Μεγάλο το βάρος της ιστορίας που συνοδεύει τον συγκεκριμένο αγώνα. Τόσο ιστορικά με τον μύθο του νεαρού Φαέθωνα, όσο και πιο σύγχρονα με τον Απόστολο Τσουρέκα. Ο Φαέθων ο γιος του Ηλίου όπως αναφέρεται στη μυθολογία, οδηγώντας το άρμα του πατέρα του δεν κατάφερε να ελέγξει τα ηνία του άρματος, κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κινδυνεύει με καταστροφή η γη από τα ανεξέλεγκτα άλογα. Ο ίδιος ο Δίας κατακεραύνωσε τον Φαέθωνα στον Ηριδανό ποταμό σκοτώνοντάς τον μεν αλλά σώζοντας τη γη. Στην ανθρώπινη διάστασή του γίνεται αναφορά στον Απόστολο Τσουρέκα, του οποίου η καταγωγή είναι από τον Κοκκινοπηλό όπου και η εκκίνηση του αγώνα. Μεγάλη η προσφορά της οικογένειας Τσουρέκα τόσο στα κοινά όσο και στα αθλητικά και  λαογραφικά δρώμενα της περιοχής αλλά και γενικά στον τόπο μας.

Όσο για το πεδίο δράσης του αγώνα που του δίνει την απίστευτη αυτή αίγλη δεν θα μπορούσε να είναι παρά μόνο ο Όλυμπος. Όχι όμως  οι γνωστές διαδρομές που γνωρίζουμε λίγο πολύ όλοι μας, αλλά αυτές οι άγνωστες στους πιο πολλούς μας, οι κακοτράχαλες, οι σκληρές που σε αναγκάζουν να είσαι εκεί με όλες σου τις αισθήσεις αναπτυγμένες στον υπερθετικό βαθμό. Που η μια κορυφογραμμή οδηγεί στην άλλη, στην επόμενη, και ουσιαστικά κινείσαι μεταξύ ουρανού και γης σαν νέος Φαέθων και προσπαθείς να κρατήσεις ισορροπίες ανάμεσα στον ενθουσιασμό, στην πληρότητα, στην απεραντοσύνη, στο άγγιγμα του ουρανού…

Ανήμπορη η λογική να εξηγήσει την πληρότητα αυτών των συναισθημάτων. Ανήμπορες οι αισθήσεις να περιγράψουν αυτό που σε κυκλώνει εκεί στα ψηλά. Και σε κυκλώνουν όλα. Ο ήλιος, η άγρια ομορφιά του τοπίου, το υψομετρικό των 2000 μέτρων πάνω από την θάλασσα, τα άγρια κοπάδια των αλόγων, τα ζαρκάδια που τρέχουν δίπλα σου, οι χιονούρες ετών ατέλειωτες σε βαθιές χαράδρες, τα απέραντα καταπράσινα λιβάδια, τα ελεύθερα κοπάδια που ζουν και κινούνται εκεί. Κι εμείς; Εμείς επισκέπτες της μιας στιγμής, μιας διαδρομής, ενός αγώνα όπου πρωταγωνιστής είναι ο καθένας μας στον προσωπικό του αγώνα για έναν ασφαλή τερματισμό.

Faethon Olympus marathon 4^η χρονιά πραγματοποίησης. Σταδιακά κατακτά όλο και περισσότερους δρομείς που αναζητούν το διαφορετικό, το πιο σκληρό, το λιγότερο περπατημένο μονοπάτι και τις λιγότερες πατημένες κορυφές. Και φέτος ο αριθμός ήταν πράγματι εντυπωσιακός. 244 εγγραφές εκ των οποίων 16 γυναίκες. Όμως, οι καταστάσεις τις οποίες βιώνουμε όλοι στην Ελλάδα μας τις τελευταίες μέρες δεν άφησαν πολλούς και πολλές να βρεθούν τελικά στην γραμμή εκκίνησης. Μια γραμμή που βρήκε 14γυναίκες να συμμετέχουν και 13 να τερματίζουν και αντίστοιχα 190 άντρες να ξεκινούν και 165 να τερματίζουν.

