Όταν πάρθηκε πέρσι η απόφαση για το Σπάρταθλο του 2014, είχα ήδη αποφασίσει να παρακολουθήσω από κοντά όλη τη διαδρομή του αγώνα του 2013. Να είμαι προετοιμασμένη τουλάχιστον οπτικά για όσα θα αντικρύσω. Ήθελα να δω τη διαδρομή, τους σταθμούς, τη συμπεριφορά των αθλητών, των συνοδών τους, των εθελοντών, τη μέρα που θα δώσει τη σειρά της στη νύχτα κι αυτή ξανά με την σειρά της πίσω στη μέρα.

Έτσι κι έγινε. Άλλο ένα όμορφο ξημέρωμα Παρασκευής που δεν κρύβω ακολούθησε μια νύχτα όπου για άγνωστο λόγο είχα άγχος που δεν είχα άλλες χρονιές. Ένιωθα πως πήγαινα με άλλο ρόλο φέτος στην εκκίνηση. Του παρατηρητή και εκτιμητή. Ανθρωπίνων και μη παραγόντων. Ακούγεται απλό, αλλά τελικά είναι δύσκολος ο ρόλος όταν ξέρεις πως πρέπει να μην σου ξεφύγει κάτι που μπορεί να σου χρειαστεί μετά από ένα χρόνο. Ένιωσα συγκίνηση βλέποντας τόσους αθλητές έτοιμους, οι περισσότεροι με χαρά στο πρόσωπό τους. Ιδιαίτερα συγκινητικό ήταν οι εναγκαλισμοί που έβλεπα μεταξύ αθλητών ελλήνων και ξένων που έδειχναν πως βλέπονταν μια φορά το χρόνο μονάχα, αλλά ακριβώς στο ίδιο σημείο με τα ίδια συναισθήματα. Πόσα είναι τελικά αυτά που ενώνουν τους ανθρώπους των διαφόρων λαών!

Όταν με ρώτησε μια μικρούλα φίλη «πως νιώθεις που ξέρεις πως ίσως του χρόνου να είσαι κι εσύ πίσω από αυτή την κορδέλα;» ομολογώ πως αρχικά δεν ήξερα την απάντηση. Κοιτώντας γύρω μου απάντησα «ξαφνικά μου φαίνεται πολύ μακριά ο ένας χρόνος!». Ήταν τέτοια η ατμόσφαιρα της ψυχής των τολμηρών που ήταν αδύνατον να μη νιώσω δέος και αγωνία για τον καθένα ξεχωριστά. Βάση στατιστικών ήξερα πως πολλοί από αυτούς δεν θα έφταναν στη Σπάρτη και ήλπιζα φέτος ο αριθμός να ήταν μικρότερος από ποτέ. Άνθρωποι είχαν ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά για να σταθούν εκεί γι αυτό τον μοναδικό στον κόσμο αγώνα! Επένδυσαν χρόνο, χρήματα, ξεπέρασαν όποια εμπόδια τους έφερε η ζωή μπροστά τους στο διάβα του έτους για να είναι και πάλι εκεί. Για άλλους ήταν η πραγματοποίηση ενός ονείρου και σίγουρα και μόνο η εκκίνηση ήδη σήμαινε γι αυτούς πολλά που εγώ δεν μπορούσα να αντιληφθώ.

Και οι αθλητές έφυγαν και εμείς ήπιαμε τον καθιερωμένο καφέ. Η συντροφιά των φίλων καταλάγιασε το άγχος μου και σε μικροδιαλείμματα από τις συζητήσεις πήγαινε ο νους μου στα πρώτα χιλιόμετρα των αθλητών. Μετά από συνεννόηση συναντήθηκα με τον  φίλο Ηλία Μπάκα και ξεκινήσαμε με καφέ και τη διάθεση φορτισμένη με ενέργεια να βρούμε τους Σπαρταθλητές. Ο Ηλίας είχε την αγωνία του αδερφού του Βαγγέλη και δεν αργήσαμε να τον εντοπίσουμε. Η εικόνα από τα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα… αθλητές σε μικρά γκρουπάκια, με χαμόγελα, κουβέντες, εσκεμμένο χαλαρό ρυθμό προφανώς για εξοικονόμηση ενέργειας. Είναι πολύ κρίσιμο το σημείο μέχρι το πρώτο σημείο χρονικού αποκλεισμού των 81χλμ όπου υπάρχει κίνδυνος αν βιαστείς να μείνεις στη συνέχεια από ενέργεια και αν καθυστερήσεις λόγω υπερβολικά χαλαρού ρυθμού να μην προλάβεις. Έχω ακούσει πολλές ιστορίες από αθλητές που έχουν δοκιμάσει και τις δυο στρατηγικές και δυσκολεύτηκαν να βρουν τη χρυσή τομή! Για αυτό ακριβώς το κομμάτι είναι που δουλεύω το τελευταίο διάστημα περισσότερο την ταχύτητά μου στις προπονήσεις.

