Τα race reports από την συμμετοχή κάποιου αθλητή σε έναν αγώνα, είτε με την μορφή ενός άρθρου, είτε με την μορφή του βίντεο, ξεκίνησαν διστακτικά πριν από 6-7 χρόνια και με την τεράστια επέκταση του διαδικτύου και των social media έχουν πλέον γίνει κάτι πολύ διαδεδομένο στην κοινότητα μας. Μπορεί κάποιος να βρει on-line περιγραφές από αγώνες κάθε μεγέθους, αλλά αυτά που πραγματικά ξεχωρίζουν και εμπνέουν, είναι αυτά που προέρχονται από αγώνες υπεραποστάσεων, είτε βουνού (ultra-trail) είτε ασφάλτου. Ο λόγος απλός: είναι τέτοια η δύναμη των συναισθημάτων και των εμπειριών από τέτοιους αγώνες που αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα στο μυαλό και την καρδιά του αθλητή. Αν θέλει λοιπόν να επικοινωνήσει τις εμπειρίες του, και διαθέτει ικανότητα στην πένα (ή στην εικόνα και την σκηνοθεσία) τότε προκύπτουν πολύ όμορφα κείμενα ή βίντεο που αποτελούν πηγές έμπνευσης και ωθούν και άλλους αθλητές να ζήσουν την εμπειρία.

Τέτοιες περιγραφές από αγώνες εμπεριέχουν τις περισσότερες φορές κάποιες ιδιαίτερες λεπτομέρειες που βοηθάνε αθλητές που θα τρέξουν μελλοντικά στον συγκεκριμένο αγώνα, σαν μια μορφή οδηγού για τους μελλοντικούς συμμετέχοντες. “Η φιλοσοφία που δεν ακολούθησα και κρίνω ότι είναι βασική για την διαχείριση τέτοιου μεγέθους αγώνα είναι ότι πρέπει να θυσιάσεις κάποια λεπτά τρεξίματος και ανταγωνισμού με τον εαυτό σου και τον αγώνα ώστε να κάνεις ένα βήμα πίσω και να λύσεις προβλήματα πριν αυτά γίνουν απροσπέλαστα. Η έλλειψη υπομονής καμουφλάρει μερικές φορές ζητήματα που όταν προκύψουν δημιουργούν συνθήκες εγκατάλειψης.”, έγραφα στο άρθρο μου από την εγκατάλειψη που είχα στον περσινό ROUT.

Αλλά ταυτόχρονα, τέτοια κείμενα μπορεί να τα δει κάποιος και σαν την επιτομή του τι μπορεί – και σίγουρα θα πάει – στραβά σε έναν δύσκολο αγώνα, προκαλώντας έναν φόβο στους καινούργιους αθλητές. Μην ξεχνάμε ότι πολλά “στιγμιότυπα” τέτοιων περιγραφών δεν εστιάζουν όπως είναι φυσικό στις πολλές ώρες που όλα πάνε πρίμα, αλλά στις πολύ δύσκολες στιγμές τραυματισμών, δύσκολων καταστάσεων, “χαμηλών” σημείων κτλ… “Αρχίζουν οι παραισθήσεις τώρα πια. Η νύστα δεν παλεύεται, καθόλου μα καθόλου. Κοιμάμαι όρθιος. Κοιμάμαι και ξυπνάω, ξυπνάω και κοιμάμαι, δεν καταλαβαίνω καν τι μου συμβαίνει. Βαδίζω σαν αυτόματο, κάτι σαν ρομπότ. Προσπαθώ να αρθρώσω μια κουβέντα για να ξυπνήσω ο ίδιος και να κρατήσω ξυπνητό και το Δημήτρη, δεν τα καταφέρνω όμως. Ούτε κι εκείνος, όπως καταφέρνει κάποια στιγμή να μου πει και να με ξυπνήσει για δευτερόλεπτα. Μετά βίας αναγνωρίζω με το φως του φακού μου τα φωσφορίζοντα σημάδια εδώ κι εκεί. Δεν μπορώ καν να συγκρατήσω την κατεύθυνση που ακολουθούμε. Έχω παραισθήσεις: νομίζω ότι με έβαλαν να οδηγήσω ένα γκρουπ με τουρίστες κι ότι πίσω μου ακολουθούν διάφοροι. Μετά βλέπω κάτι και νομίζω ότι είχα περάσει κι άλλη φορά από εκεί: Déjà vu, αυτό δεν το περίμενα” … διηγείται με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο ο Λάζαρος Ρήγος δίνοντας τον απολογισμό του από τον αγώνα του μαζί με τον Δημήτρη Βενετικίδη στο UTMB 2005.

