Ελληνική Εθνική Ορειβατική Αποστολή στο GASHERBRUM IV ?  (Ένα υποθετικό σχέδιο που θα έβαζε τα πράγματα στη θέση τους)

Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για μια εθνική ορειβατική αποστολή στο Έβερεστ την ερχόμενη άνοιξη. Όσοι γνωρίζουν τα τεκταινόμενα στο χώρο της ελληνικής ορειβασίας, είναι ενήμεροι για τις εξελίξεις στο θέμα και ειδικά για τη σπουδή που επέδειξαν κάποιοι, προκειμένου να παρεισφρήσουν την τελευταία στιγμή και να αρπάξουν την ευκαιρία να μοιραστούν λίγη από την (πιθανή) δόξα που θα καθίσει σαν χρυσόσκονη πάνω στους πρωταγωνιστές της αποστολής. 

Ποιος θα ήθελε να χάσει την ευκαιρία να πάρει μέρος σ ένα τέτοιο σχέδιο? (και μάλιστα …με όλα πληρωμένα) Κανείς βέβαια. Τι δόξα!! Οι πρώτοι Έλληνες πατούν τη «Στέγη του Κόσμου», το ψηλότερο σημείο του πλανήτη, το απόλυτο κατόρθωμα του ανθρώπου πάνω στη Γη!!! Και η σημειολογία, κι αυτή απόλυτη: Η σπουδαιότερη χρονιά για τη χώρα μας, η χρονιά των ελληνικών Ολυμπιακών Αγώνων, συνδέεται με την πρώτη ελληνική κατάκτηση του ψηλότερου βουνού στον κόσμο. Όλοι λοιπόν θα ήθελαν, πόσοι όμως μπορούν πραγματικά?

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ορειβατών που προσπαθούν να πάρουν μέρος σ αυτή την αποστολή. Η πρώτη περιλαμβάνει εκείνους που έχουν τα ουσιαστικά προσόντα, δηλαδή τη φυσική κατάσταση, την τεχνική κατάρτιση και την εμπειρία, τους πραγματικούς ορειβάτες δηλαδή. Η δεύτερη περιλαμβάνει εκείνους που έχουν τα τυπικά προσόντα, δηλαδή το χρήμα, τις διασυνδέσεις και την φήμη, που έχει δημιουργηθεί γύρω από τα πρόσωπά τους χάρη στην κατ’ εξακολούθηση προβολή τους στα ΜΜΕ. Κατά τα φαινόμενα, η σύγκρουση ανάμεσα στον «πάνω» κόσμο και τον «κάτω» κόσμο της ελληνικής ορειβασίας, θα έχει τα θύματά της οσονούπω… Τώρα, ποιον θεωρείτε πάνω κόσμο και ποιον κάτω, αφήνουμε την επιλογή σε σας. Εκείνο που εμείς μπορούμε να συμπεράνουμε καταρχήν, είναι ότι οι αετονύχηδες της περιπέτειας είναι έτοιμοι και πάλι να αρπάξουν αυτό που δεν τους ανήκει.

Έχουμε ωστόσο να αντιπροτείνουμε έναν άλλο στόχο για μια εθνική ορειβατική αποστολή: το Gasherbrum IV. Ποιο είναι αυτό θα αναρωτηθείτε, όσοι δεν έχετε αρκετές γνώσεις ορειβασίας. Το Gasherbrum IV, είναι ένα βουνό που ζει στη σκιά των μεγάλων κορυφών στα Ιμαλάια, όπως το Έβερεστ πρωτίστως. Είναι ένα τρομερό βουνό, δυσπρόσιτο από κάθε πλευρά του, αντίθετα με το Έβερεστ, που για καλή τύχη των περισσότερων που το έχουν ανέβει, προσεγγίζεται εύκολα από δύο συγκεκριμένες διαδρομές, προσφέροντας έτσι τη χαρά σε «κουτσούς» και «στραβούς» να φτάσουν στον «Άγιο Παντελεήμονα». Το Gasherbrum IV έχει επίσης την ατυχία να είναι λίγο χαμηλότερο από 8.000 μέτρα, ατυχία που του στερεί το μεγαλείο του ονείρου που προσφέρει το Έβερεστ, όντας το ψηλότερο στον κόσμο. Όπως λένε και οι επικοινωνιολόγοι «τον πρώτο τον ξέρουν όλοι, τον δεύτερο κανένας». Πολλοί θα ρισκάριζαν και τη ζωή τους για να πατήσουν στο Έβερεστ (νοικοκυρές, εφοπλιστές, μαρκετίστες, πικραμένοι κάθε λογής κλπ), σχεδόν κανένας όμως δεν θα έκανε το ίδιο και για το Gasherbrum IV, προκειμένου να γίνει γνωστός (φανταστείτε να λέει κάποιος σε μια παρέα: ξέρεις, έχω ανέβει στο Gasherbrum IV). Εδώ είναι όμως και η μεγάλη διαφορά, ο πραγματικός ορειβάτης μπαίνει στην αυθεντική περιπέτεια «επειδή (η πρόκληση) είναι εκεί» και τον περιμένει. 

