Οι περισσότεροι έχουν ταυτίσει το νησί, με το θρυλικό ταξίδι του Ernest Shackleton στις αρχές του 20ου αιώνα. Μετά την σύνθλιψη του πλοίου του στους πάγους και τη μεγάλη περιπέτεια που ακολούθησε και κράτησε μισό χρόνο, ο Shackleton και το πλήρωμα του Edurance, αποβιβάστηκε στο νησί, όπου γράφηκε μια από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες ανθρώπινου θάρρους. (Διαβάστε το σχετικό άρθρο του Adventure Zone)

Αυτό το απομονωμένο και αφιλόξενο κομμάτι γης, επέλεξε μια ομάδα ανήσυχων σκιέρ, για κατάβαση με σκι και snowboard μερικών από τις ψηλότερες κορυφές του. Ο John Griber και η Hilaree Nelson, σκιέρ και μέλη της ομάδας της North Face, o Rick Armstrong σκιέρ και ο Doug Stoup επικεφαλής της αποστολής, αποτελούσαν το ανθρώπινο δυναμικό του North Face South Georgia Expedition, προσπάθειας που πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη της North Face, από τις 19 Οκτωβρίου ως τις 22 Νοεμβρίου 2001.

Μετά από δύο μέρες ταξίδι, με διάφορα μεταφορικά μέσα, τα μέλη της αποστολής έφτασαν στα νησιά Falkland, όπου συνάντησαν τον Jerome Poncet, κυβερνήτη του 19μετρου ιστιοφόρου "Golden Fleece", καταλύματός τους για τις τέσσερις εβδομάδες που ακολούθησαν. Η μόνη έννοια τους τις επόμενες τέσσερις μέρες ήταν η "διάσχιση" της Θάλασσας Scotia ως το νησί South Georgia. Κάτι σπάνιο για την περιοχή, στη διάρκεια του 4-ήμερου ταξιδιού τους στη Scotia, ο καιρός ήταν θαυμάσιος.

"Η πρώτη στάση, μετά από επτά μέρες στην θάλασσα, ήταν στον ιστορικό φαλαινοθηρικό σταθμό του Grytviken, στις 25 Οκτωβρίου, που τώρα πια έχει εγκαταλειφθεί" γράφει ο John Griber, σκιέρ μέλος της αποστολής. "Εκεί έγινε και η πρώτη συνάντηση μας με τους "κατοίκους" του νησιού, τους αυτοκρατορικούς πιγκουΐνους και τους μεγαλόσωμους θαλάσσιους ελέφαντες. Από το Grytviken αποπλεύσαμε προς νότο και τον κόλπο St. Andrews, σημείο εκκίνησης για την ανάβαση μας στην τρίτη ψηλότερη κορυφή του νησιού, το Nordenskojld. Η άποψη του κόλπου St. Andrews ήταν σουρεαλιστική, μια παραλία μήκους πέντε χιλιομέτρων, φιλοξενούσε χιλιάδες πιγκουΐνους και θαλάσσιους ελέφαντες, ενώ στο βάθος δέσποζαν οι χιονισμένες κορυφές. Μεταφέραμε τον εξοπλισμό και τα εφόδιά μας στην "έξοδο" του παγετώνα, πλησιάζοντας στον στόχο μας, το Nordenskojld. Μετά από μια κοπιαστική μέρα - ξεγλιστρώντας και αποφεύγοντας τα crevasses του παγετώνα - φτάσαμε στο σημείο που θα στήναμε την κατασκήνωση βάσης. Μια μέρα μόλις στο νησί και είχαμε ήδη γίνει μάρτυρες του ανελέητου καιρού του South Georgia και ιδιαίτερα των θυελλωδών ανέμων".

Οι ριπές του ανέμου έφτασαν μέχρι και τα 160 χιλιόμετρα στις 9 Νοεμβρίου ενώ δύο μέρες νωρίτερα, το Golden Fleece πάλευε επί 17 ώρες κόντρα σε ανέμους 120 χιλιομέτρων στο εσωτερικό του φιόρδ Drygalski. "Σκάψαμε βαθιά στον παγετώνα για να τοποθετήσουμε τα αντίσκηνα. Τις επόμενες δύο μέρες, ο άσχημος καιρός εμπόδισε τις δραστηριότητές μας, αλλά αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να μελετήσουμε και να επιλέξουμε την ασφαλέστερη διαδρομή για την ανάβαση και κατάβαση στο Nordenskojld".

