υψόμετρο, το κρύο ή το βούλιαγμα των λίγων εκατοστών στο βηματισμό τους. Επιπλέον μας είναι άγνωστος ο αριθμός των συμμετοχών, πράγμα που μας κάνει ακόμα περισσότερο δύσπιστους. Φυσικά σε τέτοιους αγώνες είναι λογικό να συμμετέχουν ελάχιστοι αλλά λόγοι δεοντολογίας επιβάλουν τη δημοσίευση ολοκληρωμένης λίστας, προκειμένου να βγουν και κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

Αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό τον αγώνα αυτό αλλά και παρόμοιες διοργανώσεις που θα προκύψουν στο μέλλον. Μετά την ελίτ των αθλητών από άποψη δυναμικότητας και επιδόσεων, φτάνουμε σε μια νέα πραγματικότητα: στην ελίτ των "αθλούμενων" με χοντρά πορτοφόλια. Τι σκοπό άραγε εξυπηρετούν τέτοιου είδους κινήσεις, όπως αυτή της ΑΝΙ; Ίσως μια απλή τουριστική εξόρμηση στην Ανταρκτική να στοίχιζε πολύ λιγότερα από 25.000 δολάρια. Όμως χωρίς το κίνητρο αυτού του "αγώνα" μπορεί να μη συγκεντρωνόταν ο απαραίτητος αριθμός …"πελατών".

Ο αθλητικός τουρισμός δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Μια σειρά εταιρειών στο εξωτερικό, διοργανώνει χρόνια τώρα κλειστούς αγώνες σε εξωτικά μέρη του πλανήτη για γκρουπ τουριστών που είναι λάτρεις των σπορ. Όμως κάπου θα πρέπει να μπουν και κάποια όρια. Τα ΜΜΕ μη γνωρίζοντας περισσότερα για τις παραμέτρους που καθορίζουν την ποιοτική διαβάθμιση ενός αγώνα, είναι βέβαιο ότι μόλις αντιληφθούν το συγκεκριμένο γεγονός δεν θα χάσουν την ευκαιρία να το κάνουν είδηση, υπερτονίζοντας φυσικά όχι τις επιδόσεις των αθλητών αλλά το γεγονός ότι έγινε στον Νότιο Πόλο.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, αρκεί να σημειώσουμε ότι οι άνθρωποι της περιπέτειας (adventurers) που διασχίζουν ολόκληρη την Ανταρκτική, διανύοντας από 1500 μέχρι 3500 χιλιόμετρα και τραβώντας τα έλκηθρα τους με τις δικές τους δυνάμεις, καλύπτουν παρόμοιες αποστάσεις με αυτή του συγκεκριμένου αγώνα σε παρόμοιους χρόνους αλλά η διαφορά έγκειται στο ότι αυτό το επαναλαμβάνουν καθημερινά για 3 μέχρι και 12 μήνες.

Ίσως αγώνες σαν τον "Μαραθώνιο στο Νότιο Πόλο" δεν έχουν να προσθέσουν κάτι στη γνήσια αναζήτηση για ακόμα πιο δύσκολες προσπάθειες, που θα σπρώξουν παραπέρα τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Ας το ξανασκεφτεί η ΑΝΙ κι ας ασχοληθεί με τις αεροπορικές πτήσεις και με τις αναβάσεις στο Mt Vinson, που την έκαναν και γνωστή όλα αυτά τα χρόνια.