[Advendure]: Τρίτη προσπάθεια σε αγώνα 100 μιλίων μετά από δυο ατυχίες. Η πρώτη ήταν στο UTMB στη Γαλλία όπου σταμάτησες  λόγω στομαχικών προβλημάτων ενώ πήγαινες πολύ καλά, ενώ η δεύτερη ήταν πέρσι στο VFUT όπου διακόπηκε ο αγώνας  λόγω εξαιρετικά άσχημων καιρικών συνθηκών. Στην Ροδόπη λοιπόν είχες τον πρώτο σου τερματισμό, ενώ όπως δήλωσες αμέσως μετά είχες άγχος μετά από τις δύο πρώτες ανεπιτυχείς απόπειρες. Ποιος ήταν ο μεγαλύτερός σου φόβος που θα μπορούσε να αποτελέσει αιτία μη τερματισμού;

[Νίκος Καλοφύρης]: Πραγματικά στη Ροδόπη στάθηκα για τρίτη φορά σε εκκίνηση αγώνα 100 μιλίων.  Η πρώτη φορά ήταν στο UTMB® και αποτέλεσε για μένα μια δυσάρεστη εμπειρία καθώς από το 50^ο χιλιόμετρο αντιμετώπισα στομαχικά προβλήματα κι άλλαξε εντελώς το πλάνο τροφοδοσίας μου, ενώ στο 80^ο χιλιόμετρο, στον κεντρικό σταθμό, έφαγα ελάχιστα και μέχρι το 108^ο  στο La  Fouly σταμάτησα να τρώω και να πίνω καθώς το στομάχι μου δεν δεχόταν τίποτα και έτσι αναγκαστικά  σταμάτησα. Στην δεύτερη προσπάθεια μου στο VFUT διακόπηκε ο αγώνας λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών. Θυμάμαι είχαμε φτάσει στο 60^ο χιλιόμετρο μαζί με τον φίλο μου Νίκο Σιδερίδη με πολύ καλό ρυθμό και διάθεση.

Έτσι φτάσαμε στην τρίτη και τυχερή προσπάθεια στην Ροδόπη και όπως είπε και ο φίλος Ηλίας Γκαρτζονίκας: Πίνδος, Άλπεις, Ιμαλάϊα, Ροδόπη. Όσο περνούν οι μέρες αισθάνομαι πως με τον Rodopi Advendurun  έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος στην αθλητική μου πορεία και πλέον νιώθω ελεύθερος να δοκιμάσω τη χαρά της συμμετοχής σε δύσκολους αγώνες σαν αυτόν. Όσο για τον μεγαλύτερο φόβο που θα με εμπόδιζε να φτάσω στο τέρμα ήταν κάποιος τραυματισμός που θα μπορούσε να συμβεί μέσα στον αγώνα. Να αναφέρω τέλος πως είχα ένα μεγάλο ψυχολογικό κίνητρο, καθώς τον αγώνα τον είχα αφιερώσει στον αδερφικό μου φίλο Γιώργο που κι αυτός δίνει αγώνα για την χαρά της ζωής κι ελπίζω το παράδειγμά μου να τον εμπνεύσει και να του δώσει δύναμη.

[Advendure]: Νίκο, στην τρίτη σου προσπάθεια σε αγώνα 100 μιλίων τα κατάφερες! Στη συνέντευξή σου πριν τον αγώνα δήλωσες πως ένιωθες έτοιμος σωματικά. Κατά τη διάρκεια του αγώνα υπήρξαν στιγμές που ένιωθες πως δεν ήσουν σίγουρος για τις δυνάμεις σου για την απόσταση αυτή; Είχες σημεία σωματικών ή ψυχολογικών «βυθισμάτων»;