Άλλες φορές πάλι, ο αθλητής δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με τεχνικά θέματα του αγώνα, αλλά γράφει εντελώς βιωματικά για την υπέρβαση που έκανε, δίνοντας έμφαση στο πνευματικό στοιχείο μια τέτοιας υπερβατικής εμπειρίας. “ Εδώ λοιπόν ξεκινάει το ταξίδι, ένα ταξίδι διαφορετικό από όλα αυτά που μπορεί να φανταστεί ή να «ονειρευτεί» πιο εύστοχα κάποιος. Το ταξίδι που πάντα με θάρρος και πίστη υποστήριζα λέγοντας «δεν μπορείς να διαβείς το μονοπάτι αν δεν γίνεις ο ίδιος μονοπάτι...». Το ταξίδι που συναντάς αυτά για τα οποία αναρωτιέσαι πάντα και περιμένεις μια ευκαιρία, μα μια για να τα επιβεβαιώσεις...”, επισημαίνει ο Παύλος Διακουμάκος περιγράφοντας την εμπειρία του από τον ROUT 2012. Η ακόμη όπως μας γράφει η μεγάλη Lizzie Hawker στο άρθρο της στο Advendure μετά το Manaslu Trail Race στο Νεπάλ: “Απογυμνώθηκες. Όποιος και να είσαι, τα βουνά θα σε ταπεινώσουν. Θα σε κάνουν να υποφέρεις, θα σε “σπάσουν” μέχρι να φτάσεις στον πυρήνα αυτού που πραγματικά είσαι, και μετά θα σου δώσουν δύναμη ώστε να σε αφήσουν να φτάσεις πολύ μακρύτερα από εκεί που νόμιζες ότι είναι τα όρια σου”.

Στους μεγάλους αγώνες πολλές φορές καθοριστικός παράγοντας μπορεί να είναι η συντροφικότητα και η ψυχολογική αλληλοβοήθεια μεταξύ των αθλητών. Η ομάδα λειτουργεί θετικά όταν ο ένας δίνει δύναμη στα χαμηλά σημεία του άλλου και αντίστροφα. “Φτάσαμε στο πολυπόθητο γεφυράκι, σταθήκαμε να πάρουμε μια ανάσα και φύγαμε για την ουρά του γαϊδάρου! Μπήκα μπροστά μετά από την σύμφωνη γνώμη των δύο φίλων και έδωσα ρυθμό. Μπατόν, χέρια, πόδια σε αρμονία, το μυαλό σε πλήρη αυτοσυγκέντρωση, η ανάσα προσοχή να μην βαρύνει πολύ. Ησυχία. Οι κουβέντες ελάχιστες. Θυμάμαι πέρυσι τα κομμάτια που με αγωνία κρατιόμουν να μην με πάρει πίσω η κλίση από την νύστα, τώρα να τα περνάμε δυνατά. Ψυχική ανάταση. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Η τριάδα σε πολύ καλή κατάσταση. Όλο και έπαιρνα θάρρος. Μπράβο ρε παλικάρια! Θεολόγε φέτος σε έχουμε!”, και όντως τον είχανε δουλεύοντας ως ομάδα μαζί με τον Θανάση τον Νάτση και τον Σοφοκλή τον Μαραβέγια, όπως μας διηγήθηκε ο Τάκης Τσογκαράκης μετά το ROUT 2012.