Στο σημείο που είναι δίπλα στην θάλασσα με τις βαθμιαίες ανόδους και καθόδους μπόρεσα να έχω μια πρώτη εικόνα των αθλητών που συμμετείχαν. Που να ήξερα τότε πως μέχρι την επόμενη μέρα θα τους έβλεπα δεκάδες φορές ακόμα, έμαθα και τα ονόματα και καταγωγή των περισσοτέρων και τους απηύθυνα το λόγο πλέον στους σταθμούς με μεγαλύτερη οικειότητα δεχόμενη σε ανταπόδοση τα χαμόγελά τους. Οι πιο σιωπηλοί αθλητές ήταν οι Ιάπωνες. Λιγομίλητοι σχεδόν αθόρυβοι στο πέρασμά τους, έδειχναν τελείως προσηλωμένοι στο δρόμο που διένυαν. Οι έλληνες γνωστοί για το ταπεραμέντο τους  πιο κοινωνικοί μεταξύ τους έτρεχαν δυο και τρεις μαζί, μοιράζοντας έτσι το άγχος του πρώτου σταθμού αποκλεισμού.

Φτάνοντας στους Αγίους Θεοδώρους χώρισαν οι δρόμοι μας με τον Ηλία, σχόλασε από το σχολείο όπου εργάζεται η Βίκυ και συνεχίσαμε το ταξίδι μαζί. Δεν μπορώ στο σημείο εδώ να μην αναφερθώ στο πόσο ιδιαίτερο ήταν το βίωμα παρακολούθησης του Σπάρταθλου μαζί με τη Βίκυ. Κουβαλούσε τις δικές της αναμνήσεις και καθώς την έβλεπα σε όλη τη διαδρομή να θυμάται και να περιγράφει όσα αυτή θυμόταν από τα δικά της χρόνια το Σπάρταθλο απέκτησε πρόσωπο στο μυαλό μου. Σαν να ήταν το Σπάρταθλο ένας μαχητής που περπατούσε όλα αυτά τα χρόνια ακούραστος στο διάβα της διαδρομής και περίμενε υπομονετικά κάθε χρόνο να έρθει η «μέρα» του. Η Βίκυ θυμόταν πριν 21 χρόνια που υπήρχε καφενείο και που όχι, που ήταν τα τραπέζια στημένα, σύγκρινε τον αριθμό των συμμετεχόντων σε σχέση με τώρα, την περίσσεια μοναξιάς που είχε τότε η διαδρομή σε σχέση με τώρα. Φτάνοντας σε κάθε σταθμό ήταν σαν να έβλεπα μια ασπρόμαυρη ταινία του παρελθόντος και κάνοντας ζάπινγκ να άλλαζε το κανάλι στην έγχρωμη ταινία του σήμερα.  

Φτάνοντας στο 81ο χλμ, μείναμε αρκετή ώρα με αγωνία να σιγουρευτούμε για τους αθλητές που θα προλάβαιναν. Είδα φίλους, μίλησα μαζί τους, έδωσα κουράγιο για τα επόμενα χιλιόμετρα. Παρατηρούσα τι έτρωγαν, κάποιοι έκαναν μασάζ, άλλοι είχαν ήδη την αμφιβολία της συνέχειας στο πρόσωπό τους. Αξιοσημείωτο ήταν η ανακούφιση στα πρόσωπα όσων περνούσαν τον τάπητα και αποκτούσαν έτσι και το δικαίωμα να συνεχίσουν παρακάτω. ΟΙ επευφημίες όχι μόνο των δικών τους ανθρώπων εκεί αλλά και των υπολοίπων συμπλήρωναν μια ατμόσφαιρα γιορτής και εγρήγορσης που μέσα στο αποκορύφωμα της μεσημεριανής ζέστης δρόσιζε προσωρινά έστω τις διαθέσεις όλων.