Πολλοί τον είπαν αγώνα δοκιμασίας στα όρια των δυνάμεων… άλλοι τον είπαν άγριο αγώνα μοναδικών διαδρομών. Εμείς λέμε ειδικά αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να περιοριστεί σε λέξεις, δεν μπορείς να ερμηνεύσεις το «μεταξύ ουρανού και γης»  αν δεν το ζήσεις!

Σάββατο 11 Ιουλίου και στο κέντρο της Ελασσόνας στην αίθουσα Βασίλειος Φαρμάκης ήδη καταφθάνουν από νωρίς το μεσημέρι οι πρώτοι συμμετέχοντες. Παλμό και ρυθμό δίνουν οι μουσικές των περιπτέρων της Dynafit και της Nutrixxion, βασικών χορηγών του αγώνα. Η γραμματεία πανέτοιμη μέσα στην αίθουσα να εξυπηρετήσει τον κάθε αθλητή που έρχεται να παραλάβει το νούμερο συμμετοχής και το πακέτο του. Ένα πακέτο που περιλαμβάνει τη μπλούζα του αγώνα (χορηγία της εταιρείας Dynafit), ένα καλαίσθητο buff με το λογότυπο και τα χαρακτηριστικά του αγώνα, ένα βαζάκι μέλι χορηγία του Σούλιου Σωτήρη, ένα όμορφο σακουλάκι ρίγανης Ολύμπου χορηγία της Χαλκιά Μαρίας, ένα χρηστικότατο παγουράκι της Nutrixxion για τους ηλεκτρολύτες μας και δυο gel της ίδιας εταιρείας. Το νούμερο ήταν της εταιρείας Chronosystems και δόθηκε  ένα ενημερωτικό πλαστικοποιημένο καρτελάκι με όλα τα χαρακτηριστικά της διαδρομής από σταθμό σε σταθμό τόσο χιλιομετρικά ενημερωμένο όσο και υψομετρικά. Τέλος, υπήρχε καρτελάκι για το μεταγωνιστικό γεύμα προσφορά όλων των συνεργαζόμενων εστιατορίων της περιοχής του Κοκκινοπηλού.

Απόγευμα Σαββάτου και έχουν ήδη σχηματιστεί τα πρώτα πηγαδάκια των αθλητών που έχουν έρθει κατά μόνας κι αναζητούν φίλους και πληροφορίες σχετικές για τη διαδρομή. Ένας αόρατος κώδικας συμφωνίας κυριαρχεί στον χώρο της γραμματείας και έξω από αυτήν! Κανείς δεν αναφέρεται στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Μοναδικός κώδικας επικοινωνίας είναι ο αγώνας και το βουνό. Αφήσαμε για λίγο ότι μας ανησυχεί καθημερινά και ήρθαμε να ζήσουμε ένα γεγονός που θα μας κάνει να νιώσουμε δυνατοί και απελευθερωμένοι.