Eίναι εξαιρετικά δύσκολο να τερματίσεις έναν αγώνα Υπεραπόστασης και να μην κυριαρχήσει μέσα σου η συγκίνηση, έστω και λίγες στιγμές. Τα συναισθήματα όταν περνάς την γραμμή του τερματισμού - μέσα σε φίλους και έχοντας κάνει έναν τόσο μεγάλο ταξίδι – είναι απίστευτα δυνατά, αποτυπώνονται μέσα μας για πάντα και θέλουμε να τα μοιραζόμαστε με τους φίλους μας που νοητά μας συνόδευσαν στον αγώνα. “Κάθε αγώνας ultra είναι μια διαρκής δοκιμασία ψυχικών αποθεμάτων. Τα συναισθήματα εναλλάσσονται τόσο γρήγορα, από ψηλά στα χαμηλά και αντίστροφα, που σε συντονισμό με τις σωματικές και ενεργειακές ανάγκες είναι εύκολο να μπεις στον πειρασμό να ρίξεις λευκή πετσέτα και να εγκαταλείψεις. Τον τερματισμό μου στο φετινό VFT τον οφείλω και τον αφιερώνω στους φίλους μου. Σε αυτούς που με δέχτηκαν όπως είμαι… με τις παραξενιές μου, με τις απουσίες μου αλλά και τις ευκαιρίες  που μου δίνουν να μαθαίνω και να διευρύνομαι. Σε αυτούς που με τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα δεν με άφησαν να νιώσω ανασφαλής… σε αυτούς που πέρασαν μαζί μου τη γραμμή του τερματισμού” , και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά από αυτό που μας περιγράφει η Άντζελα Τερζή ανατρέχοντας στην δική της δυνατή εμπειρία από τον VFUT 2012.

Πολύ δυνατές όμως είναι και εμπειρίες που δεν προκύπτουν μέσα από κλασσικές αγωνιστικές προσπάθειες, αλλά από μοναχικές διασχίσεις, είτε για την επίτευξη κάποιου Fastest Known Time (FKT), είτε από δοκιμές κάποιας διαδρομής αγώνα ώστε να προκύψουν χρήσιμα τεχνικά συμπεράσματα για την διαδρομή. “Μετά και την προσωπική μου εμπειρία της 29ης Ιουλίου 2012, μπορώ να επιβεβαιώσω την αρχική μου εκτίμηση, αυτήν του 2011, ότι o Olympus Mythical Trail 100K πρόκειται για έναν σκληρό αγώνα ultra trail, που χαρακτηρίζεται από μεγάλες ανηφόρες και σκληρό τερέν, όπως και μεγάλη συνεχόμενη έκθεση σε μεγάλο υψόμετρο...” ξεκινάει τις παρατηρήσεις του ο Λάζαρος Ρήγος στο άρθρο του μετά την σόλο προσπάθεια στις 29/07/2012 της διαδρομής του OMT 100K. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν όταν ένας διοργανωτής τρέχει μόνος ή με 2-3 ακόμη αθλητές την διαδρομή που θα “προσφέρει” για τον μελλοντικό αγώνα του είναι κάτι παραπάνω από χρήσιμα.

Υπάρχουν περιγραφές και report αγωνιστικών προσπαθειών που μας ταξιδεύουν νοερά σε μέρη μακρινά και καταστάσεις που ονειρευόμαστε να ζήσουμε κάποια στιγμή και εμείς στην αθλητική μας ζωή. Είναι πολύ σημαντικό να μας “ταξιδεύουν” σε ερήμους ή σε πόλους και ζούγκλες άνθρωποι που θέλουν να επικοινωνήσουν μαζί μας την εμπειρία που έζησαν. Κάποια τέτοια άρθρα είναι πραγματικά μια εξαιρετική πηγή έμπνευσης και οριοθέτησης μελλοντικών “ονείρων” για όλους εμάς. “Το θερμόμετρο έδειχνε -35οC, και σε τόσο πολύ κρύο δεν είχα εκτεθεί ποτέ πριν στη ζωή μου. Σφηνώσαμε μαζί μέσα στην τρύπα και κλείσαμε τα bivy sacks όσο πιο πολύ γινόταν ενώ τα κεφάλια μας ήταν έξω από την τρύπα ώστε να μπορούμε να αναπνέουμε. Ο ύπνος με πήρε σχεδόν αμέσως και μπορώ να ομολογήσω ότι παρά το γεγονός ότι το σώμα μου ήταν μουδιασμένο από το κρύο κοιμήθηκα αρκετά καλά, αν και είδα αρκετά όνειρα. Κάπου μέσα στην νύχτα ξύπνησα και τα σύννεφα είχαν εξαφανιστεί. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου είδα τον ουρανό να χορεύει από πάνω μου. Το Βόρειο Σέλας είχε δημιουργήσει μια μαγευτική νύχτα και έτσι μουδιασμένος που ήμουν από το κρύο δεν ήξερα αν ζούσα ή είχα περάσει από την άλλη πλευρά. Απλά καθόμουν εκεί και ένιωθα πολύ περίεργα πολύ όμορφα, ίσως να μην έχω νιώσει έτσι ποτέ. Δεν ήθελα να ξυπνήσω τον Peter ακόμα γιατί ήθελα να ζήσω μόνος μου αυτές τις στιγμές. Όλη η ταλαιπωρία, η σωματική και ψυχική πίεση, το κρύο, το Βόρειο Σέλας με τα πράσινα και μπλε του χρώματα μέσα στην άγρια νύχτα της Αλάσκας, ήταν κάτι το διαφορετικό κάτι το μοναδικό, ήταν ο λόγος που είχα έρθει εδώ για να βιώσω κάτι που δεν είχα βιώσει μέχρι εκείνη την στιγμή στη ζωή μου” … και το βιώσαμε – νοητά έστω - και όλοι εμείς διαβάζοντας το συγκλονιστικό κείμενο του Μιχάλη Στύλλα από τον αγώνα του στο Iditasport Ultra στην Alaska.

