Το Western States 100 miler είναι ένας γρήγορος αγώνας, με δύσκολες εναλλαγές θερμοκρασίας κατά μήκος της διαδρομής – με κρύο και συνήθως χιόνια στα ψηλά και αφόρητη ζέστη στα φαράγγια που διασχίζει.  Το πρώτο μισό του είναι πιο κακοτράχαλο, αλλά τα τελευταία 30 μίλια δίνουν την ευκαιρία στον αθλητή που θα έχει δυνάμεις να αναπτύξει ρυθμό και να τερματίσει δυνατά. Είναι πολύ μεγάλος αγώνας σαν διοργάνωση με πολλούς σταθμούς και χιλιάδες εθελοντές. Διασχίζει πολύ όμορφα τοπία, φαράγγια και ποτάμια. Είναι αγώνας σύμβολο για το ultra-trail, και γι’ αυτό είναι και εξαιρετικά δημοφιλής με χιλιάδες αθλητές να υποβάλλουν αίτηση και περίπου 400 να γίνονται δεκτοί κάθε χρονιά.

Πολλές οι μεγάλες απουσίες της τελευταίας στιγμής φέτος, όπως του Kilian που έχει επιλέξει κάποια άλλες προσωπικές αναζητήσεις, του Ryan Sandes και της Ellie Greenwood που τραυματίστηκαν τελευταία στιγμή, των Goeff Roes και Anton Krupicka που έχουν γράψει την δική τους ιστορία στον αγώνα. Το πεδίο όμως είναι και φέτος πολύ δυνατό, και η λίστα της εκκίνησης περιλαμβάνει κάποιους εξαιρετικά γρήγορους αθλητές και κάποια μεγάλα ερωτηματικά που θα παίξουν τον δικό τους ρόλο στην κούρσα. Φυσικά για μας στην Ελλάδα ο αγώνας αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον αφού τρέχει και ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος. Εννέα μέρες έμειναν, ας δούμε λοιπόν κάποιους αθλητές που αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν και να παίξουν σημαντικό ρόλο για τις πρώτες θέσεις της κατάταξης:

Άντρες:

Ας ξεκινήσουμε από τον περσινό νικητή και κάτοχο του ρεκόρ διαδρομής με 14:46:44, Timothy Olson. Με βάση τα reports αλλά και τις μέχρι τώρα εμφανίσεις του δείχνει να είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Ξεκίνησε την χρονιά με νίκη στο Bandera 50K και δεύτερη θέση στο Ray Miller 50 miler, ενώ ξεπέρασε σχετικά γρήγορα έναν τραυματισμό στο γόνατο με αποτέλεσμα να έρθει τέταρτος στο πολύ ανταγωνιστικό Transvulcania τον Μάιο. Γνωρίζει πολύ καλά την διαδρομή και του ταιριάζει σίγουρα και σαν στυλ τρεξίματος. Στις τελευταίες δηλώσεις του στον Ian Corless του Talk Ultra Podcast δείχνει να έχει κάνει πολύ καλή προετοιμασία και να νιώθει δυνατός. Θα καταφέρει να κυνηγήσει το εκπληκτικό περσινό ρεκόρ του άραγε;

Θα καταφέρει φέτος ο Βρετανός Nick Clark να κάνει το κάτι παραπάνω από την τρίτη περσινή θέση με 15:44; Είναι σε εξαιρετική κατάσταση, και δηλώνει ότι φέτος ίσως είναι η χρονιά του στο κυνήγι της πρωτιάς. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι μιλάμε για έναν πολύ συνεπή στις εξαιρετικές εμφανίσεις αθλητή που έχει δυο από τους δέκα ταχύτερους χρόνους στην διαδρομή και ο μόνος από το 1986 που έχει σπάσει δυο φορές τις 16 ώρες.  Κέρδισε φέτος το Fuego y Agua 100K, αλλά δεν πήγε καθόλου καλά στο Lake Sonoma λίγο αργότερα. Πολύ πιθανή η πεντάδα, ίσως να χτυπήσει και πρωτιά