[Νίκος Καλοφύρης]: Ήρθε στιγμή στον αγώνα που κάπως αποδιοργανώθηκα. Αυτό συνέβη λίγο πριν αρχίσω το κατέβασμα από την Οξιά για Ζαρκαδιά, όπου από απροσεξία δεν είδα αριστερά την σήμανση του Rodopi Advendurun κι έφυγα ευθεία ακολουθώντας τη σήμανση του VFUT. Όταν το συνειδητοποίησα  είχα φύγει αρκετά λεπτά εκτός διαδρομής. Στην επιστροφή συνάντησα τον Γιαννόπουλο που κι αυτός  έκανε το ίδιο λάθος. Στη συνέχεια προσπαθώντας να καλύψω τη διαφορά, ανέβασα ρυθμό στην κατηφόρα και τρέχοντας άτσαλα γύρισα τον αριστερό αστράγαλο. Σ’ αυτό το σημείο αναγκάστηκα να ρίξω αρκετά τον ρυθμό μου, να ηρεμήσω και να επαναπροσδιορίσω τον στόχο μου που ήταν ο τερματισμός. Παρεμπιπτόντως, ο τραυματισμός του αστραγάλου όσο περνούσε η ώρα δεν με ενοχλούσε και μετά το Καϊκούλι σχεδόν με άφησε εντελώς.

[Advendure]: Υπήρχαν σε κάποια σημεία προβλήματα με την σηματοδότηση. Καταστροφές σημαδιών και βγαλμένες ταινίες. Αυτό σου στοίχισε περίπου 40 λεπτά, κάτι που  πιθανώς επηρέασε τόσο τον τελικό σου χρόνο όσο και την προσπάθεια σου για το κυνήγι της πρώτης θέσης.  Ως έμπειρος αθλητής που είσαι όμως , δεν πανικοβλήθηκες, ούτε εγκατέλειψες τον στόχο σου. Τι θα συμβούλευες τους νεότερους και πιο άπειρους αθλητές όσων αφορά την εγκεφαλική και ψυχολογική διαχείριση μιας παρόμοιας εμπειρίας τους;

[Νίκος Καλοφύρης]: Πράγματι υπήρχε έντονο πρόβλημα με την σηματοδότηση στο τμήμα μετά το κατέβασμα της πυραμίδας λίγο πριν το «ελικοδρόμιο» και στη συνέχεια για 4-5 χιλιόμετρα, όπου σχεδόν σε όλες τις διασταυρώσεις που συναντούσαμε δεν  υπήρχε σήμανση. Σε κεντρικό δρόμο περίπου 2 χιλιόμετρα πριν την Γιουμουρλού συναντήσαμε μαζί με τον Sharpe τον Ηλία Σπυριδόπουλο, όπου του επισήμανα το πρόβλημα και στην αρχή δεν μας πίστευε αφού ο ίδιος είχε επιμεληθεί την σήμανση αυτού του τμήματος, ενώ στη συνέχεια πήγε και διόρθωσε την κατάσταση. Θα με ρωτήσετε εσείς πως βρήκατε τις σωστές διασταυρώσεις; Ο Sharpe έτρεχε με GPS κι έτσι είχε ένδειξη της σωστής διαδρομής σε αυτά τα τμήματα, ενώ όταν  εγώ ήμουν μπροστά αναγκαζόμουν να σταματώ, να τον περιμένω και να συνεχίζω, ξανά  να περνώ μπροστά και ξανά τα ίδια. Τελευταίο χάσιμο έγινε περίπου στο 108 χιλιόμετρα ακολουθώντας τη σήμανση με το χαρακτηριστικό Σ (Στραβόρεμα).

Σε καίριο σημείο της διαδρομής είχε αφαιρεθεί η σήμανση κι ενώ έπρεπε ο αθλητής να στρίψει αριστερά, συνέχιζε ευθεία όπου μετά από 2,5 χιλιόμετρα το μονοπάτι χανόταν και γινόταν ασαφές μέσα σε δάσος. Αυτό με ανάγκασε να γυρίσω πίσω και ψάχνοντας να ξαναμπώ στη σωστή διαδρομή όπου πλέον δεν συνάντησα άλλα προβλήματα με την σήμανση. Σ’ αυτό το σημείο ο Sharpe είχε περάσει ξανά μπροστά όπου διεύρυνε σταθερά τη διαφορά μέχρι το τέρμα. Αυτό που θα συμβούλευα τους αθλητές είναι να έχουν πάντα μαζί τους εξοπλισμό επιβίωσης (αλουμινοκουβέρτα, αδιάβροχο αντιανεμικό, αναπτήρα και τροφή ασφαλείας που πάντα θα παραμείνει απείραχτη πχ. δύο μπάρες). Επίσης όταν καταλαβαίνουμε ότι είμαστε εκτός διαδρομής, ξαναγυρίζουμε  μέχρι το σημείο που θα συναντήσουμε ξανά τη σήμανση και ξαναψάχνουμε. Βοηθά πάρα πολύ και η πολύ καλή μελέτη της διαδρομής ούτως ώστε να έχουμε ιδέα για το που βρισκόμαστε και να επαναπροσδιορίζουμε την στρατηγική μας με πρώτο μέλημα την ασφάλειά μας.

