Μετά από έναν βαρύ χειμώνα με πολύ χιόνι και πολλές βροχές σε ολόκληρη τη Βόρεια Ιταλία, βρέθηκα στη γραμμή της εκκίνησης των 73 χιλιομέτρων στις 6 το πρωί της 24^ης Μαρτίου 2018, πλάι στον Δημήτρη (Νούσια  - έτερο τρελό που κουβαλάει την οικογένειά του σε αγώνες ανά την Ευρώπη) και τον Δημήτρη (Τρουπή, αιτία της παρουσίας μας στον συγκεκριμένο αγώνα). Είχε κρύο αλλά ευτυχώς ο ουρανός ήταν ξάστερος και προμήνυε μία όμορφη μέρα….

Το προηγούμενο βράδυ, στην τεχνική ενημέρωση του αγώνα που έγινε στα ιταλικά, ο διοργανωτής ανέφερε πολλές (ΠΟΛΛΕΣ!) φορές τις λέξεις «molto fango», πολλή λάσπη με άλλα λόγια, στοιχείο που κυριάρχησε στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, με ό,τι συνεπάγεται αυτό! Άλλη αξιομνημόνευτη ατάκα από την τεχνική ενημέρωση ήταν η αναφορά στους Dr Jekyll & Mr Hyde, προειδοποίηση για το γεγονός ότι η διαδρομή «δείχνει τα δόντια της» μετά τη μέση του αγώνα, όταν σκαρφαλώνει στο Monte San Michele, ψηλότερη κορυφή της περιοχής στα 900 μέτρα.

Η εκκίνηση του αγώνα δόθηκε στο ιστορικό κέντρο του Radda in Chianti, ενός μεσαιωνικού χωριού που δεσπόζει πάνω από τους αμπελώνες της περιοχής, χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου.

Τα πρώτα 30 περίπου χιλιόμετρα της διαδρομής ήταν, όπως περίμενα, βατά, πάνω στους χαρακτηριστικούς «λευκούς δρόμους» ή χωματόδρομους της περιοχής. Περάσαμε από αμέτρητους αμπελώνες, γεμάτους με ξερές – λόγω της εποχής – κληματαριές, οι οποίες σίγουρα τις επόμενες εβδομάδες θα γέμιζαν με τα πρώτα πράσινα φύλλα. Με εντυπωσιασμό παρατήρησα περνώντας, την τάξη με την οποία είναι οργανωμένος κάθε αμπελώνας, αλλά και την πανέμορφη περίφραξη των χωραφιών με ελάχιστη, έως ανύπαρκτη, χρήση συρματοπλέγματος. Πέρασα από μοναδικής αισθητικής αρχοντικά, κάποια οχυρωμένα με πολεμίστρες και τάφρους, και πάρα πολλά μεταμορφωμένα σε ξενώνες και ξενοδοχεία. Σε όλο το πρώτο αυτό μισό της διαδρομής, ανεβαίναμε και κατεβαίναμε μικρά λοφάκια, μαζεύοντας υψομετρική σχεδόν ασυναίσθητα, και καταφέρνοντας να διατηρήσουμε έναν ευχάριστο ρυθμό.

Ανάμεσα στις πιο ευχάριστες στιγμές του αγώνα, για μένα, ήταν το γεγονός ότι σε τρεις περιπτώσεις, λόγω των πρόσφατων βροχοπτώσεων, έπρεπε να περάσουμε μέσα από χείμαρρους – ένας από τους οποίους έφτανε ως τα γόνατά μου! Όχι μόνο ανακουφίστηκαν οι πονεμένες γάμπες, και ξεπλύθηκαν τα λασπωμένα παπούτσια, αλλά οι τσιρίδες από το κρύο αποτέλεσαν ένα ευχάριστο ξέσπασμα μετά από 1-2 ώρες σιωπής και περισυλλογής…

Από το 30^ο χιλιόμετρο και μετά η διαδρομή αρχίζει όντως να θυμίζει τον κύριο Χάιντ, με πιο έντονες εναλλαγές υψομέτρου, φτάνοντας τελικά στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής κάπου στο 54^ο χιλιόμετρο. Τα μονοπάτια ήταν πλέον πιο στενά και απότομα, ενώ η λάσπη κυριαρχούσε παντού. Εδώ ένιωσα περισσότερο στο στοιχείο μου, απολαμβάνοντας το πιο άγριο σκηνικό, τα πανύψηλα δέντρα, την ησυχία του βουνού, τα λίγα χιόνια που απέμεναν στην άκρη του δρόμου, αλλά και την πανοραμική θέα της Τοσκάνης.

Στο εξηκοστό χιλιόμετρο περίπου αρχίζει ξανά η κάθοδος και η επιστροφή στο Radda in Chianti. Μία ξεχωριστή στιγμή σε αυτό κομμάτι ήταν η διάσχιση του πανέμορφου χωριού Castello di Volpaia, ενός εξαιρετικά δημοφιλούς οινοτουριστικού προορισμού, που ήταν και ένα από τα ελάχιστα σημεία του αγώνα όπου συναντήσαμε ανθρώπους που δεν ήταν εθελοντές!

Οι έξι σταθμοί του αγώνα ήταν επαρκέστατοι, με άφθονα και διαφορετικά γλυκά και αλμυρά εδέσματα, υπέροχη παρμεζάνα και προσούτο, κόκα κόλα, ισοτονικά νερό, ζεστό τσάι στο 65, αλλά και κρασί και μπύρα από το 10^ο χιλιόμετρο!

Καθώς δεν είμαι γρήγορη δρομέας, και ο αγώνας μου κράτησε κυριολεκτικά από την αυγή ως το σούρουπο, η καλύτερη στιγμή που κρατάω και θα θυμάμαι πάντα είναι το ηλιοβασίλεμα, το οποίο πέτυχα σε ένα από τα ελάχιστα «άσχημα» σημεία της διαδρομής, μετά από μια απότομη κακοτράχαλη ανηφόρα. Σήκωσα το βλέμμα, είδα μπροστά μου τo Radda in Chianti και τον ήλιο να δύει μαγευτικά πίσω από το χωριό και να φωτίζει με πορτοκαλί αποχρώσεις την γκρίζα πέτρα των κτιρίων, και σκέφτηκα μόνο ότι βρισκόμουν ακριβώς στο σωστό σημείο στη σωστή στιγμή, και ότι όλο το σύμπαν είχε συνωμοτήσει για αυτό… Μετά βέβαια, κατέβασα το κεφάλι και προσπάθησα να χωνέψω το γεγονός ότι παρόλο που έβλεπα το χωριό, είχα ακόμη μερικά επίπονα χιλιόμετρα μπροστά μου!

Στη γραμμή του τερματισμού, μία ώρα πριν το επίσημο κλείσιμο του αγώνα, περίμεναν οι δικοί μου άνθρωποι. Κατά έναν περίεργο τρόπο, δεν με πείραξε καθόλου το γεγονός ότι δεν υπήρχε κόσμος και φασαρία – ένιωσα ότι ο τερματισμός ήταν ανάλογος του ταξιδιού μου μέχρι εκεί, ήρεμος, ευχάριστος, εσωστρεφής…

Αποτελέσματα των αγώνων του Chianti Ultra Trail 2018: 73K, 37K και 15Κ.

Σοφία Βλαβιανού

Photo ©: Chianti Ultra Trail