Από το σημείο αυτό και μετά έγινε πιο μοναχική η διαδρομή. Λιγότερος κόσμος, άρχισαν να χωρίζουν οι παρέες και να παίρνει ο κάθε αθλητής το δρόμο του μόνος του. Ήταν ολοφάνερο πως προσπαθούσε ο καθένας να βρει τον άνετο γι αυτόν ρυθμό που θα τον έβγαζε ενεργειακά μέχρι τη νύχτα. Σταματούσαμε σε κάποιους σταθμούς για ευχές στους αθλητές και σε κάποιους ήμασταν αμίλητες  για να μην γίνουμε κουραστικές. Έχοντας κάνει μεγάλες αποστάσεις κατανοώ πως χρειάζονται οι  στιγμές όπου μένοντας μόνοι με τους εαυτούς μας είμαστε πιο συγκεντρωμένοι στις δικές μας εσωτερικές αλλά και εξωτερικές ανάγκες. Και αυτό το «μπες- βγες» από την αύρα του αγώνα μερικές φορές είναι πιο κουραστικό από τα χιλιόμετρα τα ίδια!

Στην Αρχαία Κόρινθο στάση για φαγητό, όπου είχα την ευκαιρία να δω κι εκεί πως συμπεριφέρονταν οι αθλητές όσων αφορά την τροφοδοσία τους. Είναι πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που διαχειρίζεται ο καθέναν τις στάσεις αυτές. Άλλοι ίσα που κάθονται για ένα σνακ στα όρθια, κάποιοι δε λυπούνται το χρόνο που θα αφιερώσουν στην ολιγόλεπτη ανάπαυση του σώματός τους. Άλλοι παίρνουν δύναμη αφιερώνοντας τις στιγμές αυτές στην οικογένειά τους την ώρα που τρώνε κι άλλοι φεύγουν αγχωμένοι δίχως καν να σηκώσουν το κεφάλι τους. Όσοι οι άνθρωποι τόσες και οι συνήθειες!

Στο σταθμό αυτόν είδα και τα πρώτα συμπτώματα κόπωσης και πόνου σε κάποιους αθλητές. Περισσότερη αμφιβολία για τη συνέχεια της προσπάθειάς τους και μεγαλύτερη ανάγκη για παρότρυνση και υπενθύμιση κινήτρου και στόχου. Θυμάμαι τον εαυτό μου να σκέφτομαι «πώς να μην λυγίσει κάποιος σκεπτόμενος πως θα τρέχει μέχρι την ίδια ώρα της επόμενης ημέρας!».

Φεύγοντας από εκεί άλλαξε τελείως η ομορφιά της διαδρομής. Ακόμα και τώρα που τη θυμάμαι, ήταν για μένα το πιο όμορφο κομμάτι του αγώνα. Έγινε πιο πράσινη, είχε χαμηλώσει ο ήλιος, μύριζαν τα χόρτα και στις ανηφόρες που ακολουθούσαν οι λόφοι οδηγούσαν στον επόμενο σταθμό όπου περιμέναμε τους αθλητές έχοντας φορέσει ήδη πιο ζεστά ρούχα. Είναι ακριβώς η αγαπημένη μου ώρα να τρέχω. Ευχήθηκα να έχω την τύχη του χρόνου να φτάσω καλά στο σημείο αυτό με την ίδια δροσιά και αύρα της νύχτας που είχε κάνει την εμφάνισή της. Βγήκαν οι πρώτοι φακοί, κάποιοι πρωτοπερπάτησαν και κάποιοι πιο τολμηροί συνέχισαν δίχως να φορέσουν ακόμα τη «στολή» της νύχτας.

