Ξυπνάς και πας σε έναν αρχαιολογικό χώρο, στις 5.30 το πρωί. Καταλαβαίνεις τι λέω; Έχεις δει γέννηση; Έχεις μπει σε ερημοκλήσι νύχτα; Θυμάσαι το πρώτο στο φιλί; Κάτι τέτοιο είναι και αυτή η εκκίνηση. Δεν έχω ζήσει κάτι πιο μυσταγωγικό σε αγώνα. Μέσα στη θολούρα, οι αθλητές κάνουν ζέσταμα πάνω στις αρχαίες πέτρες, ετοιμάζονται να ανέβουν στην κορυφή του εαυτού τους. Και ο DJ έχει βάλει Pink Floyd…

Ξεκινάμε και κάποια στιγμή δεν ακούγεται τίποτα παρά μόνο η βροχή. Είμαστε όλοι εκεί. Η γυναίκα, ο άνδρας, ο νέος και ο μεγάλος, ο παλιός και ο πρωτόπειρος. Ο Δημήτρης και  ο Jessed αλλά και ο 1289 με τον 457. Προχωράμε προς τους πρώτους σταθμούς και μέχρι το μονοπάτι νιώθουμε αυτό το ωραίο συναίσθημα του χειροκροτήματος από γνωστούς και φίλους των αθλητών, κουδούνες και φωτογραφικές μηχανές. Και να φίλε μου, το δάσος… μας καταπίνει, μας ανεβάζει στροφή, στροφή προς τα πάνω. Πυκνό πράσινο, υγρασία, Βιετνάμ. Ρουμάνοι, μια Ισραηλινή, παλιοί συναθλητές, λιμενικοί, ένας ηλεκτρολόγος και συζητήσεις σε μια ανηφόρα ατελείωτη.

Φτάνουμε στην Πετρόστρουγκα και το νερό είναι πια λιγοστό. Ένας κλαρινίστας παίζει λίγο μετά το σταθμό. Ένας καλός δρομέας έχει εγκαταλείψει. «Θέλει σεβασμό ο Ολυμπος» λέγανε δυό πάλιουρες λίγο νωρίτερα. Αυτό ακριβώς! Τρώω και πίνω, όπως μου είπαν να κάνω. Ο εαυτός σου δεν είναι ο ίδιος εδώ. Δεν είσαι στη δουλειά, δεν είσαι πατέρας, δεν είσαι κοινωνιολόγος. Εδώ είσαι ένα θεριό που θα έκανε τον Καζαντζάκη να ανατριχιάσει. «Από τους δύο δρόμους, διάλεξα την ανηφόρα» δεν λέει ο Κρητικός Δάσκαλος; Ανεβαίνω για Σκούρτα και η ανηφόρα πραγματικά μου φαίνεται Γολγοθάς. Πέφτω πολύ και μένω πίσω ενώ με κρυφές ματιές δεξιά χαζεύω την πεδιάδα χαμηλά.

Μεγάλο μάθημα, μην κοιτάς μόνο μπροστά τι διάολο έχεις να ανέβεις αλλά δες και πίσω τι κατάφερες.

Οι δρομείς αγκομαχούν και λίγο πιο πάνω στον επόμενο σταθμό παίρνω το τελευταίο νερό του βαρελιού, βάζοντας ως στόχο να φτάσω στο Οροπέδιο και να ενυδατωθώ σωστά. Διάσελο και μετά Πέρασμα Γιόσου και στο βάθος το Καταφύγιο.

Ζωνάρια, Θρόνος Δία, Οροπέδιο Μουσών. Τι ακριβώς να γράψω; Ανέβα! Ανέβα όποτε βρεις χρόνο. Γιατί η φύση έκανε τις τρέλες της εκεί πάνω και έφτιαξε κάτι μοναδικό, κάτι που, δίκαια, οι αρχαίοι θεώρησαν ως κατοικία των θεών. Το χάος αριστερά, το δέος δεξιά (δεν είναι κρυφό πολιτικό μήνυμα αυτό) και πάμε να κατέβουμε.

Στην κατηφόρα είμαι καλός δρομέας. Όσοι τρέχουν στο βουνό, γνωρίζουν τι εννοώ. Και κατεβαίνω μονολογώντας ότι είμαι ένα τραίνο στις ράγες, εμπνευσμένος από τον Bob Dylan. Άγριο μέρος. Πέτρα. Κατεβαίνω και προσπερνάω πολλούς δρομείς. «Κράτα πόδια για τον Ενιπέα» μου φωνάζει ένας γερόλυκος. Ξέρω! Σε σέβομαι αλλά ο αγώνας είναι εδώ. Στον Ενιπέα δεν θα χω πόδια, θα χω ψυχή.

