Το ποδήλατο λοιπόν του Αλέξη Καμπουρόπουλου ήρθε όταν εμείς φεύγαμε από το Limone, έτσι απλά (ήρθε όμως!). Ο Γιώργος Διαλεκτός όλο κάπου αλλού ήταν με άλλη παρέα, ο Θοδωρής Λυμπερόπουλος να ψάχνει πάντα το σωστό δρόμο που όλο απομακρυνόταν αφού ακούγαμε τις οδηγίες  του Αλέξη, και η πείνα άρχισε να εμφανίζει τα πρώτα της σημάδια κάνοντάς μας να φάμε όλα τα δημητριακά του Γιώργου Διαλεκτού.

Η διαδρομή προς την λίμνη Garda ήταν μαγευτική, όσο προλάβαμε δηλαδή να δούμε αφού το σκοτάδι ερχόταν απειλητικά. Φτάσαμε αργά από ότι καταλαβαίνετε για το τεχνικό briefing και αφού τρελάναμε την receptionist με τις ερωτήσεις μας,  αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα προς την εκκίνηση  για να βρούμε τι άλλο;... πιτσαρία να φάμε.

Η πρώτη μας συνάντηση μας ήταν με τον Hernandez,  νικητή του ορεινού αγώνα της Ζήρειας πριν κάποια  χρόνια, o οποίος με αγκάλιασε θερμά, δίνοντάς μας τις πρώτες πληροφορίες  σχετικά με τον αγώνα στον οποίο θα συμμετείχαμε την επόμενη μέρα. Οι εκπλήξεις με φίλους συνεχίστηκαν, αφού προς το σημείο εκκίνησης  είδα τον καλό μου φίλο Nigel και την παρέα του, όπου κάνουμε προπόνηση μαζί πολλές φορές στην Πάρνηθα αλλά και την Ζήρεια. Η χαρά  και η συγκίνηση του που ήμουν στην δική του πατρίδα για αγώνες δεν περιγράφεται! Ανυπομονούσα πραγματικά για τον αγώνα, ώσπου έφτασε η επόμενη μέρα και όλα ήταν έτοιμα και με το πρωινό ο ένας στο δωμάτιο του άλλου προσπαθούσαμε να «φτιαχτούμε» όσο καλύτερα μπορούσαμε και να δώσουμε ο ένας στον άλλο την κατάλληλη συμβουλή σχετικά με τον αγώνα.

Γρήγορα έφτασε η στιγμή της εκκίνησης, κόσμος πολύς  και γνωστός, πρόσωπα χαμογελαστά να φωτογραφίζονται με φίλους, μουσική, περίπτερα τριγύρω και εμείς να ζούμε την κάθε στιγμή στο Limone.

Όσο αφορά την διαδρομή, πραγματικά δεν ξέρω τι ήταν το δυσκολότερο. Οι ατελείωτες ανηφόρες, με πρώτη και “θανατηφόρα” την αρχική όπου ήταν περίπου 10 χιλιόμετρα με θετική υψομετρική 1.500 μέτρων, ή οι κατηφόρες δίπλα στο γκρεμό και μέσα στο δάσος όπου κρατούσες κορμούς δέντρων μπας και κόψεις λίγη από την ταχύτητα με την οποία κατέβαινες;  Σε μια άκρως  δύσκολη extreme διαδρομή, η παρέα του Limone πέτυχε το στόχο της από κάθε πλευρά. Όλα τα λεφτά ήταν η πρώτη ανάβαση λοιπόν, σε ένα τερέν που κάποιες φορές πήγαινες  με τα τέσσερα, έβλεπες κορυφή αλλά κορυφή δεν έφτανες.  Δεκάδες δρομείς γύρω σου, οι περισσότεροι με Μπατόν, σοφή σκέψη για μερικούς. Το ελικόπτερο της διοργάνωσης από πάνω μας να τραβάει φωτογραφίες και βίντεο,  πολλοί περιπατητές στο μονοπάτι, μας εμψύχωναν στα κατάλληλα σημεία και σταθμοί που είχαν κάθε καλούδι για να μας δώσουν ενέργεια. Μια ματιά προς την θέα και έβλεπες την λίμνη να απλώνεται στα πόδια σου στο τέλους ενός γκρεμού.

Προς το δέκατο χιλιόμετρο μας περίμενε μια έκπληξη, αφού υπήρχε μια μπάντα που έπαιζε μουσική, κάνοντας  τον αγώνα διαφορετικό και πάρα πολύ ευχάριστο, ύστερα από μια τέτοια ανηφόρα. Βρισκόμασταν σε μια κοιλάδα όπου γύρω μας υπήρχε απίστευτο πράσινο και πίσω μακριά ξεχώριζαν οι κορυφές των άλλων βουνών σκεπασμένες με χιόνια. Η διαδρομή από εδώ και πέρα ήταν ένα συνεχόμενο πάνω κάτω, η σηματοδότηση άψογη όπου στα δύσκολα και επικίνδυνα σημεία εκτός από ταινίες είχε και εθελοντές που σε ενημέρωναν για τα ιδιαίτερα δύσκολα σημεία της διαδρομής. 

Έτσι φτάσαμε στο 23^ο χιλιόμετρο. Εκεί λες τελειώνει και ήδη έχεις δώσει ότι είχες και δεν είχες, αλλά έλα όμως που μάλλον τους βγήκε λίγο μεγαλύτερη αφού υπήρχε πινακίδα με 24^ο χιλιόμετρο μπροστά και αναρωτιέσαι  “ μα ακόμα;”...και να που υπάρχει πάντα το κερασάκι στην τούρτα! Αριστερά το μονοπάτι και ανηφόρες πάλι μπροστά! Εκεί νομίζω τελικά ότι ήταν το δυσκολότερο σημείο για όλους! Ένα χιλιόμετρο ακόμα δίπλα στην θάλασσα και με τον κόσμο να απλώνει το χέρι του για να πιάσει το δικό σου, γνωρίζοντας  ότι εκεί πάνω εσύ άγγιξες τον δικό σου ουρανό!

Είκοσι πέντε χιλιόμετρα με μεγάλη υψομετρική! EXTREME SKYRACE ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ! Και το καλύτερο για όλους ήταν η απονομή του Θοδωρή Λυμπερόπουλου, στην 3^η θέση στην κατηγορία του. Θυμάμαι ότι κάπου εκεί συνήλθα, αφού γαστρεντερικά προβλήματα με κούρασαν στον αγώνα και μετά. Η γιορτή για εμάς συνεχίστηκε και μετά αφού δεν αφήσαμε τις λιγοστές ώρες που είχαμε να πάνε χαμένες. Περάσαμε πάρα πολύ όμορφα, γελάσαμε με τις φοβερές συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, ήπιαμε το Limontselo που κέρδισε ο Θοδωρής και δώσαμε ραντεβού για το επόμενο ταξίδι της παρέας…

See you next year Limone!!!

Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε το κατάστημα Alpamayo Pro, για την ευκαιρία που μας έδωσε να ταξιδέψουμε στην Ιταλία.  Είμαστε έτοιμοι και οι τέσσερις  για το επόμενο..

Ασημίνα Συλαίου