Επόμενος σταθμός η Νεμέα στα 124χλμ. Έντονες οι αναθυμιάσεις από τα κρασιά, θόρυβος από τον κόσμο που περίμενε τους δικούς τους. Νομίζω- ή έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον- πως εκεί είδα το πρώτο μεγάλο κύμα εγκαταλείψεων. Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν Ιάπωνα αδυνατούλη που παρακολουθούσαμε σε όλη τη διαδρομή. Κάθισε στην καρέκλα και άκουσα την εθελόντρια της διοργάνωσης να ψάχνει την υπεύθυνη του λεωφορείου που θα κατέβαζε τους εγκαταλείψαντες. Ένιωσα λύπη γι αυτόν αλλά όταν είδα με τι ανάλαφρη σιγουριά άφησε τον εθελοντή να του βγάλει το νούμερο, ανακουφίστηκα. Άλλη  φιλοσοφία, σκέφτηκα. Ούτε δάκρυα, ούτε θυμός. Ένα χαμόγελο στα χείλη του και μια απλότητα στην απόφασή του που ανάλογη δεν είδα σε κανέναν άλλο αθλητή μέχρι τώρα σε αγώνα. Αθλητές με πόδια ψηλά σε καρέκλες, με κουβέρτες ριγμένες στους ώμους τους. Αθλητές ξαπλωμένοι στα στρώματα να δέχονται μασάζ την ώρα που τρώνε με το βλέμμα στραμμένο σε άγνωστους κόσμους. Αθλητές που ρωτούσαν για την κατάταξη των πρώτων. Οι πιο δυνατοί έφευγαν σε 10-15 λεπτά. Οι λιγότερο δίσταζαν να σηκωθούν από την καρέκλα και καθυστερούσαν την αναχώρησή τους προς το σκοτάδι της νύχτας. Καθίσαμε αρκετή ώρα στο σταθμό αυτό, μέχρι να σιγουρευτούμε πως και οι δικοί μας φίλοι είχαν φτάσει καλά και ότι θα συνέχιζαν με θάρρος το δρόμο τους.

Μαλανδρένι, Λύρκεια. Και στο δρόμο συνεχίζουν τα τηλέφωνα με φίλους που είναι πιο μπροστά στη διαδρομή, αλλά και με φίλους που έχουν μείνει πίσω στην Αθήνα. Αναμετάδοση σε δυο επίπεδα. Συμβουλές σε φίλο αθλητή που έχει πρόβλημα με το στομάχι. Συμβουλές σε φίλο αθλητή που έχει πρόβλημα με φουσκάλα. Συμβουλές σε φίλο αθλητή που αρχίζει και με θολωμένη την κρίση του αμφισβητεί την δύναμή του για συνέχεια. Μεταφορά των ευχών των δρομέων της Φλόγας στη Στέλλα που ακούραστη συνεχίζει σιωπηλή το δρόμο της. Το χαμόγελο που ανταπέδωσε μας άφησε ήσυχες ότι είναι δυνατή ακόμα σωματικά και ηθικά. Κι ένας Τάκης Σκουλής δίπλα της που με την ηρεμία της φωνής του προκαλεί τον υπέρτατο θαυμασμό του κάθε δρομέα που έχει ακούσει για το ανεξίτηλο του ονόματός του.

Καπαρέλλι και επόμενη στάση στη βάση του βουνού. Συγκινητικές παρουσίες από χρόνια τώρα στο σταθμό αυτόν ο Δημήτρης Χόρτης με την σύζυγό του Βάσω  και τον Ηλία Αντζουλάτο, για τους οποίους είχα ακούσει τόσα πολλά από ιστορίες παλιότερων αθλητών. Ακούραστοι εκεί μαζί με τους υπόλοιπους της διοργάνωσης να σημειώνουν τα νούμερα των αθλητών, να ζεσταίνουν με την σούπα κατατεθέν του σταθμού και να υποδεικνύουν το δρόμο της συνέχειας. Η αγωνία της συνέχειας ζωγραφισμένη στα πρόσωπα κάθε αθλητή που περνούσε και ήξερε θα μπει σε ένα από τα δυσκολότερα κομμάτια του αγώνα και μάλιστα σε μία από τις δυσκολότερες ώρες!

