Σίγουρα στους περισσότερους που διαβάζετε αυτή τη στιγμή το άρθρο, άρχισαν να έρχονται εικόνες στο μυαλό όπου κυνηγάτε τα  αγγελούδια σας γιατί μόλις έκαναν κάποια ζημιά ή όπου προσπαθείτε επανειλημμένα και συνάμα μάταια να τα νουθετήσετε. Και αργότερα όμως όταν μεγαλώνουν δεν σταματάτε να τα συμβουλεύετε και να τα προσέχετε. Αναμφίβολα η δουλειά του γονιού δεν σταματάει ποτέ και η κούραση, ψυχολογική και σωματική, είναι πάρα πολύ μεγάλη, πόσο μάλλον όταν ο γονιός είναι και δρομέας.

Πρόσφατα έγινα πατέρας για δεύτερη φορά και είμαι περήφανος για τα δύο μικρά ζιζάνιά μου! Μαζί όμως με τον ερχομό του γιου μου ήρθαν περισσότερες υποχρεώσεις και ευθύνες απέναντι στα παιδιά και την οικογένειά μου. Το ερώτημα που σκεφτόμουν πολλές φορές, και δεν είχα την απάντηση, ήταν πότε θα έβρισκα χρόνο για να βγαίνω να τρέχω και να προπονούμαι. Πολλοί στενοί φίλοι άρχισαν να μου υπενθυμίζουν αυτό που έλεγαν δύο χρόνια πριν, όταν απέκτησα την κορούλα μου,  πως ήρθε ο καιρός να σοβαρευτώ και να σταματήσω να παίρνω τα βουνά και να τρέχω σαν τρελός. Συγκεκριμένα η φράση που χρησιμοποιούσαν ήταν η εξής,       « Κόψε τις @#$%*&^*@, τώρα έγινες πατέρας! ». Πώς όμως να σταματήσω κάτι που αγαπάω τόσο πολύ? Αγαπώ το τρέξιμο περισσότερο από τα παιδιά μου; Σίγουρα όχι! Ξέρω όμως ότι αν σταματήσω δεν θα είμαι ο ίδιος. Γνώριζα απλά πως θα έπρεπε να προσαρμόσω ξανά το πρόγραμμά μου σύμφωνα με το πρόγραμμα των παιδιών και κυρίως του μικρού μας μπέμπη.

Μια γεύση από αυτά που θα ακολουθούσαν την είχα όταν μπήκε στη ζωή μας η κόρη μου. Όμως, όπως ποτέ δεν μπορείς να είσαι απόλυτα προετοιμασμένος για έναν ultra αγώνα βουνού 100 μιλίων - όση προπόνηση κι αν έχεις κάνει - έτσι συμβαίνει και με τα παιδιά! Ποτέ δεν είσαι έτοιμος. Και σας δίνω το λόγο μου, ότι ακόμα και αν μεγαλώνετε όλα τα καμάρια σας με τον ίδιο τρόπο, αυτά θα διαφέρουν μεταξύ τους όπως η νύχτα με την μέρα!

Ας προχωρήσω όμως γιατί διαισθάνομαι πως οι ανύπαντροι φίλοι μας και όσοι δεν απόκτησαν ακόμα παιδί ετοιμάζονται να σταματήσουν να διαβάζουν! Η μοναδική λύση που είχα ήταν να προσαρμόσω το πρόγραμμά μου και να προσπαθώ να εκμεταλλευτώ κάθε ευκαιρία που μου δινόταν για να προπονηθώ. Όσα ακολουθούν παρακάτω είναι αλήθεια και πλέον αποτελούν κομμάτι της καθημερινότητάς μου.

Ας πάρουμε τα πράγματα, λοιπόν, από την αρχή. Οι ώρες που έτρεχα καθημερινά ελαττώθηκαν. Ξεχάστε τις πολύωρες προπονήσεις στα γύρω βουνά ή τα long run όπως αλλιώς είναι γνωστά. Ο χρόνος που διαθέτω πλέον είναι μιάμιση με δύο ώρες το μέγιστο. Από τη μια πλευρά αυτό είναι θετικό διότι στον περιορισμένο αυτό χρόνο προσπαθώ, και μέχρι στιγμής καταφέρνω, να βγάζω όλο και περισσότερα χιλιόμετρα. Από την άλλη όμως τα long run είναι απαραίτητα αν θέλεις να είσαι δρομέας υπεραποστάσεων βουνού. Είναι ο μοναδικός τρόπος να συνηθίζει ο οργανισμός στην διαρκή καταπόνηση. Η λύση που βρήκα είναι να τρέχω σε αγώνες πιο συχνά, όποτε αυτό είναι εφικτό. Ένας μαραθώνιος αγώνας βουνού είναι μια ευκαιρία για πολύωρη προπόνηση η οποία σε συνδυασμό με την ύπαρξη πολλών δρομέων βγαίνει πιο εύκολα και ευχάριστα απ’ ότι αν ήμουν μόνος. Επίσης οι ώρες που βγαίνω να προπονηθώ δεν είναι καθορισμένες. Φυσικά αυτό είναι θετικό αφού μαθαίνει το σώμα μου να βρίσκεται σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Κάθε βράδυ, που παίρνω το γιο μου αγκαλιά και προσπαθώ να τον νανουρίσω, θυμάμαι το άρθρο ενός φίλου για το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο ύπνος για έναν αθλητή και πιο συγκεκριμένα για έναν δρομέα. Με την κορούλα μου έγραφα αρκετά χιλιόμετρα πάνω - κάτω προσπαθώντας να την κοιμίσω. Με το γιο μου γίνεται ακριβώς το ίδιο! Κάθε νύχτα, τρεις με τέσσερις φορές, θα πηγαινοέρχομαι ωσότου κοιμηθεί. Φυσικά όλη αυτή η γλυκιά ταλαιπωρία είναι μιας πρώτης τάξεως εξομοίωση για έναν αγώνα ultra. Η κατάσταση στην οποία βρίσκομαι, γύρω στις 04:30 τα χαράματα, με τον μπέμπη ανά χείρας μοιάζει με αυτήν όταν ξεκινώ να ανέβω την Οξιά στον αγώνα του Rodopi Advendurun, έπειτα από 123 χιλιόμετρα. Απλά κουτουλάω… Λύση δεν έχω βρει ακόμα για να μη νυστάζω καθώς επίσης και για τον πονοκέφαλο το επόμενο πρωί. Πάντως ένα γρήγορο ντους και ένα καλό πρωινό φαίνεται να με βοηθούν να συνέλθω λιγάκι από τα προαναφερθέντα συμπτώματα.