Το λεωφορείο που είχε ορίσει η διοργάνωση (και μπράβο της παρότι συνέπεσε με την δύσκολη οικονομική συγκυρία και δυστοκία) έφτασε στις 6μμ. Περίπου 80 αθλητές γέμισαν ευχάριστα και πολύχρωμα τον χώρο και σχηματίστηκε μια μικρή ουρά που γρήγορα όμως αποσυμφορήθηκε. Η ενημέρωση από τον Σάκη Πιτένη, τον πρόεδρο του αθλητικού συλλόγου Faethon Olympus Marathon διήρκησε περίπου μισή ώρα και ήταν λεπτομερέστατη και πληρέστατη. Ανέλυσε όλους τους σταθμούς του αγώνα (10 στον αριθμό) και ότι είχε να κάνει με τις αποστάσεις μεταξύ των σταθμών, το περιεχόμενο της τροφοδοσίας όλων των σταθμών, τη χιλιομετρική τους θέση, ξεχωριστά και την μεταξύ τους απόσταση, καθώς και την υψομετρική τους τοποθεσία. Η τροφοδοσία ήταν έξυπνα κατανεμημένη, μας βοήθησε με τον τρόπο αυτόν να θυμόμαστε τι να περιμένουμε. Στους μονούς σταθμούς (1,3,5,7,9) υπήρχαν νερό, ισοτονικό και αλάτι. Οι δε  ζυγοί σταθμοί (2,4,6,8) ήταν πλήρεις με τα προηγούμενα υγρά συν κόκα κόλα και στερεά τροφή.

Επίσης έγινε και πλήρη αναφορά στις μετεωρολογικές προβλέψεις, σύμφωνα με τις οποίες ορίστηκε ως υποχρεωτικός εξοπλισμός μόνο το αντιανεμικό. Η τεχνική ενημέρωση έγινε στην αίθουσα θεάτρου Δημάρχου Βασ. Φαρμάκη και με αυτήν τελείωσε και το θεωρητικό μέρος του αγώνα. Αθλητές, συνοδοί κι όλοι όσοι συμμετείχαν αποσύρθηκαν στα ξενοδοχεία, στα καταλύματα για ξεκούραση, φαγητό, ανατροφοδότηση και προετοιμασία για την επόμενη μέρα. Το πρωινό ξύπνημα ήταν λίγο πιο πρωινό απ’ ότι συνήθως. Στις 5:30 όλοι παρόντες στην πλατεία του Κοκκινοπηλού να ρίχνουν μια τελευταία ματιά στα σακίδια, στα χρονόμετρα, στον εξοπλισμό. Οι τελευταίες παρεΐστικες φωτογραφίες, οι τελευταίες χειραψίες για καλή επιτυχία ευχόμενοι ο ένας στον άλλον. Στις 6πμ δόθηκε η εκκίνηση του αγώνα. Το πολύχρωμο ποτάμι ξεκίνησε το ταξίδι του που για άλλους κράτησε λιγότερο και για άλλους περισσότερο.

Το πρώτο 1,5 χλμ ο αγώνας κινήθηκε σε άσφαλτο ανηφορικά και στη συνέχεια μπήκε σε πετρόχτιστο μονοπάτι με χαμηλή βλάστηση που γρήγορα έδωσε τη θέση του σε πυκνή με ψηλά δέντρα και πολλές αγριοφράουλες (ο παράδεισος της αγριοφράουλας!). Το μονοπάτι ήταν ευδιάκριτο και δεν σου άφηνε ίχνος αμφιβολίας που κινείτο και προς τα πού πήγαινε… ψηλά! Μόνο και πάντα ψηλά! Από μακριά ακούγεται μια βροντερή φωνή «πάμε, μπράβο» και επαναλαμβάνεται συνεχόμενα και είναι η μόνη που σπάει τη σιωπή. Ένας εθελοντής μεγάλης ηλικίας δεν το λέει σε κάποιον συγκεκριμένα, αλλά το φωνάζει σε όλους. Μπράβο του! Αυτός ο άνθρωπος ήταν και στους τερματισμούς και μοίραζε κι εκεί τα μπράβο του σε όποιον τερμάτιζε.