Και η νύχτα προχωράει. Επόμενη στάση Νεστάνη. Με καφέ ζεστό  αργεί ακόμα να ξημερώσει και οι αθλητές προβάλουν σαν φαντάσματα ένας ένας σε πολύ αραιά χρονικά διαστήματα από την ασφυκτική αγκαλιά του βουνού. Εντυπωσιάστηκα και τρόμαξα ταυτόχρονα από την επιρροή που έδειξε να έχει το βουνό πάνω στους αθλητές. Σε άλλη θέση κατάταξης μπήκαν στο βουνό, σε άλλη βγήκαν και μάλιστα με σημαντικές αλλαγές. Κοινός παρανομαστής όλων ήταν το πρόσωπο της απογοήτευσης και κόπωσης που ανασήκωνε τα φρύδια για να κρατηθούν από τη νύστα και η αβεβαιότητα των αναγκών τους. Όσοι είχαν συνοδούς ήταν τυχεροί, γιατί ήξεραν οι συνοδοί γι αυτούς τι είχαν ανάγκη περισσότερο. Πριν μιλήσουν απλά ήξεραν. Όσοι όμως ήταν μόνοι κοιτούσαν αόριστα μπροστά τους και με νωχελικές κινήσεις κόπιαζαν να ανοίξουν τα drop bag τους. Δεν ήξεραν αν ήθελαν να φάνε ή να πιουν. Ρωτούσαν σε ποιο χιλιόμετρο ήταν. Σε πόσα χιλιόμετρα ήταν ο επόμενος σταθμός. Τι ώρα έβγαινε ο ήλιος. Πόση ώρα νωρίτερα είχαν φτάσει από το κλείσιμο του σταθμού. Αν θα τους πείραζε ο καφές. Ερωτήσεις τόσο απλές αλλά με απαντήσεις δυσανάλογης πολυπλοκότητας για την επιρροή στη διάθεσή τους.  Κάποιοι, ξένοι και έλληνες ζητούσαν από τους εθελοντές να τους ξυπνήσουν σε συγκεκριμένη ώρα… μη φανταστείτε για ένα νούμερο μιας ολόκληρης ώρας, αλλά δέκα δεκαπέντε λεπτών!

Εντύπωση μου έκανε έλληνας αθλητής δίχως συνοδό που παρότι φανερά εξαντλημένος και «στον δικό του κόσμο»,  στις ερωτήσεις μου όσο τον βοηθούσα να φτιάξει το ενεργειακό του ποτό και να γεμίσω το παγούρι του απαντούσε με όλους τους τύπους ευγένειας. Λεξιλόγιο αξιοζήλευτο ακόμα και στα ευγενή παλάτια των βασιλικών χωρών! Και είμαι σίγουρη πως ο ίδιος δεν έχει καμία ανάμνηση από τη σκηνή αυτή. Και χάρηκα όταν έμαθα για τον τερματισμό του. Το πιο περίεργο είναι αυτό, ότι οι αθλητές έδειχναν να περνάνε μέσα σε 24 ώρες και ειδικά τη νύχτα τόσα στάδια εγρήγορσης και λήθαργου που αναμφισβήτητα δεν έχω δει σε κανέναν άλλον αγώνα. Η σκέψη και μόνο ότι με το ξημέρωμα θα είχαν ώρες πολλές μπροστά τους ακόμα για να τερματίσουν μου προκαλούσε ανυπομονησία για τη συνέχεια. Βέβαια, αρκετοί αθλητές έφταναν ακούραστοι με έναν άνετο γι αυτούς ρυθμό δίχως να έχουν επηρεαστεί ούτε από τα χιλιόμετρα, ούτε από το βουνό. Ήταν ολοφάνερο πως κάποιοι ξένοι αθλητές έδειχναν ότι είχαν ξαναζήσει τις στιγμές αυτές. Και εντύπωση μου έκανε πως ακόμα και αρκετοί από αυτούς είχαν συνοδούς που τους περίμεναν σε κάθε σημείο με χαμόγελα και ετοιμασίες.

