UTMB 2014

Το έτος 2014 (παρακάτω φωτογραφία), είχα την τύχη να κληρωθώ στον μεγάλο αγώνα των 170χλμ με κατάληξη τη μην εκπλήρωση του. Από εκείνη την μέρα κ μετά ανυπομονούσα για την «επιστροφή» για την εκπλήρωση του μεγάλου αυτού στόχου. Οι συνθήκες το 2014 ήταν ιδιαίτερες με έντονη βροχή την ημέρα του Αγώνα αλλά με καλοκαιρία την επομένη. Προπονητικά ήμουνα έτοιμος τότε αλλά κ ψυχολογικά σε σύγκριση με το φετινό αγώνα όπου μόνο ψυχολογικά ήμουνα έτοιμος, γιατί σωματικά λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων το σώμα δεν ήταν έτοιμο να υποστηρίξει έναν τέτοιο αγώνα πόσο μάλλον για επίδοση κ ειδικά όταν οι καιρικές συνθήκες θα ήτανε από τις πιο χειρότερες τα τελευταία χρόνια. Ψυχολογικά όμως κ λόγω εμπειρίας ήμουνα έτοιμος παντός καιρικών συνθηκών…

UTMB 2017

Η σειρά της εκκίνησης με τα πιο κορυφαία ονόματα να συμμετάσχουν ήταν από μόνο του ένα γεγονός ιστορικό για την διοργάνωση που κάθε χρόνο γίνεται καλύτερη αλλά και σοφότερη. Ξανά στη γραμμή της εκκίνησης αλλά αυτή τη φορά ξεκινώντας από τις τελευταίες θέσεις γιατί απλά θέλησα να απολαύσω αυτήν την αίσθηση της χαράς της προσμονής που θες να παγώσει καμιά φορά ο χρόνος γιατί ξέρεις ότι μπορεί να τα φέρει έτσι η ζωή για διάφορους λόγους και να μην είσαι σε θέση να είσαι εκεί στην καρδιά των ορεινών αθλημάτων.

Ο Αγώνας ξεκίνησε με τους ήχους του Βαγγέλη Παπαθανασίου όπως και κάθε χρόνο και μέσα από τα πλήθη των θεατών να ζητωκραυγάζουν για πάνω από 1500 μέτρα ξεχυθήκαμε να απολαύσουμε αυτά τα μαγικά 168χλμ στον ορεινό όγκο τον Γαλλικών Άλπεων. Ξεκίνησα να τρέχω μετά από 7 λεπτά λόγω συμφόρησης στο ξεκίνημα..

Τι ‘Άγρια” βόλτα ήταν αυτή!!! Η βροχή ξεκίνησε λίγο πριν τον αγώνα όχι κάτι το ιδιαίτερο που στη συνέχεια σταμάτησε μετά από 4 ώρες αλλά κατά τη διάρκεια του αγώνα μας τα τερτίπια του καιρού έκαναν έντονα την παρουσία τους.

Η επιστροφή μου στις Άλπεις συνοδεύτηκε με τις πιο ιδιαίτερες συνθήκες που έχω συναντήσει σε ορεινό αγώνα ποτέ μου. Από την καλοκαιρία των προηγούμενων ημερών στο συννεφιασμένο Φθινοπωρινό καιρό την ώρα της εκκίνησης, με ένα χειμερινό πέρασμα κατά την διάρκεια της 1ης νύχτας με χιόνι κ κρύο, στην κορυφή Col Del La Seigne στα 2500μετρα στο 60χλμ, αλλά με το πέρασμα στην Ιταλία στο Courmayeur στο 78χλμ να είναι καλοκαιρινό με ζέστη και κατά την ανάβαση στο καταφύγιο Bertone από το Courmayeur κ παίρνοντας 800μετρα θετική Υψομετρική στα 4500χλμ στο να αλλάζει ξαφνικά ο καιρός με απότομες Ριπές κρύου Αέρα και να αναγκάζει δρομείς εκεί που φορούσαν κοντομάνικο να φοράνε τα παντελόνια. Σε εκείνο το σημείο ήταν και η μοναδική στάση του Αγώνα 15 λεπτών για ολιγόλεπτο Ύπνο...