Τραβερσάροντας όλο το βουνό βγήκαμε σε υψόμετρο 2060μ και στον δεύτερο σταθμό, στον χωματόδρομο όπου οι εθελοντές μας έδειξαν τον τρίτο σταθμό κάπου αριστερά, κάπου πιο ψηλά, κάπου που δεν φαινόταν τίποτα παρά μόνο ουρανός και κορυφές… Η θέα κόβει την ανάσα! Κινούμαστε σε κόψη κορυφογραμμής με όρθιες τις πέτρες και το γρασίδι να απλώνεται χαλί. Αριστερά μας κοπάδια αγελάδες να βόσκουν αμέριμνα, ομβροδεξαμενές όπου ποτίζονται, ερείπια από στρούγκες και καλύβες. Δεξιά μας η ατέλειωτη παραλία της Κατερίνης, τα μικρά χωριουδάκια και απέραντο μπλε. Μπροστά μας κι εκεί μπλε. Άλλο μπλε, του ουρανού. Ακολουθείς τα κόκκινα σημάδια, τις φούρκες του αγώνα και ακούς τύμπανα που σε καλούν. Τύμπανα στη μέση του πουθενά και όσο πλησιάζεις κόψη τη κόψη διακρίνεις την παρέα των νεαρών που σε παροτρύνει με ενθουσιασμό να φτάσεις κοντά τους. Τα τύμπανα του πολέμου! Αντίπαλος μας ο εαυτό ς μας, αδρεναλίνη λούζει το κάθε κύτταρό μας. Ο ήχος των τυμπάνων μας ξυπνάει! Πάμε λοιπόν!

Τρίτος σταθμός, «Χότζας», 2520μ υψομετρική, 10χλμ μέσα στον αγώνα. Πίνεις νερό κρύο και νιώθεις την απεραντοσύνη για πρώτη φορά εκεί. Εκεί, γιατί θα την ξανανιώθεις συνεχώς σε κάθε κορυφή που θα σκαρφαλώνεις. Φεύγουμε και κατηφορίζουμε για λίγο ανάμεσα σε λουλουδάκια μοβ, κίτρινα, πέτρες, σημάδια και το τοπίο γίνεται πλέον μοναδικό. Σε 13,6χλμ από την εκκίνηση φτάνουμε στο Καταφύγιο ανάγκης, γνώριμο για όσους έχουν τρέξει Olympus Mythical Trail 100km. Εδώ μας υποδέχονται οι πολλές κουδούνες που έχουν κρεμάσει οι εθελοντές σε ένα σχοινί και το άκουσμά τους για τον καθένα μας που φτάνει ηχεί σαν επιβράβευση. Αυτός είναι και ο πρώτος κόφτης του αγώνα. Πλήρης σταθμός… σε τροφοδοσία, σε ενθουσιασμό, σε διασώστες με τις γουρούνες σε εγρήγορση και στάση για ανεφοδιασμό.

Ακολουθούμε το μονοπάτι του ΟΜΤ μέχρι κάποιο σημείο και ξανά χωρισμός για να το ξαναβρούμε στην Μεταμόρφωση, στο Διάσελο μετά από 19,8χλμ από την εκκίνηση και 2500μ υψόμετρο. Η διαδρομή του ΟΜΤ κινείται αριστερά. Η διαδρομή του Φαέθων κινείται δεξιά, κόντρα ανάβαση στην κορυφή μπροστά μας και τα μπατόν να βοηθούν όπου αδυνατούν χέρια και πόδια. Το κατέβασμα για το Διάσελο γίνεται σε σάρα με κοφτερές πέτρες, αλλά ο σταθμός φαίνεται μπροστά μας κι αυτό μας δίνει δύναμη να φτάσουμε εκεί. 