Ενδιαφέρον είχαν οι συζητήσεις που γίνονταν μεταξύ άλλων συνοδών για τους αθλητές τους πριν φτάσουν και μόλις αναχωρήσουν από τους σταθμούς. Υπολογισμοί, εκτιμήσεις, άγχος για το πώς θα φτάσουν, συζήτηση και ανταλλαγή ιδεών για το πώς να δώσουν κουράγιο σε στιγμές αδυναμίας. Να λένε «είσαι μια χαρά» όταν ήξεραν πως δεν ήταν. Να λένε «είναι εύκολο το επόμενο κομμάτι» όταν ήξεραν πως μόνος του ο αθλητής θα περνούσε το κομμάτι που τελικά αντικειμενικά δεν ήταν και τόσο εύκολο. Να λένε «πρέπει να φας αυτό» όταν ο αθλητής αρνιόταν πεισματικά να κατεβάσει μπουκιά. Στα παρασκήνια του αγώνα, οι συνοδοί έδιναν τον δικό τους αγώνα όχι μόνο με το χρόνο αλλά και με τον αθλητή τον ίδιο πολλές φορές. Αδικημένοι στην αναγνώριση του ρόλου τους πιστεύω, αν και με τον τερματισμό τους και τότε μόνο είναι ο αθλητής σε θέση και νηφαλιότητα να καταλάβει τη μάχη που έδωσαν. Ο τερματισμός είναι και για τους δυο η επιθυμητή ανταμοιβή!

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω τον αγώνα μέχρι τη Σπάρτη, καθώς έπρεπε το πρωί να γυρίσω στην Αθήνα γιατί δούλευα. Ωστόσο, ακόμα και οι τελευταίες μου εικόνες είναι τόσο έντονες που έφυγα με την αγωνία και ευχή να τερματίσουν όσοι είδαμε και να νικήσουν τον τόσο δύσκολο δρόμο που διάλεξαν.  Η αυγή από μόνη της είναι μια νέα αρχή της κάθε μέρας. Είναι η ελπίδα, η αισιοδοξία, η δύναμη που μας ντύνει για να περπατήσουμε άλλη μια νέα μέρα μαζί με ότι αυτή φέρει. Και η αυγή εκείνου του Σαββάτου θα έφερνε στους Σπαρταθλητές αναμφισβήτητα μια φρεσκάδα που θα τους πήγαινε στο παρακάτω. Στον επόμενο σταθμό, στα επόμενα χιλιόμετρα, στον πολυπόθητο τερματισμό που πιστεύω  πως από αυτό το σημείο και μετά θα μπορούσαν επιτέλους να οραματιστούν και να φαντασιωθούν εικόνες εισόδου τους στην πόλη. Να βγάλουν από πάνω τους τα ρούχα και την κούραση  της νύχτας και να φορέσουν τη φρεσκάδα της νέας ημέρας (υποκειμενικά μιλώντας πάντα).

Από τη Νεστάνη μέχρι τον επόμενο σταθμό είχε αρχίσει δειλά να ξημερώνει. Περνώντας με το αυτοκίνητο, οι περισσότεροι αθλητές περπατούσαν. Η τελευταία εικόνα αθλητή είναι αυτή ενός  έμπειρου πια Σπαρταθλητή να περπατοτρέχει με τα μάτια σχεδόν κλειστά δίνοντας τη δική του μάχη με τη νύστα. Φτάνοντας στο σταθμό, η ακούραστη σύζυγός του είχε ξυπνήσει την κορούλα τους για να περιμένει τον πατέρα της που τόσο θαύμαζε. Και του άνοιξε την αγκαλιά της για να πιαστεί πάνω του. Μια τόσο απλή κίνηση που σίγουρα θα είχε επαναλάβει εκατοντάδες φορές,  αλλά σε αυτό το ξημέρωμα η αξία της ήταν με διαφορετικό τρόπο ανεκτίμητη.  Και η εικόνα ενός παιδιού που ανοίγει την αγκαλιά του από μόνη της είναι αισιόδοξη και σύμβολο ελπίδας… και έφυγα για την Αθήνα γεμάτη ελπίδα.