Το μεγάλο γεγονός του φετινού Western States είναι η επιστροφή μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, του Mike Morton. Το 1997 ο Mike έκανε ρεκόρ διαδρομής και μετά απλά εξαφανίστηκε … πριν δυο χρόνια επέστρεψε στο τρέξιμο και μάλιστα με παταγώδη τρόπο! Κερδίζοντας σχεδόν όποια κούρσα παίρνει μέρος, με σημαντικότερες επιτυχίες την νίκη του το 2012 στο ανηλεές Badwater στην κοιλάδα του θανάτου στην Καλιφόρνια όπου έχασε μάλιστα το ρεκόρ διαδρομής για μερικά δευτερόλεπτα.  Διέλυσε όμως το ρεκόρ του Jurek στο 24ωρο τρέχοντας 172+ μίλια τον Σεπτέμβρη του 2012. Δεν έλαβε μέρος τον προηγούμενο μήνα στο παγκόσμιο Πρωτάθλημα 24ώρου, για να προετοιμαστεί για το Western States και το τελευταίο δίμηνο προπονείται τα Σαββατοκύριακα στην διαδρομή του αγώνα. Αυτό και μόνο λέει πολλά, και ίσως να έχουμε φέτος την επιστροφή ενός μεγάλου αθλητή μετά από 16 χρόνια “σιωπής”!

O Hal Koerner δεν έχει δώσει δείγματα φέτος, αλλά για έναν αθλητή που πάντα παίζει στις πρώτες θέσεις της κατάταξης, έχει κερδίσει τον αγώνα 2 φορές το 2007 και το 2009, και πέρσι κέρδισε και το δύσκολο Hardrock 100 miler, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα τα δώσει όλα και μάλλον έχει πολύ καλές πιθανότητες για την δεκάδα και ίσως και ακόμη καλύτερα. Είναι πάντως το μεγάλο αίνιγμα για φέτος

Ο Dave Mackey ήταν τέταρτος πέρσι, σπάζοντας μάλιστα το ρεκόρ Μasters του Ιάπωνα Tsuyoshi Kaburaki με 15:53:36. Είναι πάντα συνεπής στις πολύ καλές εμφανίσεις, και φέτος ξεκίνησε με μια μεγάλη εμφάνιση και δεύτερη θέση πίσω από τον Sage Canaday στο Bandera 100K, ενώ στο πρόσφατο San Diego 100, έκανε εξαιρετική εμφάνιση όντας πρώτος μέχρι το 60^ο χιλιόμετρο όπου και … χάθηκε! Ίσως αυτό να του δώσει πείσμα, μιας και σίγουρα έχει δυνατότητες για μια θέση στο πόντιουμ.

Μια ιδιαίτερη – αλλά ταυτόχρονα πολύ αξιοπρόσεκτη – περίπτωση είναι ο Rob Krar. Και δεν μιλάμε φυσικά για την γενειάδα του! Μέσα στο 2013, έσπασε κατά 7 ολόκληρα λεπτά το ρεκόρ του Dylan Bowman στο Leona Divide 50 miler και κατέβασε κατά 32 λεπτά ολόκληρα λεπτά το ρεκόρ του Dacota Jones στο Grand Canyon R2R2R FKT! O Krar έχει τρέξει επίσημα τέσσερα ultra-trail και έχει σπάσει το ρεκόρ στα τρία από αυτά! Δρομικά είναι εξαιρετικός αθλητής με επίδοση 1:06 στον ημιμαραθώνιο και έχει τρέξει και έναν μαραθώνιο ασφάλτου με επίδοση 2:30. Το αδύνατο σημείο του είναι ότι δεν έχει τρέξει αγώνα 100 μιλίων μέχρι στιγμής, και σίγουρα αυτό αποτελεί μειονέκτημα. Κανείς όμως δεν ξέρει τι μπορεί να περιμένει από αυτόν τον αθλητή. Λέτε να έχουμε μια μεγάλη έκπληξη;

O νεαρός – μόλις 24 ετών – Cameron Clayton είναι μια περίπτωση “όλα ή τίποτα”. Νέος στα ultra, αλλά εξαιρετικά δυνατός. Τον Σεπτέμβρη του 2012 κέρδισε το Run Rabbit Run 50 miler με ρεκόρ διαδρομής, ενώ την Άνοιξη του 2013 ήρθε δεύτερος στο Lake Sonoma πίσω από τον Sage Canaday και τέταρτος στο Transvulcania. Πρόσφατα δήλωσε στο Talk Ultra Podcast: “Μπορεί να μην έχω την ευκαιρία να τρέξω το Western States πάλι, έτσι πρέπει να τρέξω για να κερδίσω. Δεν πειράζει αν δεν είμαι πρώτος, μου αρκεί ότι θα έχω προσπαθήσει”. Θα αντέξει να κρατήσει τον συνήθως φρενήρη ρυθμό του για 100 μίλια; Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε.

