Με δέκα εβδομάδες προπόνησης, οδηγίες στρατηγικής και τροφοδοσίας και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση, έκλεισε η βαλίτσα και ταξίδεψα στην Φρανκφούρτη για να σταθώ στην αφετηρία ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους δρομείς. Σ’ αυτό το άρθρο δεν θα σταθώ στις λεπτομέρειες της διοργάνωσης και της διαδρομής, αλλά στο δικό μου βίωμα και τη διαχείριση που επικαλέστηκα να κάνω. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που συνηθίζουν να λείπουν από προπονήσεις ή αγώνες λόγω τραυματισμού ή ασθένειας. Οπότε δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τη δικαιολογία του κρυώματος που μου παρουσιάστηκε δυο μέρες πριν τον αγώνα  για μια εμφάνιση- επίδοση όχι αναμενόμενη ή επιθυμητή.

Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει πιο επιρρεπής σε λοιμώξεις του αναπνευστικού (4-5 το χρόνο) με επίμονο λοιμώδη ξερόβηχα. Έβλεπα τις τελευταίες εβδομάδες φίλους και το ευρύτερο εργασιακό μου περιβάλλον να ασθενούν ο ένας μετά τον άλλον από παρόμοιες ιώσεις και λοιμώξεις. Τους απέφευγα σχεδόν σε καραντίνα προσπαθώντας να ενισχύω τον οργανισμό μου είτε με βιταμίνη C είτε με Echinacea και γενικά με ότι μέθοδο μπορούσα να σκεφτώ. Στις πρώτες υποψίες ενοχλήσεων από το λαιμό το έριξα στο γερμανικό τσάι αλλά δυστυχώς ούτε το πράσινο ούτε, ούτε το μαύρο και ούτε το κόκκινο βοήθησε ιδιαίτερα την κατάσταση.

Μάθημα πρώτο για την πρόληψη ασθένειας ... Δεν υπάρχει, αν είναι να σου τύχει θα σου τύχει.

Μάθημα δεύτερο για την ανοχή της ασθένειας; Υπάρχει… υπομένεις και αναπροσαρμόζεις τον στόχο σου, και μιας και είσαι τόσα χιλιόμετρα (και έξοδα) μακριά από το σπίτι σου  στέκεσαι στην εκκίνηση ελπίζοντας και προετοιμασμένος για το δυνατότερο που έχεις.

Αν και δεν ένιωθα φρέσκια σωματικά αποφάσισα να επιμείνω στο αρχικό πλάνο του αγώνα και ξεκίνησα στον προκαθορισμένο ρυθμό. Δεν μπορώ να πω πως ήμουν 100% άνετη όπως στον αγώνα των 30 χιλιομέτρων στα Γιάννενα που είχα κάνει λίγες εβδομάδες πριν, αλλά ήταν ένας ρυθμός υποφερτός και «βατός». Περίπου στο 8ο χιλιόμετρο ξεκίνησε να βρέχει και αυτό κράτησε μέχρι το 18ο περίπου.

Μάθημα τρίτο για τον καιρό …  Δεν τα βάζεις ποτέ μαζί του!