Καταφύγιο Α΄. Εδώ που το χάζευα από την web camera πριν 4 χρόνια, τώρα είμαι εγώ, ζωντανός να τρέχω. Ανεφοδιασμός και μπαίνουμε για τα καλά στο δάσος. Τα Πριόνια! Μα που είναι αυτά τα Πριόνια. Γυρνάω και το πόδι μου, έτσι για το καλό, ενώ είχα και μια επική τούμπα για γέλια. Όπως είπα και σε κάποια φιλαράκια, με βγάλανε φωτογραφία η Ήρα με τον Ερμή για να γελάνε. Και να τα Πριόνια. Οι πεζοπόροι περνάνε στην περιφερειακή όραση όπως και τα τοπία. Καταγράφω τα πάντα. Το ζεστό χαμόγελο των εθελοντών, τον κόπο αυτών που προσπερνώ, τη μυρωδιά της γης.

Ο Ενιπέας! Το εκκλησάκι! Ντρέπομαι που το γράφω και να με συγχωρέσει ο φίλος δρομέας. Πήγε να φιλήσει το εκκλησάκι στο βράχο και να κάνει το Σταυρό του και εγώ προσπέρασα. Θα τον πέρναγα, έτσι κι αλλιώς, αλλά νιώθω ότι έπρεπε να τον περιμένω. Μη σας φανεί γραφικό. Δεν έχω μεταφυσικές ανησυχίες αλλά η συναισθηματική φόρτιση στους αγώνες είναι μεγάλη.

Τα γεφύρια, το νερό, τι να σου πω; Τι να γράψω για αυτή την ομορφιά που διατρέχουμε! Όμως… Ανηφόρες ξανά. Εδώ βασιλεύει ο πόνος! Ανεβοκατεβάσματα από τον Χειμωνιάτικο Ενιπέα και οι Πόρτες. The Doors! «I am the Lizard King, I can do anything» που λέει και ο Jim Morrison. Φτάνω στην ανηφόρα πριν το Λιτόχωρο και κάθομαι σε ένα βράχο. Διψάω τρομερά. Νομίζω πως δεν αντέχω να κάνω βήμα. 1 χιλιόμετρο πριν. Είναι τρομακτικό. Με περνάνε τρεις δρομείς. Και δεν ξέρω τι διάολο ανταγωνισμό κρύβουμε μέσα μας και σηκώνομαι. Αρνούμαι να χάσω! Σου φαίνεται αστείο αλλά δεν λέω για τους τρεις δρομείς. Για εμένα λέω, αρνούμαι να χάσω από εμένα. Τους περνάω, μπαίνω στο χωριό και μου δίνουν νερό τα όμορφα πιτσιρίκια του χωριού. Είναι ο τερματισμός και ο φίλος μου ο Τάκης με αγκαλιάζει. Άφησε το iPad και με αγκάλιασε γιατί ξέρει πως είναι όλο αυτό.

Προσγείωση και Παρατηρήσεις. Αυτό που συμβαίνει με τα πεταμένα τζελάκια είναι ντροπή. Θα βγει ο Δίας να σας κόψει τα χέρια. Είναι εναντίον των δρομέων αν θέλετε. Θα μας απαγορεύσουν να τρέχουμε. Άσε που το βουνό που θα 'χει τα σκουπίδια μας για 50 χρόνια. Είναι αδιανόητο να μην κρατάμε τα σκουπίδια μας μέχρι τον επόμενο σταθμό. Η πρόταση μου είναι να μπει όρος ότι με πόσα τζελ ξεκινάς, τόσα άδεια θα παραδώσεις.

Ακόμα, οι σταθμοί πρέπει να αυξήσουν την επάρκεια τους σε νερό. Απορώ πώς έφτασαν κάποιοι από Πετρόστρουγκα στο Οροπέδιο χωρίς νερό. Επίσης, με μια πιο σωστή οργάνωση θα έχει και ο τελευταίος δρομέας Coca Cola και ενεργειακή μπάρα. Επίσης, όλα αυτά τα αναλώσιμα δεν γίνεται να είναι λιωμένα από τον ήλιο. Μη μας ξεχνάτε εμάς τους αργούς. Δίνουμε πόνο και εμείς.

Γενικά, το πάρκο του αγώνα ήταν καλά στημένο. Η έκθεση, το Πάστα Πάρτυ ενώ πολύ ωραία γιορτή αποτέλεσαν και οι παιδικοί αγώνες του Σαββάτου. Απλά η όλη σύλληψη του αγώνα θέλει κάποιες πινελιές που να επικεντρώνονται στο δρομέα.

Θα ξαναπάω αν είμαι υγιής. Διορθώστε δυο πραγματάκια να φέρω και τους φίλους μου.