Στα δεξιά μας σύννεφα που ανακατεύονται, αλλάζουν σχήματα, κρύβουν τη θέα και ξανανιώθεις μικρός σ’ αυτό το μεγαλείο. Για τους αθλητές που έτρεξαν ΟΜΤ δεξιά είναι η σάρα με τα καγκέλια που οδηγεί στο Μπιχτέση. Μόνο που σ’ αυτόν τον αγώνα είπαμε, όλα δείχνουν ψηλά…  Ακολουθώντας πέτρινη ανηφορική πορεία με πλάκες διάσπαρτες παντού, λίγο χώμα που ούτε τα μπατόν βρίσκουν για να σταθεροποιηθούν φτάνουμε στην κορυφή και κατεβαίνουμε αντίστοιχο πεδίο εδάφους. Χιονούρες, διάσπαρτες σε μικρές χαράδρες και ζαρκάδια με απίστευτες ταχύτητες ανεβοκατεβαίνουν την πέτρινη πλαγιά μπροστά μας. Σταματάς, θαυμάζεις, απορείς με την οικειότητα που νιώθουν αυτά τα υπέροχα πλάσματα και βήμα-  βήμα ανεβαίνεις μικρούς γολγοθάδες που θα σε βγάλουν στον ένα και μοναδικό που έπεται.

Μεσημέρι πια και ο σταθμός 6 «Σταυραΐτιές» στο 25^ο χλμ και 2450μ υψόμετρο περιμένει με παροτρύνσεις και πλούσια τροφοδοσία να αναπληρώσει ότι χάσαμε ως τώρα. Υγρά, θερμίδες, κουράγιο, δύναμη…  Ο σταθμός αποτελείται από μέλη του Χιονοδρομικού- Ορειβατικού Σπαρμού και είναι περίσσειος σε χαμόγελα, σε λόγια ενθάρρυνσης, σε αγκαλιές και εξυπηρέτηση. Έχει απ όλα..στερεάς και υγρής μορφής, αλμυρά και γλυκά!  Έχει όμως και θέα… αυτό που λαχταράς και ταυτόχρονα φοβάσαι να δεις… το μονοπάτι απέναντι  που σε οδηγεί βήμα- βήμα, μέτρο- μέτρο στο Σκολιό, στην 2^η ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου στα 2911μ υψόμετρο.  Δέος!  Δεν υπάρχει καταλληλότερη λέξη να περιγράψει κανείς το συναίσθημα εκεί πάνω. Αυθόρμητα σου έρχονται οι στίχοι του Κώστα Χατζή: «Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά, μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι… κι ότι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε από ψηλά αν το κοιτάξεις θα σου φανεί τόσο ασήμαντο που στη στιγμή θα το ξεχάσεις»!

Απότομη σάρα με πέτρες που φεύγουν εύκολα, με μονοπάτι κάθετο, κοφτό  φτάνει η διαδρομή στο «Τριεθνές»!  Έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου πρόσωπο με πρόσωπο. Δεν υπάρχει έλεος, δεν υπάρχει πόνος, ξέχνα ότι πέρασες ως τώρα!  Μηδενίζεις εδώ και ξαναρχίζεις! Ομάδες περιπατητών που ήδη βρίσκονται για την δική τους ανάβαση βλέποντας τα νούμερα στις μπλούζες μας καταλαβαίνουν ότι κάτι γίνεται, ότι δεν είμαστε της βόλτας, ότι κάπου αλλού στοχεύουμε, ότι το Σκολιό για μας θα είναι πέρασμα κι όχι σταθμός όπως γι αυτούς! Παραμερίζουν, χειροκροτούν, φωνάζουν, χαμογελάνε… άλλοι πιο τολμηροί ρωτάνε κι όσοι από μας έχουν φωνή απαντάνε.

Σκόνη, πέτρες, ήλιος ανελέητος… Σκολιό! Η λύτρωση! Τα παιδιά δίνουν νερό, σημειώνουν  νούμερα, ενθαρρύνουν, σου δείχνουν το μονοπάτι και σου εφιστούν την προσοχή. Σε λίγο θα δεις ταμπέλα Φαέθωνα προς Χριστάκη, όχι αφηρημένο τρέξιμο μπροστά. Αρχίζει η κατάβαση σ ένα μονοπάτι ζιγκ- ζαγκ που γλιστράει αρκετά απ τα χαλίκια αλλά ακούς μουσική από κάπου μπροστά σου, διακρίνεις μια πράσινη όαση με σημαίες, αυτοκίνητα και κόσμο αρκετό και σε 29 χιλιόμετρα απ την εκκίνηση είσαι στο σταθμό «Χριστάκης» σε υψόμετρο 2450 μέτρα.

