Παρότι τα χρόνια πέρασαν δεν άλλαξα καθόλου και συνεχίζω να διαλέγω ακόμα και τώρα πράγματα τα οποία γίνονται τα αγαπημένα μου. Το κουβαδάκι με τα αμαξάκια και τα στρατιωτάκια από την παιδική μου ηλικία το κληροδότησα στο γιο μου και τον άφησα να διαλέξει αυτός τα δικά του “αγαπημένα”. Κι εγώ; Βρήκα άλλα αγαπημένα που δεν έχουν υλική υπόσταση αλλά καταφέρνουν πάντα να με κάνουν να νιώθω όμορφα, χωρίς ποτέ να τα βαριέμαι.

Η ενασχόληση με το ορεινό τρέξιμο με ταξίδεψε σε μέρη μαγευτικά, τα οποία δεν είναι παρά μια σταγόνα μονάχα σε έναν απέραντο ωκεανό απ’ όσα πραγματικά μπορεί κάποιος να θαυμάσει! Μέσα από αυτήν την ενασχόληση, λοιπόν, διέσχισα μονοπάτια τα οποία δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ γιατί κάθε ένα από αυτά κρύβει διαφορετικά συναισθήματα και μοναδικές ιστορίες τις οποίες μάλλον θα αφηγούμαι στα εγγόνια μου, σαν παραμύθι πριν κοιμηθούν, έπειτα από πολλά χρόνια όταν τα γένια μου θα είναι περισσότερα και μακρύτερα από τα μαλλιά μου! Ωστόσο, υπάρχει ένα μονοπάτι που έχει κερδίσει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά και στο μυαλό μου και τον λόγο θα σας τον αποκαλύψω παρακάτω.

Η αλήθεια είναι πως δεν πρόκειται για ολόκληρο μονοπάτι αλλά για περίπου πενήντα με εκατό μέτρα από αυτό. Το συγκεκριμένο μονοπάτι βρίσκεται στο δάσος του Σέιχ Σου στη Θεσσαλονίκη. Πιο συγκεκριμένα, ξεκινώντας από τον πυροσβεστικό σταθμό, από την έξοδο του περιφερειακού για Άγιο Παύλο, και ακολουθώντας το δασικό δρόμο για δύο με δυόμιση χιλιόμετρα συναντάμε πολύ σύντομα μια γέφυρα. Ακριβώς πριν τη γέφυρα, στο αριστερό μας χέρι, φαίνεται το μονοπάτι που είναι στρωμένο με πέτρα και χάνεται μέσα στα πεύκα. Στο τελείωμα του οδηγεί σε άλλο δασικό δρόμο που βρίσκεται ψηλότερα, ενώ σε όλο το μήκος του υπάρχουν διακλαδώσεις με άλλα πολλά μονοπάτια. Οι Θεσσαλονικείς φίλοι αναγνώστες ήδη έχουν καταλάβει για ποιο μονοπάτι μιλάω. Παρόλα αυτά, όπως ανέφερα λίγο παραπάνω, το αγαπημένο μου κομμάτι είναι μερικά μέτρα απ’ όλο το μονοπάτι και για να γίνω πιο σαφής είναι η απόσταση από την είσοδο του μονοπατιού μέχρι το πρώτο ξύλινο κιόσκι, αμέσως μετά τα σκαλοπάτια.

Σίγουρα έχει τύχει στη ζωή σας  να συνδέσετε μια όμορφη ανάμνηση με κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή με κάποιο αντικείμενο, το οποίο αποκτά μαγικές ιδιότητες ξαφνικά, με κάποιο άτομο, που έπειτα του δείχνετε μεγάλη αδυναμία, ή ακόμα και με ένα τραγούδι, στο άκουσμα του οποίου κλείνετε τα μάτια και φέρνετε την ανάμνηση στο μυαλό σας! Για μένα αυτά τα λίγα μέτρα, από αυτό το μονοπάτι, είναι ένα ταξίδι στο χρόνο. Περνάω την είσοδο 33 χρονών και φτάνοντας το ξύλινο κιόσκι είμαι 23 χρόνια νεότερος, παιδάκι δημοτικού σχολείου! Βλέπετε, πριν αρκετό καιρό, τότε που ακούγαμε μουσική από κασέτες και οι γονείς μας έβγαιναν και μας φώναζαν από το μπαλκόνι για να “μαζευτούμε” από το καθημερινό μας παιχνίδι, οι σχολικές μας εκδρομές, είχαν πάντα ένα μόνο προορισμό, το δάσος του Σέιχ Σου.

Πιασμένος από το χέρι, με τους υπόλοιπους συμμαθητές μου, ανηφορίζαμε το στενό ασφάλτινο δρομάκι που οδηγούσε στον περιφερειακό δρόμο της πόλης. Από εκεί περνούσαμε ανά τάξεις απέναντι στο “Κρυονέρι”, κάθε φορά που τα φανάρια του περιφερειακού άλλαζαν σε κόκκινο, και μπαίναμε στο δάσος. Οι οδηγίες των δασκάλων μας ήταν κάθε φορά ξεκάθαρες, “Μην απομακρύνεστε!”, όπως άλλωστε ήταν και η εντολές της παρέας μου, “Πάμε για εξερεύνηση!”. Δεν θυμάμαι γιατί, μα πάντοτε χρειαζόμασταν αρκετό χρόνο μέχρι να φτάσουμε στο ξύλινο κιόσκι, τόσο που στο τέλος μας περίσσευε μόνο κανένα δεκάλεπτο, το οποίο τελικά περνούσαμε καθιστοί καλαμπουρίζοντας και ποτέ εξερευνώντας.

Το ξύλινο κιόσκι είχε γίνει το στέκι μας και λίγο πριν αποφοιτήσω από το δημοτικό, πτυχιούχος ονείρων πια, θυμάμαι να ξεκινάμε όλα τα αγόρια της τάξης μου για αυτό το μοναδικό σημείο ολόκληρου του δάσους που όλοι μας θα θυμόμαστε! Η είσοδος στο μονοπάτι σηματοδοτούσε την είσοδο στο “δικό” μας κόσμο, έναν αχαρτογράφητο κόσμο που λέγαμε συνέχεια πως θα εξερευνήσουμε αλλά ποτέ δεν πηγαίναμε παραπέρα από το ξύλινο κιόσκι…

Λεζπουρίδης Θεοχάρης.  

ΥΓ .. Το συγκεκριμένο άρθρο θα ακολουθήσουν και άλλα, τόσο δικά μου όσο και δικά σας, μιλώντας μέσα από αυτά για τα αγαπημένα μας μονοπάτια. Μονοπάτια που διασχίσαμε σε κάποιον ορεινό αγώνα ή μονοπάτια που βρίσκονται δίπλα από το σπίτι μας, περιγράφοντάς τα με λίγα λόγια, λέγοντας που βρίσκεται η τοποθεσία τους και κυρίως γιατί είναι τόσο αγαπημένα. Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργήσουμε ένα σύνολο πληροφοριών και ταυτόχρονα προσωπικών συναισθημάτων και αναμνήσεων για αυτά τα αγαπημένα μονοπάτια, σημαντική παρακαταθήκη για κάθε ορεινό δρομέα στο μέλλον!