Την ώρα που έπαιρναν την πρώτη τους βαθιά ανάσα για να υποστηρίξουν την μεγάλη δρασκελιά στα σκαλοπάτια της πλατείας, τα χρονόμετρα είχαν ήδη πατηθεί στα ρολόγια τους και σχεδίαζαν την τακτική της διαδρομής στο μυαλό και τις αντοχές στο σώμα τους. Η γιορτινή ατμόσφαιρα και η πλημμύρα των χειροκροτημάτων από τους φίλους και τους γνωστούς, σχεδίασαν αμέσως ένα μειδίαμα στο πρόσωπο των συμμετεχόντων και την λαχτάρα στα μάτια τους ν’ ανταμώσουμε πάλι όλοι μαζί στον τερματισμό !

Από την πρώτη στροφή, βγαίνοντας από τον κεντρικό δρόμο, στην αρχή της μεγάλης ασφάλτινης ανηφοριάς, ο ήλιος τους έλουσε με τις πιο καυτές ακτίνες που είχε για την εποχή και για εκείνη την ώρα, 09:00 π.μ., κάνοντας τον ιδρώτα να τρέχει πιο γρήγορα από τα πόδια τους.

Μέχρι την μπούκα του δασικού μονοπατιού οι ανάσες είχαν ήδη κοπεί σε πολλούς, ενώ ήδη η πρώτη δεκάδα είχε αρχίσει να διαφαίνεται. Το απαιτητικό δασικό μονοπάτι παρείχε σκιά στους ήδη ζεσταμένους μύες τους. Τα στόματα δροσίστηκαν στον πρώτο σταθμό, ο οποίο φάνταζε όαση ! Ο σταθμός του OUTRUN !!! Ο πρώτος και συνάμα ο τελευταίος  σταθμός στην επιστροφή τους. Την ίδια περίπου ώρα μετρούσε αντίστροφα στην πλατεία της Γκούρας ο χρόνος εκκίνησης του Ζiria Scale Race που φέτος μαγνήτισε τα περισσότερα φλας λόγω των “βαρέων” συμμετοχών: Δημήτρης Θεοδωρακάκος, Γιώργος Διαλεκτός, Μιχάλης Φωτεινός και άλλοι αθλητές ανυπομονούσαν να τα βάλουν με το χρονόμετρο και να κερδίσουν την πρόκριση για το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Κάτι που φέτος εφαρμόστηκε πρώτη φορά και έκανε την διαδρομή μεγαλύτερη αλλά και πιο γρήγορη.

Στη μεγάλη διαδρομή, αφήνοντας το πρώτο σταθμό, σηκώνοντας, τα μάτια η Ζήρεια τους χαμογελούσε… Αγέρωχη… και διασχίζοντας τον κεντρικό χωματόδρομο, ουσιαστικά έμπαιναν στο πιο…wild μέρος της διαδρομής. Το μονοπάτι τους «ρουφούσε» μέσα στο λούκι της Φαρμακίλας…

Ο δρόμος για τον δεύτερο σταθμό του “PULSE 100” στα 2.137 μέτρα (υπεύθυνος Αβούρης) είναι μακρύς και το κάθε βήμα θέλει διπλό υπολογισμό και σκέψη. Η Ζήρεια ακονίζει το μάτι να βρεις το πιο σταθερό πάτημα ανάμεσα στις πέτρες, το πιο ασφαλές, και προπονεί την ανάσα σου αφού «προσπαθείς να κρατήσεις σταθερό το ρυθμό σου», όπως χαρακτηριστικά μας δήλωσαν οι πιο έμπειροι. Ένα πολύ καλό προπονητικό πεδίο για τους γνώστες του είδους και σίγουρα μια νέα εμπειρία για τους πρωτοεμφανιζόμενους στο ορεινό τρέξιμο.

Βγαίνοντας στο δεύτερο σταθμό, κοιτώντας πίσω το λούκι που ανέβηκες, δίνεις την υπόσχεση να σταθείς πάλι στα πόδια σου ξανά εκεί, στην επιστροφή, στο 24ο χιλιόμετρο. Η Φαρμακίλα σε διεκδικεί ξανά… στην πιο δύσκολη κατάβαση.

Στο δρόμο για την κορυφή, δεν υπάρχει πλέον μονοπάτι και η σηματοδότηση των έντονων κόκκινων σημάτων είναι η απάντηση στην ερώτηση «πού πάω τώρα». Τα άγρια άλογα της περιοχής προϋπαντούν τους αθλητές στο διάσελο.

Όσοι ξέρουν από γυναίκες, έπρεπε να φαντάζονταν πως τα σύννεφα είναι πάντα στο κεφάλι τους με έναν αλλοπρόσαλλο αέρα στην κορυφή, που δεν είχε αποφασίσει ακόμα την κατεύθυνσή του και δήλωνε την αναγκαιότητα του αντιανεμικού που είχαν επισημάνει οι διοργανωτές. Καταλυτική η παρουσία της Ασημίνας Συλαίου στο σημείο αυτό μαζί με τους φωτογράφους και τον Δημήτρη Τρουπή από το Αdvendure που υποστήριζαν τους αθλητές για την συνέχεια. Η κατηφοριά έβγαζε πλέον στον 3ο σταθμό, με τις κιτρινομάντηλες κοπέλες της Πόπης Συλαίου, που έστεκαν στην είσοδο του φαραγγιού της Φλαμπουρίτσας. Ένα μονοπάτι που μετά τη σάρα, θα ξεκούραζε τους αθλητές, με σκιά, δέντρα και δυστυχώς με λιγότερο από πέρσι νερό για τσαλαβούτημα. Η παρουσία της ομάδας διάσωσης «Πήγασος» βοήθησε πολύ στην ψυχολογία των συμμετεχόντων και κυρίως των πρωτοεμφανιζόμενων στο ορεινό τρέξιμο.