Εδώ βρίσκεται και ο δεύτερος κόφτης του αγώνα. Εδώ υπάρχει και καρπούζι όπως μας υποσχέθηκαν και οι διοργανωτές, δροσιστικό και χωρίς περιορισμούς για τον καθένα. Υπάρχει και τάπητας χρονομέτρησης, διασώστες με πλήρη ιατρικό εξοπλισμό, παγκάκια « παγίδες» που σε προκαλούν να καθίσεις, αλλά κάποιοι αντιστεκόμαστε! Χωματόδρομος όμορφος, στρωτός που τρέχεται ευχάριστα, καλύπτεις απόσταση,  χιονούρες στ αριστερά σου και μετά από λίγο πάλι το σκηνικό αλλάζει. Έχουμε τρείς κορυφές συνεχόμενες και μετά με ότι απόθεμα δύναμης κι αντοχής έχουμε θα «κατρακυλήσουμε» ουσιαστικά τα τελευταία εφτά-οχτώ χιλιόμετρα για τον τερματισμό.

Σταθμός 9^ος «Καρδαράς» 33,4 χιλιόμετρο. Σκαρφαλωμένοι στους κάθετους βράχους  οι άνθρωποι της τροφοδοσίας! Τι κι αν δεν έχουν την άπλα των άλλων σταθμών; Τι κι αν τους καίει ο ήλιος χωρίς ομπρέλα ή σκιά; Αμελητέα όλα αυτά μπροστά στους αθλητές που φτάνουν σ’  αυτούς. Δίνουν ότι έχουν και δεν έχουν! Και πιο πολύ δίνουν ψυχή, ξέρουν ότι η κούραση έχει κάτσει πάνω στους αθλητές βαριά, το κουράγιο έρχεται και φεύγει. Αλλά αυτοί εκεί, ενθαρρύνουν όσο τον πρώτο τόσο και τον τελευταίο. Περάσαμε και τις τρείς τελευταίες κορυφές με ψηλότερη αυτή τον Κίτρο. Στ αριστερά μας κοπάδι ολόκληρο αλόγων βόσκει αμέριμνο, ανενόχλητο, ούτε που ενοχλήθηκε απ ‘ την δική μας εισβολή. Αρχίζει η ατελείωτη κατηφόρα προς τον τερματισμό. Όαση η βρύση στην θέση Κίτρος- Ρούδι. Παγωμένο νερό, τρεχούμενο που σε ξεδιψάει. Γεμίζεις τα παγούρια σου για την τελική ευθεία! Κατέβασμα μέσα στο δάσος πάνω απ τον Κοκκινοπηλό και άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σπίτια δειλά- δειλά. Ακούγονται οι καμπάνες του χωριού έντονα, όχι σε κάλεσμα εκκλησιαστικό αλλά σε κάτι διαφορετικό! Κάθε φορά που τερματίζει αθλητής οι καμπάνες σκορπούν το μήνυμα σε χαράδρες, σε κορυφές, στο σύμπαν όλο που παρακολουθεί με αγωνία.

