Ορεινή Ροδόπη. Θα μπορούσα να σταματήσω σε αυτές τις δύο λέξεις και να αφήσω όλες τις υπόλοιπες σελίδες κενές για εσάς που ετοιμάζεστε να διαβάσετε παρακάτω. Για μένα, άλλωστε, η ορεινή Ροδόπη αποτελεί ένα σύνολο πολύχρωμων αναμνήσεων, ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της ζωής μου, που έχει ιδιαίτερη σημασία. Δέκα χρόνια τώρα, ούτε εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να εξηγήσω πώς καταφέρνω κάθε φορά και επισκέπτομαι αυτόν τον τόπο. Ακόμη και όταν λέω πως δε θέλω να πάω ή πως δε γίνεται να πάω λόγω υποχρεώσεων, ακόμη και τότε όλα αλλάζουν και βρίσκομαι ξανά, για άλλη μια φορά, να τρέχω στα μονοπάτια νιώθοντας πιο ελεύθερος από ποτέ! Αυτό το μέρος είναι μαγεμένο, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.

“Όταν λες πως θα κάνεις κάτι, τότε πρέπει να το κάνεις”. Όλα έτσι ξεκινούν κι όλα έτσι τελειώνουν, με μια υπόσχεση! Μια υπόσχεση που δίνεις σε γνωστούς, σε φίλους, στην οικογένειά σου ή στον ίδιο σου τον εαυτό. Μια υπόσχεση που μπορεί για τους περισσότερους να μην έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά, το βάρος της για σένα είναι διαφορετικό γι’ αυτό και ξεκινάς να τη “χτίζεις” σιγά-σιγά, πρώτα στο μυαλό σου και έπειτα στην πραγματικότητα.