Ποιοι λοιπόν θα ήθελαν να συμμετάσχουν σε μια εθνική αποστολή σε ένα βουνό που ελάχιστοι μέχρι τώρα επιχείρησαν και μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού ανέβηκαν? Ας δώσει ο καθένας την απάντηση μόνος του. Εμείς το μόνο που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, είναι ότι μόνο ένας πραγματικός ορειβάτης θα αποφάσιζε να αποτολμήσει μια τέτοια ανάβαση. Χωρίς βαστάζους, χωρίς οδηγούς, χωρίς οξυγόνο, χωρίς φιξαρισμένα σχοινιά, χωρίς ασφάλεια, χωρίς αύριο… Οι υπόλοιποι έχουν άλλους στόχους (μες στο μυαλό τους): "κάνω κάτι που ο πολύς κόσμος θεωρεί σπουδαίο", "κάνω κάτι για να θεωρούμαι ο καλύτερος", "κάνω συλλογή κορυφών".

Ας προκηρυχθεί λοιπόν μια Εθνική Αποστολή για το Gasherbrum IV. Τότε μόνο θα μπορέσουμε να μάθουμε αν το θράσος των αετονύχηδων μπορεί να φτάσει τόσο μακριά. Εκτός κι αν με τη σύνταξη γλαφυρών άρθρων σε περιοδικά ποικίλης ύλης, για το «…πώς δεν καταφέραμε να κατακτήσουμε κι αυτή τη φορά τη φοβερή κορυφή των Ιμαλαΐων», εκπληρώνουμε την υποχρέωσή μας απέναντι στο κοινό και στη συνείδησή μας. Φτάνει πια η υποκρισία! 

(Και λίγη) αιδώς αχρείοι…



Εικονικοί Αγώνες? Η Περίπτωση του Αγώνα που Ίσως και να μην Έγινε Ποτέ

Πριν από λίγες ημέρες έκανε την εμφάνισή της σε αρκετά ξένα sites η αναγγελία της διεξαγωγής του “La Ruta de los Conquistadores” (Ο Δρόμος των Κατακτητών), ενός αγώνα ορεινής ποδηλασίας (ΜΤΒ) στην Κόστα Ρίκα ο οποίος εδώ και λίγα χρόνια θεωρείται ως ένας από τους πλέον καταξιωμένους extreme αγώνες με εκατοντάδες συμμετοχές απ όλο τον κόσμο. Μαζί με όλους τους υπόλοιπους αναγγείλαμε κι εμείς το γεγονός, περιμένοντας να γίνει και να δώσουμε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ. 

Οι μέρες του αγώνα πέρασαν και ψάχνοντας να βρούμε την είδηση καταρχήν στα ειδησεογραφικά sites του χώρου της περιπέτειας, δεν είδαμε τίποτα… Ακόμα κι ένας έκτακτος συνεργάτης κάποιου απ αυτά, ο οποίος θα έπαιρνε μέρος και θα έγραφε τις εντυπώσεις του, δεν έδωσε σημεία ζωής, οχτώ ολόκληρες ημέρες μετά τον αγώνα!!! 

Περνώντας οι μέρες ψάξαμε στο «επίσημο» site του αγώνα, το οποίο να σημειωθεί δεν είναι αυτόνομο αλλά παρουσιάζεται μέσα από το site της εταιρείας που εμπλέκεται στη διοργάνωση του La Ruta. Κι εκεί σιωπή, σαν να μην υπάρχει τίποτα, σαν να άνοιξε η γη και να κατάπιε την Κόστα Ρίκα, και τους ποδηλάτες του αγώνα μαζί με τα ποδήλατά τους!!! Φυσικά τα sites που αναφέρθηκαν στον αγώνα πριν από την υποτιθέμενη (?) διεξαγωγή του, δεν έγραψαν τίποτα μετά, αφού απλά δεν βρήκαν τίποτα για να γράψουν.

Τι συμβαίνει λοιπόν? Πότε θα μας πουν οι διοργανωτές ενός τόσο διάσημου αγώνα τι συνέβη στη φετινή διοργάνωση? Ποιοι κέρδισαν, πώς ήταν ο αγώνας, πώς τον σχολίασαν αθλητές και λοιποί, ποιες είναι οι εντυπωσιακές φωτογραφίες από τη μάχη των αθλητών? 

