Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι η Turia Pitt δεν θα έμπαινε στον αγώνα μιας και το κόστος συμμετοχής ήταν υψηλό, αλλά πείστηκε τελευταία στιγμή αφού της δόθηκε η δυνατότητα από τους διοργανωτές να συμμετέχει δωρεάν μιας και ήταν και κάτοικος της περιοχής. Ήταν ο πρώτος της αγώνας υπεραπόστασης, και τελικά μάλλον και ο τελευταίος, αφού ούτε να εργαστεί δεν μπορεί πλέον. Αντίθετα η Sanderson είναι πολύ πεπειραμένη αθλήτρια υπεραποστάσεων και σχεδίαζε την συμμετοχή στον αγώνα για ένα χρόνο περίπου.

Η υπόθεση αυτή έχει ξεσηκώσει όπως είναι φυσικό μεγάλη δικαστική διαμάχη μεταξύ της διοργανώτριας εταιρίας και των θυμάτων, αλλά και μια αναπάντεχη πρόσφατη εξέλιξη που αφορά την κυβέρνηση της Δυτικής Αυστραλίας. Μετά την έξοδο τους από το νοσοκομείο οι δύο κοπέλες κυνήγησαν δικαστικά την εταιρία, μιας και τα στοιχεία έδειχναν ότι πιθανόν να είχε δείξει αμέλεια σε βασικές οργανωτικές παραμέτρους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στα γεγονότα. Άλλωστε τα έξοδα για την αποθεραπεία της Pitt έχουν φτάσει τα 3.000.000 Αυστραλιανά δολάρια (2.430.603 ευρώ), ενώ με την αγωγή της ζητάει 10.000.000 (8.102.010 ευρώ) αποζημίωση! Αντίστοιχα νούμερα ισχύουν και για την Sanderson.

Με βάση τις μαρτυρίες αθλητών, κυβερνητικών παραγόντων, δασικών υπηρεσιών αλλά και ανθρώπων που ήταν μάρτυρες στα γεγονότα, η αρμόδια επιτροπή του κοινοβουλίου κατέληξε στο ότι η εταιρία είχε όντως αμελήσει βασικές παραμέτρους και συγκεκριμένα: Ενώ οι φωτιές μαίνονταν από την προηγούμενη μέρα σε περιοχές κοντά στην διαδρομή του αγώνα δεν τον ακύρωσαν. Με βάση το γεγονός ότι υπήρχαν φωτιές στην περιοχή δεν ζήτησε ιδιαίτερη μέριμνα από το νοσοκομείο St John, για την άμεση πτήση ελικοπτέρου στο φαράγγι που παγιδεύτηκαν οι αθλήτριες, παρά μόνο τρείς ώρες μετά την ειδοποίηση ότι υπάρχουν εκεί εγκλωβισμένοι. Είναι πάντως σημαντικό να τονιστεί ότι η αυταπάρνηση του πιλότου του ελικοπτέρου (Paul Cripps) και της ομάδας διάσωσης έσωσαν τις αθλήτριες από τον θάνατο. Η επιτροπή συμπέρανε επίσης ότι το σύστημα επικοινωνίας δεν είχε δοκιμαστεί επακριβώς πριν τον αγώνα με βάση το ανάγλυφο της περιοχής και τις δυσκολίες, με αποτέλεσμα να εμφανιστεί πρόβλημα την κρίσιμη στιγμή. Τέλος, υπήρξε και ένα θέμα σχετικά με το ότι ο γιατρός του πληρώματος δεν είχε μορφίνη μαζί του, μιας και στην Αυστραλία θεωρείται ουσία που την παίρνει κάποιος μόνο με συνταγή.

H διάσωση απο την πυρκαγιά ήταν πολύ δύσκολη μιας και το πετρώδες έδαφος της περιοχής δεν επέτρεπε την προσγείωση του ελικοπτέρου. Η αυτοθυσία και ικανότητα του πιλότου Paul Cripps (αλλά και ολόκληρου του πληρώματος διάσωσης) έσωσε την ζωή σε 4 αθλητές

Ταυτόχρονα, η επιτροπή προχώρησε σε σημαντικές αλλαγές στο σύστημα ανάθεσης χορηγιών και υποστήριξης τέτοιων εκδηλώσεων από το Υπουργείο Τουρισμού της Δυτικής Αυστραλίας. Το θεώρησε υπεύθυνο για το ότι δεν ζήτησε για έγκριση το σύστημα διαχείρισης κινδύνων (Risk Management System) της εταιρίας που διοργάνωσε τον αγώνα (σ.σ. πρωτάκουστα πράγματα για την χώρα μας). Δεν του καταλόγισε πάντως ευθύνες που να μπορούν να αποφέρουν αποζημίωση για τις αθλήτριες, σε αντίθεση με το πόρισμα για την εταιρία. Παρόλα αυτά, δεν είναι εύκολο να κερδίσουν αποζημίωση οι αθλήτριες μιας και η εταιρία δεν έχει έδρα την Αυστραλία αλλά το Hong-Kong.