Ότι ωραίο όμως τελειώνει νωρίς και ένα όμορφο προπονητικά αλλά ανηφορικό μονοπάτι της υπομονής σε έβγαζε στο πιο-happy σταθμό του chalet (υπεύθυνος Γιάννης Γαρουφάς) που όλα μα όλα τα καλούδια του “BΡΑΖΙΛΙΑΝΟΣ” σε περίμεναν! Ήταν και ο σταθμός κλειδί: στις 14:00 έκλεινε και γινόταν το τελευταίο check για τους αθλητές που ήθελαν και μπορούσαν να συνεχίσουν την διαδρομή. Εδώ η αναμονή και η ξεκούραση κράτησε περισσότερη ώρα και η απόφαση κρίσιμη: μπαίνω ξανά στο βουνό… τι σε περίμενε ; η μεγάλη ανηφόρα προς την κορυφή ξανά. Η Ασημίνα Συλαίου βρισκόταν πάλι στο σημείο για συμβουλές και αρωγή. Ο ανεφοδιασμός στον σταθμό αυτό ήταν ογκώδης και συνεχής. Λόγω της κόπωσης, οι ανάγκες των αθλητών ήταν αυξημένες. Η εντολή να ξεκινήσει η σκούπα, Βερόνικα Μπιζάρου, για να μαζέψει τις κορδέλες και να ελέγξει τις αδυναμίες των αθλητών, από το σταθμό αυτό δόθηκε όταν πέρασε πλέον και ο τελευταίος αθλητής.

Η ανηφοριά ήταν εκτός μονοπατιού με μπηγμένες προεξέχουσες πέτρες στο βραχώδες πεδίο και η σήμανση ήταν πολύ σημαντική. Για το λόγο αυτό η σήμανση συνεχώς συμπληρωνόταν με κοκκινόλευκες κορδέλες και κούκους. Η κορυφή περίμενε πάλι συννεφοσκέπαστη και οι αντοχές πλέον δοκιμάζονταν και καθόριζαν τις διαφορές μεταξύ των αθλητών. Από μπροστά μας πέρασαν αλαχάνιαστοι ο Στεφανής, ο Αρκουμάνης, ο Κωστόπουλος, ο Μαυρίκιος και ο Καμπουρόπουλος, που περισσότερο φαίνονταν να το απολαμβάνουν.

Η κατηφόρα της Φαρμακίλας ήταν το τελευταίο και καθοριστικό τεστ των αθλητών «ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι», όπως παραδέχτηκαν οι περισσότεροι, αφού εκτός από την κλίση του και το ανώμαλο πεδίο με τις πέτρες, διασχίζεται από αθλητές που ήδη έχουν κουραστεί, τα πόδια τους δεν μπορούν να τους υποσχεθούν την ίδια σταθερότητα και ισορροπία, ενώ είναι πλέον σίγουρο ότι θα σημαδευτούν με ένα… γρατσουνισματάκι ! η παρουσία του Διασωστικού Σώματος Κορίνθου, έστω και προληπτικά, έδινε ένα αίσθημα ασφαλείας στους τολμηρούς που όδευαν προς τον τελευταίο σταθμό του OUTRUN (υπεύθυνοι από τον Ξενώνα «ΕΥΧΑΡΙΣ»). Ένας σταθμός-φάρος για την τελευταία κατάβαση. Οι περισσότεροι ούτε καν σταματούν, συνεχίζουν σαν να φοβούνται πως αν σταματήσουν δεν θα ξεκινήσουν ξανά.

Η πλατεία ετοιμάζεται για τους τερματισμούς και όλοι ξεσπούν σε χειροκροτήματα όταν τα σκαλιά της ανηφορίζει πρώτος ο Σταύρος Στεφανής με χρόνο 03:48:29 και ακολούθησε ο Φάνης Αρκουμάνης 03:51:23.

Αμέσως ένα γκρουπάκι ζούμπα έκανε την επίδειξη στις χορευτικές του φιγούρες και έδωσε την σκυτάλη στις κυρίες του χωριού που με τα μαντήλια στα χέρια, μας έδειξαν τους παραδοσιακούς χορούς του τόπου.

Οι ουρανοί είχαν άλλα σχέδια και έριξαν την μπόρα τους. Όσοι ήταν ακόμα εκτεθειμένοι στο βουνό, λούστηκαν πραγματικά λυτρωτικά από την βροχή και είχαν να αντιμετωπίσουν κι αυτή την δυσκολία στην κατηφορική τους πορεία προς τον τερματισμό.

Ακούγοντας το χαρακτηριστικό “μπλιμ- μπλιμ” της χρονομετρικής λωρίδας του Chronosystems του Σίμου, συνειδητοποιείς πως, ναι! Έχεις τερματίσει, φέτος, έναν από τους πιο δύσκολους αγώνες ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα !!!!

Ο Στόχος σου ; Και του χρόνου !

Marigo Melissa (κατά κόσμον, Μαρία Παπαμιχαήλ)
Photo ©: Μαρία Παπαμιχαήλ