[Advendure]: Στις απονομές του Rodopi Advendurun δήλωσες πως παρακολουθώντας την τακτική του πρώτου νικητή Charlie Sharpe έμαθες πολλά για το πώς είναι ο σωστός τρόπος να τρέξει κάποιος έναν τέτοιο αγώνα. Τελικά τα μαθήματα απ’ ότι φαίνεται δεν σταματούν ποτέ! Έχοντας παρακαταθήκη αυτή την εμπειρία, αν ξαναέτρεχες τον  ίδιο αγώνα τι θα άλλαζες στην προσπάθειά σου;

[Νίκος Καλοφύρης]: Θα ξεκινούσα τον αγώνα με συσκευή GPS και θα έτρεχα με πιο σταθερό ρυθμό, κρατώντας περισσότερες δυνάμεις στα πρώτα 2/3 της διαδρομής.

[Advendure]: Με την Ροδόπη έχεις μια ιδιαίτερη σχέση όλα τα χρόνια της ενασχόλησής σου με τον αθλητισμό. Τόσο με τις χιονοδρομίες όσο και με τις συμμετοχές σου στους αγώνες του Παρανεστίου. Ποια ήταν τα συναισθήματά σου επιστρέφοντας στην Ροδόπη, στα τόσο γνωστά σου μέρη, συμμετέχοντας όμως σε έναν διαφορετικό από ότι είχες συνηθίσει αγώνα;

[Νίκος Καλοφύρης]: Όντως η Ροδόπη μου είναι αρκετά γνωστή από το παρελθόν, ακόμη κι ο κουμπάρος μου είναι από εκείνα τα μέρη. Όσο για τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου, θα χρησιμοποιήσω τη φράση του φίλου μου Ηλία Γκαρτζονίκα: «Ήμουν Ρουτεριανός και δεν το ήξερα».

[Advendure]: Οι εμπειρίες σου από μεγάλους αγώνες είναι πολύ σημαντική. CCC, VFT, The North Face Zagori  80k Tera. Αγώνες αρκετά δημοφιλείς, με πολυκοσμία και συχνούς σταθμούς τροφοδοσίας. Δοκίμασες όμως το Rodopi Advendurun που φημίζεται για το ιδιαίτερό του ύφος, διαφορετικό από τους προηγούμενους αγώνες όπου είχες συμμετάσχει. Περισσότερο «οικογενειακός», με συνθήκες περιπέτειας, απομόνωσης και μοναχικότητας. Πως θα περιέγραφες την εμπειρία σου σε σχέση με τις υπόλοιπες συμμετοχές σου; Ποιο ύφος αγώνων προτιμάς περισσότερο τώρα που έχεις ζήσει και τις δυο εμπειρίες;

[Νίκος Καλοφύρης]: Κάθε αγώνας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και σίγουρα σου αφήνει κάτι από την ταυτότητά του. Στον Rodopi Advendurun  η απομόνωση και η μοναχικότητα σε βοηθά να βιώσεις πιο έντονα την προσπάθεια αλλά και τη γαλήνη του δάσους. Αυτό θα ήταν πιο έντονο αν δεν υπήρχε το άγχος κι η ανασφάλεια των προβλημάτων σήμανσης που αντιμετωπίσαμε. Θα πρότεινα σταθερή σήμανση με δίχρωμη μπογιά στα κρίσιμα σημεία και στα υπόλοιπα διαστήματα να επαναλαμβάνεται η σήμανση  σταθερά για να έχει ο αθλητής κάποιο σημείο αναφοράς.  Θεωρώ ότι όσο μεγαλώνει η απόσταση και η δυσκολία ενός αγώνα τόσο αποκτά για τους αθλητές που τερματίζουν και η προσπάθειά τους μεγάλη αξία, λόγω της μεγάλης θέλησης και υπέρβασης που καταβάλουν για να φτάσουν στον τερματισμό.