Ο Ian Sharman, ο Dylan Bowman, ο Jorge Maravilla, ο Gustavo Rayes, ο Nick Petadella, ο Joe Uhan, ο Trent Briney είναι σίγουρα υποψήφιοι για την πρώτη δεκάδα. Θα σταθούμε όμως λίγο παραπάνω στον μεγάλο Karl Meltzer, ο οποίος αν και έχει τρέξει αμέτρητους αγώνες 100 μιλίων, με 32 νίκες σε αυτούς, δεν έχει ποτέ τρέξει το Western States! Κέρδισε το Run Rabbit Run 100 miler τον Σεπτέμβρη του 2012, και έκανε εξαιρετική εμφάνιση στο Buffalo Run 100 miler με επίδοση 14:33. Τον ταλαιπώρησε για μήνες ένα πρόβλημα στον γαστροκνήμιο, αλλά έχει πλέον συνέλθει. Φέρνει τρομερή εμπειρία στον αγώνα, και σίγουρα θα κάνει την γνωστή του κούρσα με το συντηρητικό ξεκίνημα και το “μάζεμα” των αντιπάλων του από το μέσο της κούρσας και μετά. Ο Karl ζεσταίνεται μετά τα 60 μίλια και αν δεν τον προδώσει ο τραυματισμός του θα κάνει σίγουρα ένα εξαιρετικό ντεμπούτο.

Φυσικά, τρέχει και ο Αργύρης στον αγώνα, και σίγουρα η συμμετοχή του μας γεμίζει χαρά. Το Ελληνικό ultra-trail κάνει πλέον ηχηρή την παρουσία του σε δύσκολους και ιστορικούς αγώνες σε όλο τον πλανήτη και μια νέα εποχή φαίνεται να χαράζει σιγά-σιγά. Ο Αργύρης, όπως ίσως διαβάσατε στην συνέντευξη του, είναι σε εξαιρετική ψυχολογική και σωματική κατάσταση, έχει μεγάλη εμπειρία σε αγώνες σε δύσκολες κλιματικές συνθήκες και δυσκολίες. Στόχος μια επίδοση γύρω ή και κάτω από τις 20 ώρες, αλλά και η ασημένια πόρπη (<24 ώρες) θα είναι σίγουρα επιτυχία για πρώτη συμμετοχή σε αυτόν τον ιστορικό αγώνα.

Γυναίκες:

Στις γυναίκες ο φετινός αγώνας έχει ηχηρές απουσίες, με κυριότερες της μεγάλης Lizzie Hawker και της περσινής νικήτριας και κατόχου του ρεκόρ διαδρομής Ellie Greenwood, οι οποίες είναι εκτός αγωνιστικής δράσης με κατάγματα κόπωσης. Εκτός κούρσας είναι επίσης και η πάντα ανταγωνιστική Krissy Moehl.

Μεγάλο φαβορί είναι η Rory Bossio, η οποία πέρσι κατέκτησε την δεύτερη θέση (18:08:06). Το 2012 ήρθε τέταρτη στο UTMB, και μέχρι στιγμής στο 2013 έχει μια δεύτερη θέση στο Way Too Cool 50K και μια τέταρτη στο Lake Sonoma 50 miler. Ξέρει πολύ καλά την διαδρομή – γεγονός που μετράει πολύ στο Western States αλλά και σε κάθε μεγάλο αγώνα – ενώ πάντα ανεβάζει στο δεύτερο μισό του αγώνα. Έχει πολύ καλές πιθανότητες για πρωτιά ή μια θέση στο πόντιουμ.

