Γυρίζοντας πίσω το χρόνο στο 2008, θυμάμαι τις έντονες συζητήσεις που είχαμε όλοι όσοι ασχολούμασταν με το ορεινό τρέξιμο για το τι μπορεί να κάνει στον Olympus Marathon ο Jessed Hernandez, αυτός ο λεπτοκαμωμένος Καταλανός που μαζί με τον Christophe Jaquerod, τον Dawa Sherpa και την Corrine Favre  άνοιγαν ουσιαστικά τον κύκλο των μεγάλων ξένων αθλητών του ορεινού τρεξίματος που θα έρχονταν να τρέξουν τα επόμενα χρόνια σε αγώνες της χώρας μας. Μετά τον αγώνα όμως τις συζητήσεις μας μονοπώλησε η απορία αν κάποιος – ή ο ίδιος βέβαια – θα κατάφερνε κάποτε να καταρρίψει το εκπληκτικό 4:33:37 που είχε πετύχει ο απίστευτος αυτός αθλητής στο βουνό των Θεών!

O Jessed Hernandez της Inov8 και η Zhanna Vokueva της Salomon εγκαταστάθηκαν ξανά στον θρόνο τους στον φετινό Olympus Marathon! O Ισπανός ο οποίος μας είχε δείξει τις «άγριες» διαθέσεις του με την φετινή του πορεία, τις επαλήθευσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο κατακτώντας μία σπουδαία νίκη, αφού το 4.36.44 που πέτυχε αποτελεί την 3η καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στον αγώνα! H Ρωσίδα Zhanna Vokueva μετά από το περσινό «διάλλειμα», πήρε την 3η της νίκη στον αγώνα με 5.57.30, επίδοση που μπορεί να είναι μακριά από το δικό της ρεκόρ στον αγώνα (5.34.04, 2011), δεν παύει όμως να αποτελεί μία πολύ καλή εμφάνιση.

Ένας πολύ καλός μας γνώριμος, ο Ισπανός Jessed Gispert Hernandez ήταν ο μεγάλος νικητής του Vertical Kilometer αγώνα που άνοιξε την αυλαία των εκδηλώσεων του Transvulcania! Κάλυψε την απόσταση των 6,6χλμ και 1.160 θετικής υψομετρικής σε 0:50:38 αποδεικνύοντας ότι βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση λίγο μάλιστα διάστημα μετά την νίκη του στον αγώνα 100 χλμ του Utra Trail Barcelona! Ο Ισπανός ο οποίος εδώ και καιρό τρέχει με τα χρώματα της Inov8 θα έρθει και φέτος στην Ελλάδα και στον Olympus Marathon για την 4η συμμετοχή του η οποία αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον!

Φθινόπωρο 2004. Σε ορειβατικό περιοδικό της εποχής πέφτει το μάτι μου σε μία είδηση στις μέσα σελίδες για έναν αγώνα στον Όλυμπο. Εκατόν δεκαεπτά αθλητές ξεκίνησαν από το Δίον, ανέβηκαν στο οροπέδιο των Μουσών, διέσχισαν τα Ζωνάρια και μέσω Ζολώτα, Πριονιών και Ενιπέα τερμάτισαν στο στάδιο του Λιτοχώρου σε … μερικές ώρες! Κούνησα το κεφάλι μου… «δεν πάει καλά ο κόσμος, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα...». Εκείνη την εποχή είχα πάρει σβάρνα τα βουνά με ένα αντίσκηνο στην πλάτη και με μια καλή παρέα και η ανάβαση και μόνο στο οροπέδιο φάνταζε στα μάτια μου σαν … ορειβατική αποστολή! Τέλη Ιουνίου 2006. Εκδρομούλα στον Όλυμπο, ανάβαση από Πριόνια μέχρι καταφύγιο Ζολώτα. Ανεβαίνοντας χαλαρός ξαφνικά εμφανίζεται πίσω από μια στροφή του μονοπατιού ένας με σορτσάκι … κυριολεκτικά πετώντας! Έκανα στην άκρη μην μπορώντας να το πιστέψω. Μετά από λίγες στιγμές εμφανίζεται κι άλλος! Ο ένας μετά τον άλλον αθλητές αέρινοι, φιγούρες από έναν άλλο κόσμο από τον δικό μου με έκαναν να θυμηθώ εκείνη την είδηση που είχα διαβάσει πριν δύο χρόνια. Ξαποσταίνοντας στο καταφύγιο του Ζολώτα, δεν σταμάτησαν να έρχονται για αρκετή ώρα. Λίγο νερό, ένα σοκολατάκι και δρόμο! Μα πως το κάνουν; Απορία… Μπροστά σου ξετυλίγονταν εικόνες που εναλλάσσονταν με απίστευτη ταχύτητα. Ένταση, αγωνία, πάθος, πόνος, κούραση, εξάντληση, υποθερμία, αφυδάτωση. Συναισθήματα πρωτόγνωρα. Ανατριχίλα…