Εκεί που είμαι ένας δρομέας που αργοσβήνει, θυμάμαι τον Ελύτη, τον Θεοδωράκη και τέτοια κουφά και πάω να το πολιτικοποιήσω το τρέξιμο αλλά το σταματώ. Αποφασίζω επί τόπου, ανάμεσα στα βράχια ότι τα βάζουμε με τους εαυτούς μας πάνω στα βουνά, στα μονοπάτια και τις ξερολιθιές για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε καλύτερα με όλα τα άλλα. Οι δυνάμεις μου, μειώνονται μέσα στον αγώνα αλλά είμαι εκεί. Το δικό μου «εκεί» ήταν η Τήνος και πιο συγκεκριμένα το Tinos Challenge, ένα vertical το Σάββατο και ένα 5άρι ή 20άρι την Κυριακή. Δεν διαφέρει από το άλλο όμορφο «εκεί» που ήταν το Μέτσοβο ή μια ταπεινή προπόνηση στον Υμηττό.

Η αγριάδα της Τήνου και των Κυκλάδων διαφέρει σημαντικά από τα βουνά της Ηπειρωτικής Ελλάδας ή της Κρήτης, για παράδειγμα. Το λιγοστό νερό, η ηλιοφάνεια, το αλάτι και οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει ένα τόπο οικονομίας. Κάθε πεζούλα είναι χρήσιμη, κάθε υλικό μπορεί να βοηθήσει. Ο αγώνας έγινε στα μονοπάτια που έχουν σχηματιστεί ανάμεσα στις ξερολιθιές όπως και το vertical που, ουσιαστικά, έγινε στο παλιό μονοπάτι που ένωνε και ενώνει τα Υστέρνια με το επίνειο του. Δεν μπορώ να προσδιορίσω αν η άγρια ομορφιά του αγώνα έχει να κάνει με το ότι συνεχώς έχεις θέα στο Αιγαίο, στην επόμενη φάση του αγώνα και τα άσπρα σπίτια των χωριών.

Ο αγώνας ήταν σκληρός. Η ζέστη και το πετρώδες του εδάφους έφτιαξαν μια σκληρή, μα ωραία δοκιμασία. Έχουμε γράψει ξανά στο Advendure  πόσο μεγάλο ρόλο θα παίξει η ποιότητα σε κάποιους αγώνες αλλά και για το ρόλο των εθελοντών και της τοπικής κοινωνίας. Τον τελευταίο καιρό γίνεται μια προσπάθεια να γίνουν αγώνες ορεινού τρεξίματος σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου, όπως η Τήνος, όπως ξέρουμε, αλλά και η Άνδρος. Το ζήτημα είναι αν η τεχνογνωσία των διοργανωτών μπορεί να «συναντήσει» τις κοινότητες τους φορείς και τους συλλόγους των νησιών.

Ας μην κρυφτούμε πίσω από τις λέξεις.  Η διοργάνωση ήταν πολύ καλή όπως μας είχε μάθει από την Εξωμεριά το 2014 και το Syros City trail το 2015, αν και υπήρξαν κάποια προβλήματα σηματοδότησης, ειδικά στο vertical. Η προσεγμένη δουλειά μπορεί να πάει «στράφι» αν δεν ακολουθείται από μια ομάδα εθελοντών, είτε είναι από το σύλλογο του κοντινού χωριού, είτε δηλωμένοι, μεμονωμένοι εθελοντές. Δυστυχώς, ανούσια συμφέροντα, τοπικού χαρακτήρα δεν βοήθησαν ώστε να υπάρχει το δίκτυο εθελοντών που υπήρξε το 2014 όταν ένα ολόκληρο χωριό, γιόρτασε τον αγώνα.

Η ομορφιά του ορεινού τρεξίματος σχετίζεται με την αλληλεπίδραση της τοπικής κοινωνίας με εμάς που πάμε εκεί. Ο τόπος δεν ανήκει σε κανέναν αλλά αυτοί επέλεξαν να ζήσουν εκεί κοντά και εμείς να τρέξουμε, να γνωρίσουμε άλλα μέρη και να ξαναγυρίσουμε. Θα πρέπει, λοιπόν, να δούμε που είναι το όριο στο ασεβές κέρδος, στο ψυχικό όφελος, στην ποιοτική αντιμετώπιση των όμορφων τόπων.

Όσο υπάρχει ο Λεωνίδας που τον είχαν φωτοτυπήσει και τον έβαλαν σε 2-3 σημεία, η Λουίζα, η Ρούλα και τόσοι άλλοι που μας έλεγαν ένα καλό λόγο και μας πρόσφεραν τη χαρά του εθελοντή, τόσο θα συμμετέχουμε σε αγώνες. Και για το τέλος ένα μάθημα άμιλλας, ευγενούς άμιλλας,. Η έννοια έρχεται από την αρχαιότητα φυσικά. Όταν τρέχουμε σε έναν αγώνα και ψάχνουμε όλοι ένα σημάδι δεν παρατάμε τον άλλο και βγάζουμε φτερά επειδή το βρήκαμε και φυσικά σταματάμε επί τόπου και δίνουμε νερό σε κάποιον που δεν έχει.

Μα σαν πολύ δεν το σοβάρεψα;  

Στην τελευταία ανηφόρα, έχω αφήσει τα κόκκαλα μου, έχω γίνει γιόγκι. Βρίσκω περιπατήτριες, Γαλλίδες, 50άρες, γνώστριες της Τήνου. Οι αντιδράσεις τους επιβεβαιώνουν πώς μας βλέπουν οι «άλλοι» που δεν τρέχουν. Σε άπταιστα γαλλικά λέμε για τη ζέστη, για τα χιλιόμετρα και από πού περνάει ο αγώνας με την αγανάκτηση τους να κορυφώνεται όσο εξηγούσα τι κάναμε από απλά oui, σε oh la la και τελικά σε mon dieu με τα χέρια στο πρόσωπο.

Καλό καλοκαίρι.

Το απόσπασμα είναι από το «Σώμα του καλοκαιριού»

Photo (c): Wind Running Team