Πίνοντας καφέ το μεσημέρι με έναν φίλο, συνεργάτη και βαθύ γνώστη των ultra, η κουβέντα μας κάποια στιγμή έφτασε στο θρυλικό Barkley. Τον “αγώνα που τρώει τα παιδιά του” – έναν αγώνα που έχει αφήσει το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα στον κόσμο των υπεραποστάσεων. Του είπα τότε τη σκέψη μου: ότι το Barkley θα χάσει μεγάλο μέρος της αίγλης του τη στιγμή που οι συζητήσεις, τα media και όσα λέμε γι’ αυτό αρχίσουν να περιλαμβάνουν τη φράση: “Τον αγώνα κέρδισε ο τάδε, δεύτερος ο δείνα κτλ.” αντί για το χαρακτηριστικό “δεν τερμάτισε κανείς” ή “κατάφερε να τερματίσει ο τάδε”.