Ουδέποτε με απασχόλησε ο καιρός στους αγώνες που έχω τρέξει. Ποτέ δεν αγχώθηκα μήπως κάνει ζέστη, κρύο, βρέξει ή χιονίσει. Η’ μάλλον τώρα που το σκέφτομαι, μόνη μου ανησυχία ήταν φέτος να μην έχει καταιγίδα στον Olympus Mythical Trail και αναβληθεί ή μεταφερθεί η ημερομηνία του αγώνα! Πάντα έμπαινα προετοιμασμένη για τις πιο ακραίες συνθήκες. Βέβαια στο βουνό έχεις την πολυτέλεια να έχεις μαζί σου έξτρα ρουχισμό είτε για να φορέσεις είτε για να αλλάξεις.  Τρέχεις με έναν ρυθμό που σου επιτρέπει να φας παραπάνω μιας και η χαμηλή θερμοκρασία απαιτεί περισσότερες θερμίδες για να διατηρείται το γλυκογόνο του σώματος στα απαιτούμενα επίπεδα. Έχεις την άνεση να σταματήσεις σε έναν σταθμό να ζεσταθείς έστω και για ψυχολογικούς λόγους μέχρι να κοπάσει η μπόρα. Σε έναν μαραθώνιο όμως δεν υπάρχουν αυτά. Ούτε μπορώ να πω πως δεν έχω ξανατρέξει ασφάλτινο αγώνα σε βροχή. Έντονες είναι ακόμα οι αναμνήσεις τόσο από την Κλασική του 2009 όπου έβρεχε μέχρι τα μισά περίπου του αγώνα και ο Αργολικός Δρόμος το 2010 όπου έβρεχε Μάρτιο μήνα σε όλη τη διαδρομή.

Όταν άρχισα να νιώθω τα πρώτα συμπτώματα της υποθερμίας στο 25ο χιλιόμετρο δεν μπορούσα να καταλάβω τους λόγους που το ένιωθα. Απλά ένιωθα. Είχα ένα τρέμουλο στα χέρια και χείλη, ένα κοκκάλωμα στους ώμους και στην πλάτη και τα πόδια μου ήταν μονοκόμματα και παγωμένα. Δεν είχα ξανανιώσει κάτι παρόμοιο, ούτε καν στα 40’ ακίνητη στην κορυφή του Ολύμπου με το χιονόνερο στον ΟΜΤ. Έχασα για λίγο την μπάλα και τον προσανατολισμό μου και δεν εστίασα στα αίτια,  αλλά θύμωσα που δεν μπορούσα να κρατήσω το ρυθμό και να ανοίξω όπως ήταν προβλεπόμενο μετά το 21ο χιλιόμετρο. Μεγάλο λάθος. Δεν φρόντισα το σώμα μου πρώτα και αυτό ήταν που με είχε φτάσει εκεί εξαρχής αλλά και που θα με πήγαινε στο παρακάτω. Αν είχα αφιερώσει ένα λεπτό μόνο σε αυτό το θέμα, θα είχα τη λογική να θυμηθώ ότι στο βουνό σε παρόμοιες συνθήκες τρώμε.

Στο 28ο χιλιόμετρο ενώ έτρεχα μαζί με τη Βίκυ της ζήτησα να μην μείνει πίσω εξαιτίας μου, ήθελα και έπρεπε να αντιμετωπίσω μόνη μου αυτή την απρόοπτη εξέλιξη. Στους μεγάλους αγώνες αργότερα  θα είμαι μόνη και θα πρέπει να έχω και την ψυχραιμία αλλά και τη δύναμη να αξιολογώ καταστάσεις και να διορθώνω- διαχειρίζομαι.

Μάθημα τέταρτο για προσήλωση στο στόχο …  Μην τα βάζεις με το σώμα σου, για να αντιδρά κάτι δεν έχεις  κάνει σωστά.

Τώρα βέβαια που κοιτάζω πίσω ξέρω  και γιατί το έπαθα και τι έπρεπε να είχα κάνει. Λόγω του κρυολογήματος ήταν ευάλωτος ο οργανισμός μου στο κρύο. Κάθισαν και τα βρεγμένα ρούχα και ο κρύος αέρας στη συνέχεια πάνω μου και η πτώση της θερμοκρασίας μου ήταν αναπόφευκτη. Έχασα ενέργεια, ξόδεψα λόγω κρύου ότι γλυκογόνο είχα και δεν το αναπλήρωσα. Επόμενο ήταν να πέσει και ο ρυθμός. Στο βουνό ήξερα και έτρωγα, το επέτρεπε και ο ρυθμός άλλωστε. Αλλά σε έναν μαραθώνιο και στο ρυθμό αυτού δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ.