Συμπερασματικά ήταν άκρως εκπαιδευτική η παρακολούθηση του Σπάρταθλου από κοντά, όχι μόνο για τις τεχνικές λεπτομέρειες του αγώνα, αλλά και για το κεφάλαιο του συναισθηματικού φόρτου. Διακυμάνσεις ανεξέλεγκτες που σε πολλά σημεία ορίζουν αυτές το σώμα και το μυαλό. Λεπτές οι ισορροπίες που πρέπει να τηρούνται, λεπτή η γραμμή μεταξύ του «πιστεύω θα τερματίσω» με το «δεν μπορώ».

Κάθε σταθμός και μία παγίδα διαφορετική, κάθε αλλαγή σκηνικού διαδρομής μια νέα πρόκληση. Απ’ έξω μοιάζουν τα χιλιόμετρα πολλά. Από κοντά… είναι ακόμα πιο πολλά! Απ’ έξω μοιάζουν οι ώρες του αγώνα πολλές. Από κοντά… για να βγει η απόσταση δεν φαίνονται να είναι αρκετές! Απ’ έξω οι τολμηροί αθλητές μοιάζουν ακούραστοι υπερήρωες. Από κοντά… μεταμορφώνονται διαρκώς από ευάλωτες ψυχές σε σμιλεμένες υπάρξεις και ξανά σε αγωνιστές που δίνουν μια μάχη ταυτόχρονα με πολλές εσωτερικές δυνάμεις. Το πνεύμα τους δείχνει να ταξιδεύουν σε αναζητήσεις σκέψεων, προσώπων, καταστάσεων, λόγων, εικόνων που θα τους εμπνεύσουν να φτάσουν στο παρακάτω. Ακόμα και σε μικρούς αγώνες όλοι ξέρουμε πως μια έμπνευση δίνει φτερά στα πόδια και πείσμα στην ψυχή. Φανταστείτε πόσες εμπνεύσεις χρειάζονται για έναν τέτοιο αγώνα!

Ήταν τόσο έντονα όσα έζησα σε 25 ώρες που για μέρες έβλεπα στον ύπνο μου διαρκώς σκηνές που είχα δει. Πρόσωπα, σταθμούς, όνειρα με κίνηση και όνειρα με ακίνητες εικόνες σαν snapshots αποτυπωμένες από  το υποσυνείδητο, που για άγνωστο λόγο ήθελε να κρατήσει στη μνήμη. Και στους αγώνες το παθαίνω αυτό, για μέρες μετά βλέπω στα όνειρα σκηνές σε επανάληψη. Δεν τολμώ να φανταστώ οι ίδιοι οι Σπαρταθλητές τι βιώνουν όσον αφορά αυτό το κομμάτι μετά τα βιώματά τους.

Η μάχη του Σπάρταθλου δεν είναι ο τερματισμός. Ο τερματισμός είναι το δρόσισμα με το νερό του Ευρώτα μετά τη μάχη που δίνει ο αθλητής  μέχρι να φτάσει εκεί. Είναι όλη η προηγούμενη μέρα με ότι αυτή περιλαμβάνει, όλοι οι σκόπελοι της νύχτας, όλα τα προηγούμενα χιλιόμετρα που κρύβουν εκπλήξεις και δυσκολίες τη μία μετά την άλλη. Και εγώ αυτή τη μάχη ήθελα να δω από κοντά.

Κέρδισα λίγο περισσότερο άγχος από το ταξίδι σχετικά με το τι με περιμένει αν καταφέρω να σταθώ στην εκκίνηση κι εγώ, αλλά σίγουρα τα οφέλη που αποκόμισα είναι περισσότερα. Είδα καταστάσεις, έμαθα, κράτησα σημειώσεις  στο checklist του νου μου και έχω υλικό για να μελετήσω και να  πειραματιστώ. Τελειώνοντας,  άσχετα με τους λόγους που εγώ παρακολούθησα φέτος το Σπάρταθλο, οπωσδήποτε είναι μια εμπειρία που θα ήθελα να μπορέσω να βιώνω κάθε χρόνο, να είμαι εκεί σαν θεατής. Αυτό από μόνο του είναι έμπνευση ζωής.

Άντζυ Τερζή

Photo ©: Χρήστος Μπουκώρος, Άντζυ Τερζή