Ο Αμερικανός αθλητής Zach Miller, εκτός από κορυφαίος σε επιδόσεις στο ορεινό τρέξιμο, αρθρογραφεί πολύ φιλοσοφημένα στο irunfar, θέτοντας καίρια ζητήματα πάνω στο άθλημα και το outdoor γενικότερα. Σε πρόσφατο άρθρο του, ασχολήθηκε με το τρέξιμο στα μονοπάτια σε σύγκριση με το διάδρομο στο γυμναστήριο, από μια σκοπιά όμως που θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ουσιαστικά για να το πω με δικά μου λόγια, τονίζει (χρησιμοποιώντας και το παράδειγμα του κορυφαίου Νορβηγού δρομέα του στίβου Jakob Ingebrigtsen, ο οποίος έχει γράψει πρόσφατα πως ενσωματώνει το τρέξιμο στο διάδρομο, τον χειμώνα, στην προπόνηση του) ότι το τρέξιμο στον διάδρομο ή η ποδηλασία σε στατικό ποδήλατο προσφέρουν την πολυτέλεια του ελέγχου του χρόνου, όμως αν τα συγκρίνουμε με την εμπειρία του τρεξίματος στα μονοπάτια, παρατηρούμε μια ουσιαστική διαφορά: την έλλειψη κίνησης στον χώρο.

Είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι η συμμετοχή σε φυσική δραστηριότητα αυξάνει το προσδόκιμο ζωής, αποτελεί σύμμαχο ενάντια σε διάφορες ασθένειες και έχει πολλαπλές θετικές επιδράσεις στην ψυχολογία, όπως ενίσχυση της διάθεσης, καταπολέμηση του άγχους και θεραπεία/αποφυγή της κατάθλιψης. Αντίθετα, η καθιστική ζωή έχει τεράστιο κόστος για τη δημόσια υγεία καθώς μειώνει την ποιότητα και τα έτη ζωής ενώ συγχρόνως ευθύνεται για την πρόσληψη βάρους συντελώντας καθοριστικά στην επιδημία της παχυσαρκίας. Το παραπάνω πλαίσιο έχει δημιουργήσει το κατάλληλο έδαφος για μια διαρκή ανοδική πορεία της τάσης “Get back to nature” (επιστροφή στη φύση) με παράλληλη φυγή από τα προβλήματα της σύγχρονης καθημερινότητας. Η πρόσβαση στη φύση έχει σκαρφαλώσει ψηλά στις προτιμήσεις και επιλογές των ανθρώπων, οι οποίοι στρέφονται όλο και περισσότερο στην αναζήτηση αποδράσεων για υπαίθρια αναψυχή και ευεξία. Τι είναι όμως η αναψυχή και τι η ευεξία;

Ως φύση ορίζεται το περιβάλλον και τα χαρακτηριστικά μη ανθρώπινης προέλευσης, από τη χλωρίδα και την πανίδα μέχρι τα τοπία και άλλα προϊόντα της γης που δεν έχουν δημιουργηθεί από τον άνθρωπο. Η φύση θεωρείται ίσως το καλύτερο μονοπάτι για να φτάσει κανείς σε μια ποιοτική αίσθηση της ευτυχίας και συνιστά σίγουρα τον πιο ανέξοδο τρόπο παρέμβασης για την προστασία της δημόσιας υγείας. Η συχνότητα και ο χρόνος που αφιερώνει κανείς στη φύση όπως και το είδος του περιβάλλοντος (εάν υπάρχει υγρό στοιχείο, τρεχούμενο νερό, ζώα ή δέντρα) επηρεάζουν με αντίστοιχο τρόπο το κάθε άτομο ξεχωριστά. Οι ώρες ή τα λεπτά που περνάει κανείς περπατώντας ανάμεσα στα δέντρα, σε κήπους και πάρκα, σε δάση και καλλιεργούμενη γη έχουν συνδεθεί μέσα από πολυάριθμες μελέτες, με μια σειρά από μακροχρόνια οφέλη.