Μάθημα πέμπτο για τα παιχνίδια του μυαλού …  Αν δε τα ζήσεις δεν θα μάθεις!

Είναι τόσο παράξενα και τρομακτικά καμιά φορά τα παιχνίδια που σου κάνει ο νους στους αγώνες. Χαοτικοί διάλογοι μέσα στο μυαλό σου, ο δαίμονας και ο άγγελος σε διαπραγμάτευση σε πηγαίνουν δίχως αυτοπεποίθηση στο παραπέρα.

«Φτάσε στο 30ο χιλιόμετρο και εγκατέλειψε, δεν έγινε και τίποτα. Από υποθερμία έχουν εγκαταλείψει κι άλλοι»… «όχι, πάλεψέ το και όπου φτάσεις».

«Αφού δεν τον έχεις τον μαραθώνιο, τι τον θέλεις και το παλεύεις;»… «όχι, ο μαραθώνιος είναι θέμα προπόνησης και εμπειρίας, θα προπονηθείς κι άλλο και θα μάθεις από τα λάθη».

«Μα δεν βγαίνει ο στόχος, δεν μπορώ να μείνω στο ρυθμό»… «δεν πειράζει, τρέξε με το ρυθμό που έβγαλες τις μεγάλες προπονήσεις του Δημήτρη, μπορείς και το έχεις αποδείξει».

«Πας πολύ αργά, χάλια ο ρυθμός σου»… «τουλάχιστον θα πάρω το αίμα μου πίσω για τον μαραθώνιο Παρισιού όπου τα τελευταία 10 χιλιόμετρα  περπάτησα πολύ… δεν θα περπατήσω!»

«Μα όλοι περιμένουν κάτι καλύτερο από εμένα»… «δεν πειράζει, τρέχεις για τον εαυτό σου πρωτίστως».

Περίπου στο 33ο χιλιόμετρο άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι γινόταν γύρω μου και να στρώνω το ρυθμό και το σώμα μου. Ήταν θέμα χρόνου να στρώσει και το μυαλό και να ανακτήσω την χαμένη μου αυτοπεποίθηση που είχε χαθεί κάπου ανάμεσα στις γειτονιές της πόλης που περνούσαν σαν παράθυρα από δίπλα μου. Τράβηξα και την κουρτίνα να βλέπω καλύτερα και μου αποκαλύφθηκαν οι ταμπέλες των χιλιομέτρων…38, 39, 40, 41, 42…τερματισμός σε 3:41:41.

Το κλάμα της λύτρωσης ήταν ασυγκράτητο, αν τα δάκρυα είχαν φωνή θα συλλάβιζαν το «βγήκα νικήτρια από τη μάχη αλλά πόνεσα πολύ». Ήταν 42 χιλιόμετρα δρόμος με πολλά ταξίδια και πολλά χαστούκια μέσα σε αυτά. Ο αόρατος δάσκαλος του μαραθωνίου με τιμώρησε με το χάρακα πολλές φορές στο χέρι αλλά μόνο όταν του έτεινε και την άλλη μου την παλάμη σε αναγνώριση του δικού μου μεριδίου ευθύνης μου χαρίστηκαν το θάρρος και η  ψυχραιμία να μείνω στον αγώνα και να το παλέψω. Τελικά εκείνος ο άνθρωπος- γίγαντας με το σφυρί στην εκκίνηση είχε λόγο που ήταν εκεί (όσοι ήταν εκεί τον θυμούνται σίγουρα)!

Από αγωνιστικής πλευράς νιώθω ηττημένη κι ας ήρθε το ΡΒ κατά 12 λεπτά. Γέμισα όμως με «πολεμικά εφόδια» για τα επόμενα που θα έρθουν.

Μάθημα έκτο της μητέρας μου που μου έμαθε από μικρή …  You win some you lose some!

Άντζυ Τερζή
Photo ©: Jürgen R. Schreiter, Jürgen Klapp, photorun.net / Victah Sailer, lauftipps.de