Η μαγεία της φύσης μέσα στην οποία διεξάγονται οι αγώνες ultra-trail είναι βασικό στοιχείο στις περιγραφές που ακολουθούν τον αγώνα. “Με δυσκολία συγκρατιόμουνα να μην σβήνω τον φακό και να κάθομαι να βλέπω τ’αστέρια. Ήταν ένας θόλος πάνω μας, σε όλους που ήμασταν εκεί, που σαν να σου έστελνε την ενέργεια και να σου έλεγε προχώρα”, διηγείται ο Σοφοκλής Μαραβέγιας στο εκπληκτικό βίντεο του Στάμου Μπιρσίμ μετά τον ROUT 2011:

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε αν θα μπορούσαμε να πάρουμε μια πρόγευση της διαδρομής που έχουμε να τρέξουμε, των μονοπατιών και της φύσης που θα βιώσουμε μέσα από την εμπειρία του αγώνα. Καταλυτικό ρόλο σε αυτό παίζουν βίντεο σαν αυτό που κατέγραψε ο Μάνος Κυριακάκης από το Zagori Mountain Running 2012. Μέσα στα λίγα λεπτά που διαρκεί το βίντεο, παίρνουμε μια καλή γεύση από την φύση και την διαδρομή του αγώνα στο Ζαγόρι. Αν δε προσθέσουμε και την μουσική υπόκρουση, έχουμε μιας πρώτης τάξεως έμπνευση για να τρέξουμε τον αγώνα:

Τέλος υπάρχουν και κάποια βίντεο που απλά με την σκηνοθετική τους αρτιότητα που συνδυάζει εκπληκτικά τοπία, υπέροχη μουσική και όμορφη εικόνα μας “απογειώνουν” κυριολεκτικά. Κλασσικό παράδειγμα και πάλι η δουλειά του Μάνου Κυριακάκη από τον Εύαθλο του 2011:

Σε τελική ανάλυση, οι περιγραφές που προκύπτουν από αθλητές μετά από αγώνες, είτε είναι σε κείμενο είτε σε εικόνα, είναι σαν το αλατοπίπερο που προσθέτει μια τελευταία σπιρτόζικη γεύση σε ένα ωραίο φαγητό. Είναι ένα προϊόν δημιουργικής σκέψης και παρόλο ότι συχνά υπερτονίζονται τόσο τα όμορφα όσο και δύσκολα, αποτελούν σημαντική πηγή έμπνευσης αλλά και ιστορικά ντοκουμέντα που θα διαβαστούν ή θα ιδωθούν πολλές φορές και θα οδηγήσουν πολλούς αθλητές σε κάποιο μονοπάτι, βουνοκορφή ή δάσος του αγώνα που αποτέλεσε την πηγή δημιουργίας τους.

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Tim Kemple - The North Face, Lazaros Rigos, go-mrp