Ένας αγώνας στον Όλυμπο είναι πάντα πρόκληση έτσι ξεκίνησα μια μικρή προετοιμασία για τον αγώνα, Ήρθα σε επικοινωνία με δυο φίλους από την Καβάλα, τον Δημήτρη Πετρίδη και τον Αποστόλη Αποστολακάκη, οι οποίοι ήταν τα πρώτα άτομα που γνώρισα μέσα από ορεινό τρέξιμο και έτσι κανονίσαμε για το ραντεβού στους Μύλους την Κυριακή 10 Δεκέμβρη.

Πέρασαν οι μέρες και ήρθε η μέρα του αγώνα. Νωρίς το πρωί άρχισαν να φτάνουν στους Μύλους αθλητές από όλη την Ελλάδα, με κάποιους ήμασταν ήδη γνωριζόμασταν από τον Olympus Marathon. Δεν ήμασταν δα και πολλοί εκείνες τις εποχές. Έτσι, παραλαβάμε τους αριθμούς συμμετοχής μας από την γραμματεία και αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για την εκκίνηση. Μαζί με το ζέσταμα και τις διατάσεις υπήρχε και πολλή κουβέντα και ευκαιρία για γνωριμία με όλο και περισσότερους φίλους μιας και το ορεινό τρέξιμο ήταν στην αρχή του ακόμα.

Στις 10:00 το πρωί δόθηκε η εκκίνηση και περίπου 100 αθλητές ξεκινήσαμε τον αγώνα. Η διαδρομή ήταν Μύλοι-Πριόνια-Μύλοι ήταν γνωστή για αρκετούς από εμάς και έτσι ξεκινήσαμε να χαρούμε τον αγώνα με τον καιρό εξαιρετικό.

Στα Πριόνια στον σταθμό τροφοδοσίας που όλα ήταν άσπρα από την πολλή πάχνη, μας περίμενε ο Δημήτρης Βενετικίδης που εκτός από εμψύχωση μας βοηθούσε να ανοίξουμε τα τζελάκια γιατί τα χέρια μας είχαν παγώσει. Μετά την πολύ σύντομη στάση πήραμε την επιστροφή για τον τερματισμό. Εκεί ήταν, λίγο πριν το τέλος, που γνωρίστηκα με ένα από τα καλύτερα παιδιά του ορεινού τρεξίματος τον Νίκο Πετρόπουλο. Στον τερματισμό διψούσαμε πολύ και θυμάμαι που ήταν στην τροφοδοσία η Herbal Life και τα κορίτσια δεν προλάβαιναν να γεμίζουν μάλιστα απορούσαν γιατί διψάμε τόσο πολύ.

Θυμάμαι ότι υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός από όλους! Ένας πολύ όμορφος αγώνας γεννιόταν στον Όλυμπο και μάλιστα ημιμαραθώνιος στον οποίον μπορούσαν να τρέξουν αθλητές από όλη την Ελλάδα. Εκείνη την χρονιά, ο αγώνας που περισσότερη είχε την μορφή φιλικής συνάντησης, ήταν μόλις ο 4ος της χρονιάς μετά τον Ορειβατικό Μαραθώνιο Ολύμπου, τον Μαραθώνιο Βίκου – Αώου και τον Olympus Marathon. Την φετινή χρονιά, πριν τον Χειμωνιάτικο Ενιπέα έχουν προηγηθεί πάνω από 100 αγώνες… Δεν θυμάμαι να περίμενε κάποιος τότε την εξέλιξη αυτή!

Μετά τις απονομές βγήκαμε και μια αναμνηστική φωτογραφία που θα θυμάμαι πάντα μαζί με τους Αντώνη Νικολή, Δημήτρη Ρούσσο, Γιάννη Μπεϊνά, Νίκο Πετρόπουλο, Αποστόλη Αποστολακάκη και Δημήτρη Πετρίδη.

Μου άρεσε τόσο πολύ που κάθε χρόνο όπως και φέτος έκλεινα την χρονιά με την συμμετοχή μου στον Χειμωνιάτικο Ενιπέα, ήταν και είναι μια αφορμή για αντάμωμα με πολλούς και καλούς φίλους πριν κλείσει η χρονιά.

Την δεύτερη χρονιά ο αγώνας ξεκινούσε και τερμάτιζε στην πλατεία του Λιτοχώρου και οι συμμετοχές είχαν αυξηθεί πλέον και ο αγώνας άρχιζε να αλλάζει κατηγορία με την ταυτόχρονη άνοδο του ορεινού τρεξίματος στην χώρα μας. Από το 2008 άλλαξε η διαδρομή του με εκκίνηση και τερματισμό το δημοτικό στάδιο Λιτοχώρου και την διαδρομή να κινείται από την Γκόλνα κάνοντας τον αγώνα πολύ σκληρό, και κατά την γνώμη μου τον πιο δύσκολο αλλά και πιο όμορφο στην κατηγορία του.

Έτσι φέτος θα βρεθώ στην εκκίνηση για 10η φορά διεκδικώντας τον τερματισμό για δέκατη φορά. Φέτος η εκκίνηση και ο τερματισμός θα είναι στο πάρκο του Λιτοχώρου, ενώ οι συμμετοχές έφτασαν τις 570, αριθμός που αποτελεί αναμφισβήτητα μία θεαματική αύξηση σε σχέση με τις 100 συμμετοχές της πρώτης διοργάνωσης του 2006. Οι σπόροι κάποιων ανθρώπων τότε απέδωσαν καρπούς τώρα.

Καλή αντάμωση λοιπόν και καλό τερματισμό σε όλους.