"Φτάνοντας στην βάση του Nordenskojld, καταλάβαμε ότι η πλαγιά δεν προσφέρονταν για σκι, λόγω της ανεπαρκούς ποσότητας χιονιού" συνεχίζει ο John Griber. "Αποφασίσαμε να ανέβουμε στην κορυφή, χωρίς σκι και snowboards, την επόμενη μέρα,. Την νύχτα "χτύπησε" άλλη μια θύελλα το νησί. Ο αέρας ταρακουνούσε την σκηνή, πράγμα που έκανε τον ύπνο αδύνατο. Ευτυχώς το πρωί ο καιρός ήταν καθαρός και ο αέρας είχε κοπάσει. Στην κορυφή βρήκαμε μερικά εκατοστά χιόνι κολλημένα στην παγωμένη πλαγιά. Η Hilaree και 'γω, αποφασίσαμε να μεταφέρουμε τον εξοπλισμό του σκι μαζί μας ανεβαίνοντας, με την ελπίδα η βελτίωση του καιρού να επιτρέψει την κατάβαση".

"Οι συνθήκες ήταν τέλειες, η πλαγιά είχε κλίση 50-55 μοίρες κι ήταν εκτεθειμένη αλλά και με εκπληκτική θέα. Η ομάδα μας κατά την ανάβαση διασπάστηκε γρήγορα, με τον Rick και τον Doug να παίρνουν το προβάδισμα. Δεδομένου του απρόβλεπτου καιρού και των θυελλωδών ανέμων της τελευταίας εβδομάδας, ο Rick και ο Doug αποφάσισαν να επιστρέψουν μετά από ολιγόωρη ανάβαση. Αντίθετα εγώ, αισθανόμουν δυνατός και παρακινούμενος από την καλή κατάσταση του χιονιού για κατάβαση, συνέχισα για την κορυφή μόνος. Από την στιγμή που συγκεντρώθηκαν σύννεφα και σηκώθηκε αέρας, στάθηκε αδύνατο να ανέβω τα 150 περίπου μέτρα που απόμεναν ως την κορυφή. Το θεώρησα σημάδι που μου επέβαλε την υποχώρηση. Η ποιότητα του χιονιού δεν ήταν ιδανική, αλλά ήταν καλύτερη απ' όσο περίμενα. Κάποιες στιγμές, όταν η κλίση έφτανε σε κάποια σημεία τις 60 μοίρες, η κατάσταση ήταν εξαιρετικά δύσκολη,. Η θύελλα της προηγούμενης νύχτας έκανε την κατάβαση επικίνδυνη. Κάθε ελιγμός που έκανα ήταν ακριβής και υπολογισμένος - δεν υπήρχε περιθώριο λάθους. Μια ώρα αργότερα συνάντησα τους υπόλοιπους της ομάδας και μαζί παρακολουθήσαμε την κορυφή Nordenskojld να χάνεται ανάμεσα στα σύννεφα".

"Η άνοιξη, βρίσκει συνήθως το νησί με περισσότερο χιόνι στα μεγάλα υψόμετρα, αλλά η μειωμένη χιονόπτωση εκείνης της χρονιάς επηρέασε και τις δυνατότητες της κατάβασής μας. Ξεστήσαμε την κατασκήνωση και επιστρέψαμε στο "Golden Fleece". Πλεύσαμε δυο μέρες, μέχρι το όρος Normann. Στο δρόμο για το Normann, βρήκαμε μερικές υπέροχες διαδρομές κατάβασης σε ανώνυμες κορυφές με απίστευτα σπυρωτό χιόνι. Το νοτιότερο άκρο του νησιού είναι δυσπρόσιτο και εντυπωσιακής ομορφιάς. Οι πληθυσμοί των πιγκουΐνων και των θαλάσσιων ελεφάντων συρρέουν κατά χιλιάδες στις παραλίες του νησιού".

"Για άλλη μια φορά, ο καιρός καθυστέρησε την προσπάθεια της ανάβασης μας στο Normann. Οι απρόβλεπτες εναλλαγές του καιρού και η σφοδρότητα των ανέμων, αποτελούν σύνηθες φαινόμενο στις έσχατες νότιες περιοχές. Μετά το φιλόξενο αγκυροβόλιο του Smaaland Cove, ολοκληρώσαμε με επιτυχία την ανάβαση στο Normann. Φτάνοντας στην κορυφή απολαύσαμε ένα υπέροχο θέαμα, που λίγοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν την τύχη να δουν και να βιώσουν... Το νησί South Georgia είναι ένα υπέροχο κόσμημα".