Το αγωνιστικό πρόγραμμα ξεκινάει το Σάββατο το μεσημέρι με το περίφημο Vertical Speed, την ανάβαση 650 μέτρων με θετική υψομετρική διαφορά +150 μέτρα. Μια ολιγόλεπτη δοκιμασία, «μια ανάσα» δρόμος, που δοκιμάζει τις αντοχές του οργανισμού, καθώς απογειώνει τους καρδιακούς παλμούς και υποχρεώνει το αναπνευστικό σύστημα να δουλέψει στα κόκκινα! Η εκκίνηση δίνεται ανά πεντάδες συμμετεχόντων και… οι πιο γρήγοροι, ανάλαφροι, αλλά και δυνατοί φτάνουν μετά από λίγα λεπτά στην κορυφή.

Η θέα στο Μεσσηνιακό κόλπο είναι μαγευτική, αλλά ποιος μπορεί να την απολαύσει όταν το χρονόμετρο τρέχει και το κάθε δευτερόλεπτο μετράει για την τελική βαθμολογική κατάταξη; Το ανηφορικό μονοπάτι είναι τραχύ, άγριο, διάσπαρτο με μεγάλες πέτρες και απαιτεί προσεκτικά και σταθερά βήματα. Σημαντικός παράγοντας που βοηθάει τους αθλητές σε αυτό το δύσκολο εγχείρημα είναι η συνεχής υποστήριξη και οι επευφημίες των θεατών σε όλο το μήκος του μονοπατιού.

Όταν επιτέλους φτάνεις στον τερματισμό, η «ταλαιπωρία» δεν σταματά αμέσως, καθώς το σώμα χρειάζεται αρκετή ώρα να συνέλθει και αντιδρά με κάψιμο στο στήθος και βήχα. Το πρώτο σκέλος του αγώνα έχει πλέον τελειώσει και τώρα χρειάζεται αποθεραπεία, καλό φαγητό, και ύπνος νωρίς, καθώς το μεγαλύτερο και πιο δύσκολο μέρος του αγώνα ξεκινάει την επόμενη μέρα στις 8 το πρωί με τα 37 (+2.154) ή τα 20 (+1.089) χιλιόμετρα. Η περιγραφή που ακολουθεί, αφορά τη διαδρομή Taygetos Experience των 20 χιλιομέτρων στην οποία συμμετείχα.

Η νυχτερινή βροχή προμήνυε ότι η περιπέτεια στις πλαγιές του Ταΰγετου θα είναι ακόμα πιο έντονη, με αυξημένο βαθμό δυσκολίας λόγω της λάσπης και της ολισθηρότητας που θα συναντούσαμε στη διαδρομή. Από νωρίς το πρωί, η πλατεία της Καρδαμύλης γεμίζει με περίπου 400 επίδοξους «κατακτητές» του Ταΰγετου που κάνουν την απαραίτητη προθέρμανση για να πάρουν εκκίνηση σε μία από τις 3 διαδρομές (μαζί και η διαδρομή Fun των 5 χιλιομέτρων).

Η εκκίνηση δίνεται και ένα χαρούμενο και ανυπόμονο πλήθος ξεχύνεται στον κεντρικό δρόμο της Καρδαμύλης, με κατεύθυνση προς τις παρυφές του βουνού. Μετά από περίπου ένα χιλιόμετρο σε ήπιο χωματόδρομο, ξεκινάει η πρώτη ελικοειδής ανάβαση σε πέτρινο μονοπάτι. Έχοντας στο βάθος τη συγκλονιστική θέα στον κόλπο της Μεσσηνίας, ανηφορίζουμε και φτάνουμε στον οικισμό της Αγίας Σοφίας. Εκεί, το λιθόστρωτο ανηφορικό μονοπάτι δίνει τη θέση του σε ένα εύκολο μονοπάτι στρωμένο με μαλακό χόρτο, που όμως δεν διαρκεί για πολύ.

Οι εναλλαγές τερέν είναι συνεχείς, σε μία διαδρομή που τα έχει όλα: χώμα, χαλίκι, λάσπη, πλακόστρωτο καλντερίμι, χόρτο, αγροτικούς δρόμους, πετρόχτιστα μονοπάτια με φυτευτές και μυτερές πέτρες που είναι ιδιαίτερα ολισθηρές λόγω της νυχτερινής βροχής, μεγάλες πέτρες μέσα στο φαράγγι, και μερικά ασφάλτινα κομμάτια.

