Μιας και στη συνέχεια θα προσπαθήσω να μοιραστώ με τους αναγνώστες του κειμένου τους στοχασμούς που αποκόμισα από την συμμετοχή μου στον Αυθεντικό Φειδιππίδειο Δρόμο, θα ήταν αστοχία να μην ξεκινήσω το κείμενο μου αναφερόμενος όχι στον πολύ γνωστό αγγελιαφόρο Φειδιππίδη και τον άθλο του που λίγο – πολύ είναι γνωστός στους περισσότερους δρομείς, αλλά σε έναν άλλον δυστυχώς πολύ λιγότερο γνωστό Σπαρτιάτη πολεμιστή των Θερμοπυλών, που στα μάτια μου αποτελεί όχι μόνο έναν από τους γενναιότερους Σπαρτιάτες αλλά και τον πρώτο ίσως στην αρχαία Ελληνική ιστορία που είχε καταλάβει την σύνδεση μυαλού και φόβου. Σε όλη του την ζωή ερευνούσε το αντίθετο του φόβου, καθώς αυτός (ο φόβος) επηρεάζει πάντα τις πράξεις των ανθρώπων. Υπήρξε ο πρώτος που περιέγραψε ότι το μυαλό μοιάζει σαν σπίτι με πάρα πολλά δωμάτια, αναφερόμενος στην πολυπλοκότητα του μυαλού και όπως έλεγε στους νέους και άπειρους στην τέχνη του πολέμου Σπαρτιάτες: «Διώξε τον φόβο από την σάρκα (καθώς πίστευε ότι εκεί γεννιέται) και το μυαλό απλά θα ακολουθήσει». Μάλιστα είχε και ασκήσεις κατά του φόβου γύρω από ορισμένα σημεία του σώματος, τους λεγόμενους «Φοβοσυνακτήρες».

Αν για τους περισσότερους δρομείς αντοχής ο αγώνας του Σπαρτάθλου φαντάζει κάτι ανάμεσα σε μακρινό όνειρο και ανυπέρβλητο ‘τείχος’, τότε με τι θα μπορούσε να μοιάζει ένα διπλό Σπάρταθλο? Μάλλον παράνοια, αφού εκτός από τα χιλιόμετρα που πρέπει να διπλασιαστούν, θα πρέπει να πολλαπλασιαστεί η σωματική και η ψυχική καταπόνηση. Αν το Σπάρταθλο μπορούν να το ολοκληρώσουν μερικές δεκάδες επίλεκτοι αθλητές, τότε ένα διπλάσιο Σπάρταθλο ποιος θα αποτολμούσε να το δοκιμάσει? Όλοι γνωρίζουν την απάντηση: ο Γιάννης Κούρος φυσικά. Και βέβαια το «διπλό Σπάρταθλο» δεν είναι τίποτα άλλο από τον άθλο του Φειδιππίδη, του θρυλικού ημεροδρόμου της αρχαιότητας, που έκανε δημοφιλείς στη σύγχρονη εποχή τους αγώνες μεγάλων αποστάσεων.