[Advendure]: Αθλητής και διοργανωτής αγώνων. Δύο ιδιότητες που όμως η μία δεν σε εμποδίζει να αποδίδεις και στην άλλη. Φέτος οι αγώνες του Μετσόβου αποτέλεσαν πόλο έλξης για πάνω από 1.100 αθλητές όλων των ηλικιών και επιπέδων. Προστέθηκε και το Ursa Night Trail στο ήδη πλούσιο πρόγραμμα της διοργάνωσης. Ποιο είναι το κίνητρό σου, και τι ακριβώς είναι αυτό που επιθυμείς να αποκομίσουν οι αθλητές αποχωρώντας από το Μέτσοβο πριν επιστρέψουν στην δύσκολη καθημερινότητα; Τι καινούργιο έχεις σκεφτεί να υλοποιήσεις την επόμενη χρονιά, τόσο όσο αφορά τον αγώνα όσο και γενικότερα το ορεινό τρέξιμο στην περιοχή; Θα δούμε και έναν αγώνα ultra-trail στην πανέμορφη ευρύτερη περιοχή στο μέλλον;

[Νίκος Καλοφύρης]: Λένε ότι είναι δύσκολο να κρατάς δύο καρπούζια κάτω από την ίδια  μασχάλη. Εγώ κρατώ το ένα στη μία και το άλλο στην άλλη κι αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε ισορροπία. Κουράζομαι βέβαια παραπάνω κουβαλώντας αυτό το φορτίο, αλλά το αποτέλεσμα δείχνει ότι αξίζει τον κόπο. Για φέτος στους αγώνες του Μετσόβου μας τίμησαν με τη συμμετοχή τους περίπου 1.000 αθλητές και τους ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό. Τον Σεπτέμβριο είχαμε τον Ursa Night Trail που ουσιαστικά ήταν μια γιορτή στα πλαίσια του δεύτερου μέρους των εικαστικών παρεμβάσεων στη διαδρομή του Ursa Trail, που έγινε με πρωτοβουλία της Πινακοθήκης Αβέρωφ σε συνεργασία με τον καθηγητή Γλυπτικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Γιώργο Χουλιαρά και τους αποφοίτους Ανδρέα Αραπάκη, Σπύρο Λισγάρα, Λέανδρο Ντόλα, Ηλία Τσώλη, Αντώνη Χαλυβίδη. 

Το κίνητρό μου είναι η αποδοχή και η αγάπη του αγώνα από τους αθλητές αλλά και από τους συμπολίτες μου. Επίσης η ομάδα του Αθλητικού Ομίλου που αποτελεί και την οργανωτική επιτροπή του αγώνα, βοηθά εθελοντικά  στην πραγματοποίηση των σχεδίων μας. Αυτό που επιθυμώ να αποκομίσουν οι αθλητές αποχωρώντας από το Μέτσοβο είναι πως ό, τι γίνεται έχει σαν μέτρο τον Αθλητή. Αυτός είναι το τιμώμενο πρόσωπο και ο αγώνας γίνεται με γνώμονα μόνο αυτόν. Την επόμενη χρονιά αυτό που αλλάζει είναι τα 18 χιλιόμετρα που γίνονται πλέον 20. Για να αποφύγουμε τον συνωστισμό προσθέσαμε 2 χιλιόμετρα ανοιχτού δρόμου πριν μπούμε στο μονοπάτι. Ο Ursa Trail παραμένει ίδιος βελτιώνοντας ακόμη περισσότερο το ίχνος του μονοπατιού και τη σήμανση. Επίσης είμαστε σε επαφή με αθλητές υψηλού επιπέδου του εξωτερικού για να έρθουν να τρέξουν τον αγώνα. Για το αν θα γίνει ultra trail αγώνας στην περιοχή, υπάρχουν σχέδια, γίνονται έρευνες αλλά δεν έχουμε ακόμη αποφασίσει την υλοποίησή του.

[Advendure]: Φέτος η αγωνιστική σου χρονιά ήταν πολύ δυνατή.  Δύο πρώτες θέσεις στο The North Face Zagori  80k Tera και στο Corfu Mountain Trail, δεύτερη θέση με εκπληκτικό χρόνο στο Rodopi Advendurun, δύο τρίτες θέσεις στον Κάσσιο Δία και στο Μινωικό Μονοπάτι Μύθων. Επιπλέον τερμάτισες σε πολύ καλές θέσεις και καλούς χρόνους  στο Olympus Marathon, Orliakas Adventure Race και Hydras Trail Event. Έτρεξες πραγματικά απ’ άκρη σ’ άκρη όλη την Ελλάδα! Τώρα που η χρονιά φτάνει στο τέλος της, ποιο είναι το αποτύπωμα που αφήνει το 2015 στις σκέψεις σου; Έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι το αγωνιστικό σου πλάνο για το 2016;