Λίγοι γνωρίζουν την διαδρομή καλύτερα από την Nikki Kimbal, η οποία έχει τρείς νίκες (2004, 2006 και 2007), και 7 συμμετοχές με εξαιρετικά πλασαρίσματα. Βασικό της χαρακτηριστικό η αντοχή της στην ζέστη – χαρακτηριστικό ότι το 2006 με τις υψηλότατες θερμοκρασίες μόνο δυο άντρες την πέρασαν – και η ικανότητα της στο κατηφορικό τρέξιμο που είναι σημαντικό χαρακτηριστικό του αγώνα όπου κυριαρχούν οι επίπονες παρατεταμένες κατηφόρες. Κέρδισε φέτος το The North Face Endurance Challenge Atlanta 50 Miler και ήρθε δεύτερη στο The North Face Endurance Challenge Bear Mountain 50 Miler. Έχει ένα μικρό πρόβλημα με το γόνατο, αλλά αν είναι καλά και έχει ζέστη … δεν πιάνεται!

Η Aliza Lapierre ήταν δεύτερη πέρσι με επίδοση 18:18:29, ενώ τερμάτισε τέταρτη στο περίφημο Leadville 100 miler. Είχε έναν τραυματισμό και χειρουργήθηκε έπειτα από αυτές τις σημαντικές επιτυχίες, ενώ επέστρεψε στην αγωνιστική σκηνή τον Μάρτιο. Είναι αίνιγμα η κατάσταση της, αλλά σίγουρα θα είναι φρέσκια. Παίζει με μεγάλες πιθανότητες για την πρώτη πεντάδα.

Η μεγάλη κυρία της Αμερικανικής σκηνής ultra-trail, η Meghan Arbogast επιστρέφει στον αγώνα μετά την δέκατη περσινή θέση της με επίδοση 19:45:24. Στα 50 χρόνια της, συνεχίζει να κάνει εξαιρετικές εμφανίσεις κερδίζοντας μέσα στο 2013 το way Too Cool 50K, περνώντας την Rory Bossio στο τελευταίο μίλι του αγώνα, ενώ σημαντική είναι και η πέμπτη θέση στο Lake Sonoma 50 miler. Κέρδισε επίσης το Ice Age 50 miler τον Μάιο, δείχνοντας ότι είναι σε καλή κατάσταση.

Σημαντικές παρουσίες στον αγώνα αναμένεται να έχουν ακόμη η Amy Sproston (όγδοη το 2012), η Asley Nordell (ένατη το 2012),  η Tina Lewis (έβδομη το 2012). Ερωτηματικό αποτελεί η νεοεισερχόμενη Emily Harrison, η οποία έχει 2:32 μαραθώνιο και ήρθε δεύτερη πίσω από την Ellie Greenwood στο JFK 50 miler και κέρδισε το Moab Red Hot 55K. Έχει την ταχύτητα, αλλά της λείπει η εμπειρία των 100 μιλίων. Σίγουρα όμως πρέπει να την προσέξουμε.

Το φετινό Western States αναμένεται να είναι πολύ ανταγωνιστικό στις πρώτες θέσεις, με πολλούς πρωταθλητές να επιστρέφουν, μεγάλες μορφές του αθλήματος να προσπαθούν να διακριθούν αλλά και μερικές νέες συμμετοχές που μπορεί να αποτελέσουν το αλατοπίπερο του ιστορικού αγώνα. Θα έλεγα ότι αν κάποιοι βετεράνοι δεν παρασυρθούν από τον ξέφρενο ρυθμό που θα προσπαθήσει να δώσει ο Clayton από την αρχή, θα δούμε μεγάλη μάχη στα τελευταία μίλια της κούρσας, με κύριο όπλο το μυαλό και την αντοχή. Μπορεί να λείπουν κάποια μεγάλα ονόματα, αλλά αυτό που τελικά μετράει είναι οι μεγάλες μάχες στο πεδίο και η αβεβαιότητα της έκβασης. Αναμένουμε με ενδιαφέρον τον αγώνα, και ευχόμαστε καλή επιτυχία στον Αργύρη.

Κλείνουμε την παρουσίαση του Western States 100 miler 2013 με ένα όμορφο βίντεο από την περσινή μεγάλη νίκη του Timothy Olson με ρεκόρ διαδρομής:

Δημήτρης Τρουπής

Πηγές: irunfar, Talk Ultra Podcast

Photo ©: irunfar, bangordailynews.com, adventureblog.nationalgeographic.com, iancorless.org, theendurancepress.blogspot.com, www.mountainrunning.ca