Όταν έφτασα στο 95χλμ στο Arnouvaz στις 3 το μεσημέρι οι διοργανωτές του Αγώνα μας ενημερώσαν ότι πρέπει να βάλουμε το χειμερινό αδιάβροχο παντελόνι που είναι στον Υποχρεωτικό Εξοπλισμό γιατί οι καιρικές συνθήκες είχαν αλλάξει προς το χειρότερο. Ξεκινήσαμε με έντονη βροχή σε υψόμετρο 1790 μέτρα αλλά κατά την ανάβαση στα 2529 μέτρα οι συνθήκες ήταν πολύ πιο δύσκολες. Λάσπη παντού που δυσκολευόσουνα να ανέβεις την ανηφόρα κ γλιστρώντας σε σημεία ειδικά για αυτούς που δεν είχαν Μπατόν τρεξίματος και σε συνδυασμό τον κρύο αέρα αλλά και το χιόνι που το είχε στρώσει στις κορυφές ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές που πέρασα κ έχοντας είδη τρέξει 22 ώρες ανυπομονούσα να περάσω την κορυφή και να κατέβω πιο χαμηλά όπου οι συνθήκες ήταν καλύτερες.

Οι γιγάντιες κορυφές και οι μεγάλες γραμμές κορυφογραμμής ζωγράφιζαν μια σιλουέτα που δεν ήταν τίποτα λιγότερο από Μοναδική αλλά και λόγου του χιονιού η θέα ήταν εκπληκτική

Η κάθοδος στην Ελβετία έγινε σε ένα από τα πιο δύσκολα εδάφη που έχω δει σε αγώνα με φρικτή λάσπη. Έπρεπε να τρέχω από την πλευρά του μονοπατιού για να μπορέσω σταματάω και να μην πέφτω. Σε διαφορετικές συνθήκες σίγουρα η κάθοδος θα ήταν γρηγορότερη.

Στο ξεκίνημα της 2ης νύχτας ξεκίνησε ξανά η βροχή έντονα έξω από το χωριό της Ελβετίας στο Champex-Lac … Ήμουνα αποφασισμένος ψυχολογικά να τερματίσω τον αγώνα παρότι προπονητικά δεν ήμουνα έτοιμος για αγώνα 100 μιλίων λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Ειδικά τους τελευταίους 3 μηνες τα εβδομαδιαία χλμ δεν ξεπερνούσαν τα 30. Το καλοκαίρι ήταν ζεστό και πολύ έντονο στο νησί τις Μάλτας κ με έναν και μόνο αγώνα 51 χλμ με μια πολύ καλή εμφάνιση και με κατάληξη 1ης θέσης τον Μάϊο αλλά με μεγάλη πτώση προπονητικά από τον Ιούνιο κ μετά. Η Ανάβαση επίσης προς την κορυφή La Giete στο 135χλμ ήταν πολύ δύσκολη. Ήταν το 2ο βράδυ που θα περνούσα με μόνο 15 λεπτά Ύπνο μέχρι να τερματίσω την επόμενη μέρα το πρωί...

Η Διέλευση στη Γαλλία ήταν οδυνηρή κ επίπονη. Οι τελευταίες 3 κορυφές La Giete, Les Tseppes, και La Flegere όταν έχεις είδη τρέξει 137 χλμ σε 30 ώρες με 7762 θετική υψομετρική, μέχρι τον τερματισμό είναι το κερασάκι στην τούρτα για να αξίζει κάποιος να φορέσει το Γιλεκάκι Finisher. Κατά τη διάρκεια των αναβάσεων των 2 κορυφών στη διάρκεια της 2ης νύχτας κοιτούσα συνέχεια ψηλά για να δω απο τους προπορευόμενους μέχρι πόσο ψηλά και ανηφορικά θα διέσχιζα αυτές τις ανηφόρες, αλλά κ λόγω την ανυπομονησίας μου να τελειώσει αυτό το «μαρτύριο», αλλά κάθε φορά που το φώτα των φακών χανόντουσαν στο βαθύ σκοτάδι ψιθύριζα.. "ωραία μέχρι εκεί θα πάω κ μετά κατηφόρα" αλλά ξαφνικά τα φώτα ξαναεμφανιζόντουσαν όλο κ πιο ψηλά…

Ατελείωτες οι Ανηφόρες των Άλπεων… Τα πρώτα περάσματα Bonhomme ,Col de la Seigne, και Mt–Favre όπως επίσης και οι κορυφές La Giete, Les Tseppe και Flegere από τα πιο δύσκολα του Αγώνα.