Περνάς το κιόσκι που ξαναπέρασες το πρωί – αλήθεια, ήταν μέρες πριν ή ώρες;;!!  Και μέσα σε χειροκροτήματα των κατοίκων, σε χαρούμενες φωνές παιδιών, σε μικροφωνικές εξαγγελίες , περνάς απ την μεταφυσική διάσταση όπου ζούσες ώρες πολλές πριν στην ανθρώπινη διάσταση. Περνάς την γραμμή τερματισμού και νιώθεις ότι ο Δίας, αυτός ο Δίας που σκότωσε με κεραυνό τον γιό του, αυτός εσένα σε προσγείωσε στην ανθρώπινη διάσταση σώο και αβλαβή απ την θεϊκή όπου σεργιάνιζες ώρες πριν. Δεν υπάρχει ομαλό στάδιο προσαρμογής δυστυχώς! Την μια ώρα είσαι στα 2.911 μέτρα και την επομένη στιγμή περνάς πλαστικές αψίδες και σου κακοφαίνεται.  Ώρες πριν έτρεχες με ζαρκάδια δίπλα σου και τώρα μικρόφωνα  σου τρυπάνε τα αυτιά. Αλλά τερμάτισες! Προσγείωσες ομαλά το άρμα που κουβάλαγε την ψυχή σου, δεν το έκαψες, δεν σε κατακεραύνωσε κανείς! Μαστίγωσες όσο έπρεπε το κορμί σου, κράτησες σταθερά τα ηνία του μυαλού σου εκεί στα ψηλά…  τερμάτισες!

Στην πλατεία του χωριού, κάτω απ τον τεράστιο αιωνόβιο πλάτανο έγιναν και οι απονομές στους τρείς πρώτους άντρες , τρείς πρώτες γυναίκες και στο ομαδικό. Η διοργάνωση είχε φροντίσει και υπήρχαν φυσικοθεραπευτές που έκαναν μασάζ στα ταλαιπωρημένα πόδια των αθλητών. Υπήρχαν κρύα νερά, χυμοί, φρούτα εποχής και η απαραίτητη βρύση με το παγωμένο τρεχούμενο νερό που φρόντισε να αναζωογονήσει διάθεση, σώμα και πνεύμα! Τα εστιατόρια του χωριού φρόντισαν για το πλούσιο γεύμα των αθλητών. Αγριογούρουνο, μπιφτέκια, πλούσιες σαλάτες με τυριά της περιοχής, αναψυκτικά και μπύρες παγωμένες δεν έλειψαν από κανένα τραπέζι. Αποκατάσταση ισάξια του αγώνα!

Όσο κι αν ψάξει κανείς να βρει βασικές ελλείψεις και παραλείψεις μάλλον θα δυσκολευτεί! Επειδή όμως πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης είμαστε σίγουροι ότι οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω απ όλον αυτόν τον άθλο – που κατάφεραν να μας κάνουν να τρέξουμε 10 συνεχόμενες κορυφές του Ολύμπου- θα ψάξουν και θα διορθώσουν ότι ενδεχομένως δυσαρέστησε κάποιους.

Μια δική μας πρόταση ήσσονος σημασίας αλλά πάντα πρακτική στους δρομείς θα ήταν να υπάρχουν στα τελευταία εφτά- οχτώ χιλιόμετρα ενδείξεις χιλιομετρικών αποστάσεων ανά χιλιόμετρο. Τρικ του μυαλού προσαρμοστικό μετά από 44 χιλιόμετρα μεταξύ Ουρανού και Γης! Επίσης, λόγω πολλών πλέον αθλητών με μεγάλο εύρος ηλικίας , μια πρόταση μας θα ήταν να υπάρχει διαφοροποίηση στις κατηγορίες και να γίνουν τουλάχιστον δύο. Υπάρχουν αθλητές άνω των 50 ετών – η λεγόμενη Master κατηγορία – όπου «αδικούνται» στον έντονο συναγωνισμό με τους ευέλπιδες του αγωνίσματος!

Άλλος ένας Φαέθων πέρασε στην ιστορία! Ένας επόμενος ξεπροβάλλει!

Βίκυ Καρπούζα

Photo ©: Μάνος Κυριακάκης, Βάσσια Μαργαριτοπούλου, Ανδρέας Κατσικούδης, Ανδρέας Γκανάτσιος, Nutrixxion Hellas, Νίκος Τσιούρβας, Βίκυ Καρπούζα