[Νίκος Καλοφύρης]: Το 2015 ήταν μια γεμάτη χρονιά με αγώνες μικρούς, μεσαίους και μεγάλους. Αν εξαιρέσω την αρχή της άνοιξης που με ταλαιπώρησε μια ίωση και την μεγάλη κούραση του Μαΐου με την διοργάνωση του Ursa Trail, η χρονιά ήταν γεμάτη. Τώρα που η χρονιά φτάνει στο τέλος της και μετά τον δύσκολο Rodopi Advendurun θέλω να ξεκουραστώ και να αποφορτιστώ από προπονήσεις κι αγώνες. Θέλω να ξεχάσει το σώμα και το πνεύμα την κούραση και την ταλαιπωρία και στη συνέχεια να κάνω το πλάνο του 2016.

[Advendure]: Νίκο, ανήκεις στην ομάδα της The North Face. Στο Rodopi Advendurun έτρεξες με τα Ultra Cardiac, ένα πολλά υποσχόμενο ελαφρύ παπούτσι της εταιρείας με δυνατή πρόσφυση και Vibram® σόλα που ταιριάζει σε ultra-trail αγώνες, αλλά και με κάποια ρούχα που πρώτη φορά βλέπαμε σε “δράση” και που θα θέλαμε να μας μιλήσεις λίγο γι’ αυτά μιας και όπως μας δήλωσες μετά τον τερματισμό σου, ήσουν ενθουσιασμένος και σε βοήθησαν πολύ.

[Νίκος Καλοφύρης]: Θέλω να ευχαριστήσω τον χορηγό που στηρίζει τις προσπάθειές μου, την εταιρεία αθλητικού εξοπλισμού και ένδυσης The North Face, της οποίας τα υλικά και τα προϊόντα είναι πραγματικά υψηλού επιπέδου. Αυτό το διαπίστωσα τόσο τρέχοντας τα 80 χιλιόμετρα του The North Face Zagori Mountain Running (TeRA), όσο και τα 100 μίλια του Rodopi Advendurun, όπου με το ίδιο ζευγάρι παπούτσια και συγκεκριμένα το Ultra Cardiac, έτρεξα και τους δύο αγώνες χωρίς να χρειαστεί να κάνω αλλαγή παπουτσιών, αν και στους σταθμούς είχα εφεδρικά για κάθε ενδεχόμενο.

Στον Rodopi Advendurun άλλαξα τρία ζευγάρια κάλτσες Medicore στο 41^ο, στο 69^ο  και στο 123^ο χιλιόμετρο της διαδρομής. Εδώ να αναφέρω ότι για να δουλέψει σωστά ένα παπούτσι απαιτεί σωστό συνδυασμό  και με τις κάλτσες που φοράει ο αθλητής. Τερματίζοντας και τους δυο αγώνες τα πόδια μου δεν είχαν σχεδόν κανέναν ερεθισμό, η Vibram σόλα των Ultra Cardiac μου προσέφερε αυξημένη πρόσφυση, ενώ συνολικά η απορρόφηση κραδασμών και η προστασία του πέλματος από χαλίκια και πέτρες ήταν ιδανική.

Το σορτσάκι "Better Thank Naked Short 5" της The North Face που φορούσα είχε ενσωματωμένο εσωτερικό κολάν, κάτι που βοήθησε στην προστασία από ερεθισμούς, αλλά και στην μείωση της ταλάντωσης των μυών του μηρού που σημαίνει και προστασία από κόπωση. Οι πέντε ενσωματωμένες τσέπες με συνολικά 8 διαφορετικά διαμερίσματα με βοήθησαν πολύ στην κατανομή και στην άμεση πρόσβαση σε διάφορες ενεργειακές τροφές που κουβαλούσα. Επίσης με κάποιες δικές μου παρεμβάσεις και τροποποιήσεις στο σακίδιο το έκανα πιο φιλικό και λειτουργικό κατά την διάρκεια του αγώνα.

Ερωτήσεις: Άντζυ Τερζή

Πρόλογος – Επιμέλεια Κειμένου: Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Άντζυ Τερζή - Advendure, Ελπίδα Δεσποινιάδου