Την προηγούμενη εβδομάδα η Κυβέρνηση προχώρησε σε μια ανεξάρτητη κίνηση και αποφάσισε να δώσει από 450.000 δολάρια Αυστραλίας (364.590 ευρώ) σε κάθε αθλήτρια, ως μια κίνηση για την βελτίωση της ποιότητας ζωής τους, χωρίς να είναι υπόλογη ή υποχρεωμένη να το πράξει. Οι δυο αθλήτριες δήλωσαν πολύ ικανοποιημένες από την εξέλιξη αυτή, μιας και θα τις βοηθήσει σημαντικά στην αποθεραπεία τους, μέχρι να φτάσει η δίκη με την εταιρία σε τελικό βαθμό και να αποζημιωθούν. Ταυτόχρονα, υπάρχει σε εξέλιξη συζήτηση μεταξύ της πλευράς των αθλητριών και της εταιρίας, μέσω των δικηγόρων τους, για έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό που θα μπορούσε να αποφέρει κάποιο σημαντικό ποσό για την αποκατάσταση τους. Η απόφαση της επιτροπής του κοινοβουλίου που την βρήκε υπεύθυνη για αρκετά θέματα ωθεί τις εξελίξεις προς αυτήν την κατεύθυνση.

Tο ζήτημα της κυβερνητικής παροχής χρημάτων χαιρετίστηκε θετικά από μεγάλη μερίδα της κοινότητας και των φορολογούμενων πολιτών αλλά και αρνητικά από αρκετούς άλλους πολίτες που ενοχλήθηκαν με το σκεπτικό ότι οι άτυχες αθλήτριες ήξεραν ότι συμμετέχουν σε άθλημα ακραίων συνθηκών και έτσι θεωρούν ότι δεν είναι υπεύθυνος ο πολίτης για να τις αποζημιώσει ουσιαστικά από την τσέπη του (χρήματα του δημοσίου).

Το υπουργείο τουρισμού από την άλλη θεώρησε πολύ μικρή την αποζημίωση, αναφέροντας μέσω του εκπροσώπου του ότι θα έπρεπε να τους δοθεί ένα ποσό πάνω από 1.000.000 Αυστραλιανά δολάρια (810.021 ευρώ) για να μπορέσουν να επουλώσουν τα τραύματα τους και να προχωρήσουν με την ζωή τους όσο καλύτερα μπορούν μέχρι να αποζημιωθούν (εάν βέβαια συμβεί αυτό) από την διοργανώτρια εταιρία.

Το ίδιο το γεγονός, η αντιμετώπιση του από τους διοργανωτές, αλλά και η συνολική εξέλιξη εγείρουν πολλά θέματα γύρω από την διοργάνωση αγώνων. Βλέπουμε ότι λεπτομέρειες διοργανωτικές (όπως π.χ. το να μην δοκιμαστεί 100% η λειτουργία των επικοινωνιών) που σε κανονική εξέλιξη του αγώνα θα περάσουν απαρατήρητες, αν συμβεί ένα αναπάντεχο καταστροφικό γεγονός μπορεί να στείλουν κόσμο στην φυλακή και αθλητές στο νοσοκομείο και στην αναπηρική καρέκλα ή και χειρότερα. Ταυτόχρονα, βλέπουμε το πώς αντιμετωπίζει μια άλλη χώρα το όλο ζήτημα της διοργάνωσης τέτοιου είδους αγώνων. Υπόλογο το υπουργείο γιατί δεν εξέτασε το πλάνο διαχείρισης κρίσεων των διοργανωτών. Το ποιο; ίσως να ήταν η ερώτηση εδώ στην χώρα μας. Και όμως, ο σωστός σχεδιασμός αφορά την κρίσιμη στιγμή και όχι όταν όλα βαίνουν καλώς.

Τέλος, ας αναρωτηθούμε ως αθλητές, πόσες φορές έχουμε αντιδράσει ή θα αντιδράσουμε σαν μικρά παιδιά, όταν ακούμε ότι π.χ. στην κορφή του βουνού μπορεί να ρίξει χαλάζι με βάση την τελευταία πρόβλεψη και να υπάρξει μεγάλη θερμοκρασιακή πτώση και ίσως θα έπρεπε να αναβληθεί ο αγώνας ή να καθυστερήσει. Το διαπίστωσα προσωπικά πέρσι στο ZCCR (Ζήρια) όπου είδα αθλητές να φωνάζουν στους διοργανωτές γιατί δεν τους άφηναν ελεύθερα να περάσουν από τα ψηλά σημεία με τους κεραυνούς να πέφτουν και το βουνό να έχει μαυρίσει κυριολεκτικά.

Τροφή για σκέψη, τόσο για τους διοργανωτές, όσο και για τους αθλητές.

Δημήτρης Τρουπής