Όσο αφορά διαλειμματικές και προπονήσεις τύπου fartlek έχω βρει τον καλύτερο τρόπο για να τις αντικαταστήσω! Χορός και χοροπηδητό μαζί με τα διαβολάκια μου ή αλλιώς « Πίγκα πίγκα » όπως λέει και η κόρη μου! Είναι αφάνταστα διασκεδαστικό και ευχάριστο και δένομαι απίστευτα με τα παιδιά μου αφού τα βλέπω να διασκεδάζουν και να γελούν! Βέβαια υπάρχουν στιγμές που τα πόδια μου τρέμουν και θέλω απεγνωσμένα να καθίσω αλλά το μικρό τους χαμόγελο με ωθεί να συνεχίσω να χοροπηδώ! Φυσικά η κούραση απλά παίρνει παράταση διότι κάποια στιγμή, όταν θα τρέχω σε  κάποια κακοτράχαλη ανηφόρα, θα σφίξουν τα πόδια και θα νιώσω σαν να είμαι ένα με τη γη. Επίσης κάθε είδους δουλειά, εντός ή εκτός σπιτιού, που έχω, την κάνω μαζί με τα παιδιά μου! Τα πλεονεκτήματα και εδώ πάρα πολλά! Ο μάρσιπος, απλά έχει γίνει ένα με το δέρμα μου και πέρα από το γεγονός ότι το παιδί νιώθει γαλήνη όταν βρίσκεται τόσο κοντά στο σώμα μου, δεν υπάρχει καλύτερη προπόνηση δύναμης από το να ανεβαίνω ανηφόρες, μοιάζοντας με καγκουρό που κουβαλάει το μικρό του, και σπρώχνοντας παράλληλα το καρότσι με την κόρη μου! Σε όλα αυτά να προσθέσω ότι όλοι όσοι βρίσκονται τριγύρω, σε  μια τέτοια εικόνα αντιδρούν ευχάριστα και με χιούμορ και  το μεταδίδουν με τη σειρά τους σε μένα. Φυσικά δεν τίθεται θέμα για την πληρωμή λογαριασμών, όλοι οι υπάλληλοι τρέχουν να εξυπηρετήσουν τον μπέμπη στο μάρσιπο αφού όπως λέει γνωστό τραγούδι « Οι ωραίοι έχουν χρέη… »!

Μπορεί λοιπόν, να έχουν έρθει τα πάνω κάτω και πολλές φορές το σπίτι να μοιάζει με σκηνικό πολέμου. Μπορεί να χάνω τις προπονήσεις μου, γιατί την ώρα που πρόκειται να βγω θα γκρινιάζει ο μπέμπης  ή θα αρρωστήσει  η κόρη μου ή θα κάνουν ταυτόχρονα και οι δύο κακάκια και θα χρειάζονται αλλαγή πάνας, όμως υπάρχουν τρόποι! Αρκεί να είσαι διατεθειμένος να ψάξεις να τους βρεις και οπλισμένος με μεγάλη υπομονή. Φυσικά τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν θα ήταν δυνατό αν δεν είχα την κατανόηση και την συμπαράσταση της γυναίκας μου, η οποία εδώ και δυόμιση χρόνια προετοιμάζεται, χωρίς να το γνωρίζει για αγώνα ultra! Το μόνο που της μένει είναι να δηλώσει συμμετοχή!

Όταν λοιπόν θα βρίσκεσαι να αγωνίζεσαι στον επόμενο ultra αγώνα βουνού 100 μιλίων και θα σκέφτεσαι να εγκαταλείψεις, να θυμάσαι φίλε Γονιέ – δρομέα, τα παιδιά μας έχουν προπονήσει ώστε να τερματίσουμε και τα χαμόγελα μαζί με τις αγκαλιές τους είναι το καλύτερο κίνητρο!

Λεζπουρίδης Θεοχάρης
Έγχρωμο σχέδιο: Andrew Macara