Στο 5^ο χιλιόμετρο έχουμε φτάσει στο Εξωχώρι και τρέχουμε στα στενά καλντερίμια του χωριού. Όταν πλέον αφήνουμε πίσω μας τα τελευταία σπίτια, το τοπίο αλλάζει εντελώς. Στα αριστερά μας ξεδιπλώνεται το εντυπωσιακό φαράγγι του Βυρού. Το μονοπάτι είναι στενό, χωράει ίσα-ίσα ένα άτομο, και όλη η προσοχή πρέπει να είναι στραμμένη στα σημεία όπου προσγειώνεται το πόδι.

Τρέχουμε ακριβώς δίπλα στον γκρεμό, σε ένα τοπίο άγριας φυσικής ομορφιάς. Μέσα από τις πέτρες ξεπροβάλλουν μερικά πανέμορφα μωβ λουλουδάκια που στολίζουν τη διαδρομή και σπάνε τη μονοχρωμία της πέτρας. Σε λίγο ξεκινάει η κατάβαση μέσα στο φαράγγι: η κατηφόρα είναι απότομη, το έδαφος σαθρό, και απαιτείται έντονη προσπάθεια για να αποφευχθεί κάποιο στραβοπάτημα που θα προκαλέσει πτώση ή - ακόμα χειρότερα - διάστρεμμα…

Στο 8^ο χιλιόμετρο διασχίζουμε πλέον την κοίτη του ποταμού, περνώντας δίπλα από τεράστιους λευκούς ογκόλιθους, και ξεκινάμε και πάλι την ανάβαση στην απέναντι ορθοπλαγιά από ελικοειδή λιθόστρωτη φυσική «σκάλα». Απομακρυνόμαστε από το πανέμορφο φαράγγι και, φτάνοντας στην κορυφή, μπαίνουμε και πάλι σε πράσινο κατηφορικό μονοπάτι.

Στο 10^ο χιλιόμετρο έχουμε φτάσει στο χωριό Τσέρια. Εκεί βρίσκεται ο τρίτος και τελευταίος σταθμός ανεφοδιασμού (για τον Taygetos Experience) με τους αξιέπαινους εθελοντές που παρέχουν πολύτιμη βοήθεια στην προσπάθειά μας. Η διαδρομή συνεχίζει για αρκετά χιλιόμετρα με δύσκολη, τεχνική κατηφόρα σε πετρόχτιστα ολισθηρά μονοπάτια. Εκεί, δοκιμάζονται οι ικανότητες ισορροπίας, διατήρησης χαμηλού κέντρου βάρους, επιλογής του σωστού σημείου για την προσγείωση του ποδιού, και επιβεβαιώνεται ή όχι εάν ο αθλητής διάλεξε το σωστό παπούτσι με την πλέον αντιολισθητική σόλα.

Στο 13^ο χιλιόμετρο διασχίζουμε την αυλή της Μονής Σωτήρος και λίγο παρακάτω περνάμε μέσα από το ρέμα όπου είναι σχεδόν αδύνατο να αποφευχθεί η είσοδος του παπουτσιού στο νερό. Η σηματοδότηση είναι παντού υποδειγματική, μειώνοντας στο ελάχιστο τις πιθανότητες να χάσει κάποιος το δρόμο. Από το 15^ο χιλιόμετρο η διαδρομή είναι σχεδόν σταθερά κατηφορική, επιτρέποντας την αύξηση της ταχύτητας, ενώ στα τελευταία χιλιόμετρα τρέχουμε πλέον σε αγροτικό δρόμο, καλπάζοντας προς το τέρμα!

Μπαίνουμε στην Καρδαμύλη, περνάμε μέσα από την αυλή της εκκλησίας στην κεντρική πλατεία του χωριού και στο βάθος βλέπουμε την αψίδα του τερματισμού! Το χειροκρότημα και η υποστήριξη του κόσμου, και μια ζεστή αγκαλιά από τους δικούς μας ανθρώπους, μας κάνουν να ξεχάσουμε την όποια σωματική κούραση και να γεμίσουμε με γλυκιά ικανοποίηση και χαρά για την ολοκλήρωση άλλης μίας ορεινής δοκιμασίας!

Η Πρόκληση στέφθηκε με επιτυχία: καταφέραμε να «δαμάσουμε» ένα μικρό κομμάτι του επιβλητικού Ταΰγετου, να ανακαλύψουμε τις κρυμμένες ομορφιές του βουνού, να θαυμάσουμε το μεγαλείο του φαραγγιού του Βυρού και να δοκιμάσουμε τις ικανότητες και τα όριά μας σε έναν αναμφισβήτητα εμβληματικό ορεινό αγώνα που προσφέρει μοναδικές συγκινήσεις! Πολλά συγχαρητήρια σε όσους δούλεψαν για να μας προσφέρουν αυτή την εξαιρετική εμπειρία! Ραντεβού και πάλι του χρόνου σε αυτό τον πραγματικά ευλογημένο τόπο!

Κατερίνα Κουκάκη

Photo ©: Ιουλία Δούνη