Ή μήπως δεν έγινε ο αγώνας? Μήπως? Γιατί να υποθέσουμε ότι έγινε αφού κανένας δεν έγραψε τίποτα και πουθενά? Αυτό δεν είναι και το πιο λογικό? Ή μήπως έχει συνωμοτήσει το παγκόσμιο web και μας αποκρύπτει το γεγονός? Ή μήπως τους απήγαγαν όλους οι εξωγήινοι τελικά ???

Ας σοβαρευτούμε όμως και κυρίως ας σοβαρευτούν οι διοργανωτές τέτοιων αγώνων. Είναι πολύ πιθανόν ο συγκεκριμένος αγώνας να μην έγινε για λόγους που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Ίσως όμως και να έγινε αλλά εξαιτίας κακής επικοινωνιακής πολιτικής να μη μαθεύτηκε τίποτα σε κανένα μέσο (αυτό το τελευταίο βέβαια το θεωρούμε εντελώς απίθανο να συνέβη, καθώς τα περίφημα "feedbacks" αυτών που συμμετέχουν σε αγώνες δίνουν και παίρνουν στα sites του χώρου). Ίσως πάλι να βγει ένα δελτίο τύπου τις αμέσως επόμενες ημέρες -όταν θα έχουν συμπληρωθεί τουλάχιστον 10 ημέρες από το (υποτιθέμενο) γεγονός, αλλά τότε θα είναι δυστυχώς αργά για τον αγώνα. 

Είναι ανεπίτρεπτο τον καιρό του Internet να υπάρχει τόσο σοβαρή ανικανότητα σε ζητήματα επικοινωνίας, όταν ακόμα και η τελευταία αθλητική εκδήλωση της «γειτονιάς» μπορεί την επόμενη μέρα να έχει γίνει γνωστή στην άλλη άκρη του κόσμου. 

Το γεγονός ωστόσο παραμένει: είμαστε εκτεθειμένοι σαν κοινό στους κινδύνους της εικονικής (πλαστής) πραγματικότητας και της εικονικής (πλαστής) ενημέρωσης. Πραγματικότητας, γιατί διαβάζοντας την πληροφορία ότι ένα γεγονός θα συμβεί, το θεωρούμε δεδομένο (και γιατί όχι άλλωστε, δεν είναι το λογικό?). Και βέβαια η συνέχεια αυτού του συλλογισμού μπορεί να μας οδηγήσει τελικά και στο φαύλο κύκλο του παραλογισμού, στον οποίο εμπλέκεται πια η εικονική ενημέρωση, όπου κάποιος θα αναλάβει να τροφοδοτήσει με «εικονική» πληροφόρηση το διαδίκτυο προκειμένου να υποστηρίξει το «εικονικό» γεγονός, αυτό που δεν συνέβη ποτέ δηλαδή αλλά παρουσιάζεται σαν ένα σενάριο μέσα από κάποια ιστοσελίδα, από την οποία ξεσηκώνουν όλοι οι υπόλοιποι την ψεύτικη πληροφορία για το δικό τους κοινό και ακούσια συμμετέχουν σ ένα ψέμα διαδίδοντάς το σαν αλήθεια και με τη σφραγίδα της εγκυρότητάς τους μάλιστα!!!

Η Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας και τα Ονόματα των Ορεινών Καταφυγίων

Έφτασαν αυτές τις μέρες στα χέρια μας δύο ανακοινώσεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας Αναρρίχησης (ΕΟΟΑ), σχετικά με τα επικείμενα εγκαίνια του ανακατασκευασμένου καταφυγίου στην Αστράκα και σχετικά με την μετονομασία κάποιων καταφυγίων στα ελληνικά βουνά. Μας ζητήθηκε από τον αποστολέα τους να τις δημοσιεύσουμε αυτούσιες, ώστε να δοθεί η δυνατότητα να σχολιαστούν από το κοινό της ορειβασίας. Θέλουμε να δηλώσουμε ότι δεν ενδιαφερόμαστε να εμπλέξουμε το Α-Ζ στα κυκλώματα του παραγοντισμού, μας ενδιαφέρει μόνο η γνήσια περιπέτεια και δεν πρόκειται να ασχοληθούμε ξανά με τέτοια ζητήματα. Ωστόσο θα κάνουμε μία παρατήρηση και θα κλείσουμε το θέμα εδώ. Διαβάσαμε έναν κατάλογο, ονόματα που δεν μας θυμίζουν κάτι από την πραγματική ιστορία της ελληνικής ορειβασίας και μάλιστα ανάμεσά τους υπήρχε και το όνομα αυτού που υπογράφει την εγκύκλιο μετονομασίας των καταφυγίων! Άραγε δεν υπήρχαν σπουδαίοι ορειβάτες που να μην βρίσκονται πια ανάμεσά μας ώστε να δοθούν τα ονόματά τους? Έτσι λοιπόν εξασφαλίζεται η υστεροφημία των παραγόντων? Κρίμα...