Ο αγώνας των 100 μιλίων είναι από τους πιο δύσκολους αγώνες ultra που γίνονται θιεθνώς. Για να τερματίσεις τέτοιον αγώνα θέλεις υπομονή, καλή προετοιμασία, σωματική αλλά κ ψυχολογική κ να είσαι έτοιμος να πονέσεις "γλυκά", διαφορετικά δεν τερματίζεις. Δεν είναι τυχαίο που κάθε χρόνο υπάρχει μεγάλος αριθμός εγκαταλείψεων. Ειδικά φέτος λόγω κακών καιρικών αλλά και για διάφορους άλλους λόγους, οι εγκαταλείψεις έφθασαν τον αριθμό 849 από τους 2537 που ξεκίνησαν τον αγώνα.

Στο θέμα του εξοπλισμού ήμουν πιο έτοιμος από το 2014. Διατροφικά ήμουν σχετικά καλά με μικρή ενόχληση στο στομάχι μετά το 80χλμ.

Θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους μου που με υποστήριξαν για να τερματίσω αυτόν τον αγώνα με επιτυχία. Δεν θα ξεχάσω την τελευταία κάθοδο του τερματισμού που έτρεχα λες κ ξεκίνησα φρέσκος τον αγώνα κ περνώντας αρκετούς δρομείς τρέχοντας τα τελευταία 8 χλμ σε 1 ώρα, την εκφώνηση του ονόματός μου, αλλά και τα χειροκροτήματα τον παρευρισκόμενων στα τελευταία 300 μέτρα μέχρι την γραμμή του τερματισμού. 

Οι Αγώνες των Άλπεων είναι πολύ δύσκολοι σε σύγκριση με τους Δικούς μας Ελληνικούς Αγώνες. Τη στιγμή του τερματισμού την περνάμε πολλές φορές στη ζωή μας… μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει μόνο μία γραμμή τερματισμού στη ζωή μας κ όλα αυτά που έχουμε διανύσει είναι απλά σημεία ελέγχου. Σημεία Ελέγχου που ενθαρρύνουν τον ειλικρίνεια, ενθαρρύνουν τον προβληματισμό και μας επιτρέπει να αξιολογήσουμε προσεχτικά ότι κάναμε κ δεν κάναμε για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Ανεξάρτητα πόσα σημεία Ελέγχου έχετε περάσει στη ζωή σας μπορείτε να βρείτε ελπίδα στη διαδικασία-γιατί εκεί είναι ο χρυσός: Αντλήθηκαν τα διδάγματα? Γίναμε πιο σοφοί? Ωριμάσαμε σαν χαρακτήρες? Η αποκάλυψη του Αληθινού μας χαρακτήρα και ποιοι είμαστε πραγματικά..Μπορείτε να είστε αμείλικτοι στην προσπάθεια σας ζήσετε την ζωή σας στο έπακρο ανεξάρτητα τον ρόλο που παίζετε εδώ στη γη-να είστε ΟΛΟΙ στο ρόλο που δημιουργήσατε να είστε κ πάντα επιλέξτε να είστε οι καλύτεροι.

Ο χρόνος μας είναι μικρότερος από όσο ελπίζουμε και έχω μεγάλη ελπίδα ότι αν φτάσω τελικά την γραμμή του τερματισμού θα είμαι "φθαρμένος"? Θα έιμαι "κακοποιημένος "? "Ταλαιπωρημένος" ?

Θα είμαι σε θέση να πώ, "Το έκανα…το έκανα.. τα έδωσα όλα …έδωσα όλο μου τον εαυτό –και τελικά αυτό ήτανε ότι είχα να δώσω. "

UTMB 2017, 168 km Αληθινής Περιπέτειας ...