Με δεδομένη την προπέρσινη φοβερή εμπειρία του VFUT του 2013 και ότι πέρυσι τα πήγα αρκετά καλά για τα δεδομένα μου στον έτερο αλλά πολύ διαφορετικό σε πολλούς τομείς αγώνα 100 μιλίων της Ροδόπης (ROUT), φέτος ο στόχος δεν ήταν μόνο ο τερματισμός, που είναι πάντα ο πρωταρχικός μου στόχος ακόμα και σε αγώνες λίγων χλμ, αλλά μια καλύτερη επίδοση σε σχέση με το 2013, αν όλα πήγαιναν καλά...έτσι νωρίς τον Ιούνιο, έκανα την εγγραφή μου με το πού άνοιξαν οι εγγραφές, ήμουν μάλιστα ο πρώτος απ’ ότι αποδείχθηκε μετά (δυστυχώς όμως η διοργάνωση δεν εφάρμοσε παλιότερη ανακοίνωση της ότι ο πρώτος δηλωθείς αθλητής θα απολάμβανε δωρεάν συμμετοχής...δεν πειράζει είπα, καλή καρδιά… ). Βέβαια, ο αριθμός των ολοκληρωμένων εγγραφών ήταν σημαντικά μικρότερος σε σχέση με το 2013, αλλά αυτό ουδόλως δεν με πτόησε, αφού οι αγώνες αυτοί είναι επί το πλείστον μοναχικοί, εκ φύσεως…

Κάτι οι οικογενειακές υποχρεώσεις, κάτι οι πολύ αγώνες που όλο και άφηναν κόπωση και ανάγκη για ξεκούραση, κάτι η οκνηρή προπονητικά καλοκαιρινή περίοδος, δεν μου επέτρεψαν να πάω όσο προπονημένος θα ήθελα, αλλά διόλου δεν με πείραζε αυτό. Μόνο και μόνο που θα χανόμουν για ακόμα μία φορά στα δάση της Ροδόπης και θα γινόμουν ένα με την απείρου κάλλους Ελληνική αυτή γωνιά, μου έφτανε.

Φτάνοντας λοιπόν με τον συνοδοιπόρο μου (από την Θεσσαλονίκη και μετά) Μάριο Μιχόπουλο, Σπαρταθλητή και φοβερό δρομέα και άνθρωπο, στον οικισμό φιλοξενίας του Μεσοχωρίου το μεσημέρι της Παρασκευής, ίσα που προλάβαμε την τεχνική ενημέρωση, η οποία αποδείχθηκε πολύ μεγάλη και πολύ μικρή ταυτόχρονα… μεγάλη σε μήκος (τουλάχιστον 1 ώρα), και μικρή σε ουσιαστικές πληροφορίες αφού αναλώθηκε κυρίως στην περιγραφή της διαδρομής σε τρείς γλώσσες (υπήρχαν και λίγοι ξένοι αθλητές), παρότι η ίδια περιγραφή υπάρχει πολύ ωραία αποτυπωμένη στο website της διοργάνωσης. Αφού πήραμε και το προ-αγωνιστικό γεύμα που παρείχε η διοργάνωση, και με μία γρήγορη επίσκεψη στο Παρανέστι για να πάρουμε την σακούλα, επιστρέψαμε πάλι στον οικισμό, όπου σημειωτέον παρέχονταν δωρεάν από την διοργάνωση σπιτάκια των 7 ατόμων για τους αθλητές του VFUT. Ο καιρός που ήταν η μεγάλη ανησυχία όλων, ήταν συννεφιασμένος, αλλά δεν προμήνυε την κακοκαιρία που τελικά συναντήσαμε… Και δυστυχώς ούτε οι προγνώσεις που μας μεταφέρθηκαν από την διοργάνωση δεν αποδείχθηκαν καθόλου ακριβείς, χωρίς απαραίτητα να ευθύνεται αυτή γι’ αυτό.

Τελευταίες ετοιμασίες για τον αγώνα, drop bags, αλοιφές, τελευταία checks και φύγαμε. Ο καιρός παρέμενε συννεφιασμένος με αρκετή ζέστη για την εποχή (17-18 οC), αλλά και αρκετή υγρασία που έδινε κάποια ανησυχητικά μηνύματα…

Εκκίνηση στις 21:00 ακριβώς και για ακόμα μια φορά βρήκα τον εαυτό μου να ακολουθεί το φωτεινό ποτάμι … Χωρίς καν να το καταλάβω έφτασα στον 1ο Σταθμό (Porcel, 5.5χλμ) ο οποίος είχε τα βασικά, λογικό αφού είχαμε τρέξει λιγότερο από 1 ώρα. Με το που είδα βέβαια πάλι το σύστημα καταγραφής με το σκανάρισμα μέσω κινητού… μου ήρθαν οι μνήμες του 2013… Οφείλω βέβαια να πω ότι ήταν σημαντικά βελτιωμένο και σε καμία σχέση η αργοπορία/ακινησία του 2013…

Φεύγοντας, μια αρκετά απότομη ανηφόρα ακολουθούμενη από μια κατηφοριά σε έβγαζε στον σταθμό Βουνοπλαγιά (12.9χλμ) στον οποίο είχε πολλά περισσότερα καλούδια και σαφώς ανεφοδιαζόσουν καλύτερα. Εδώ θα κάνω την πρώτη μου (από τις πολλές που θα ακολουθήσουν) μνεία για τους υπέροχους εθελοντές αυτού του αγώνα, οι οποίοι στον συγκεκριμένο σταθμό, αν και μέσα στην νύχτα, ήταν πολύ ορεξάτοι και με χαμόγελα σου πρόσφεραν απλόχερα ότι μπορούσαν…

Έχοντας κάνει τον αγώνα το 2012 (128χλμ) και το 2013 (160χλμ), ήξερα τι θα συναντούσα μετά την Βουνοπλαγιά, πάραυτα με συνεπήρε ξανά σαν να το έβρισκα για πρώτη φορά… Ο σαξοφονίστας, σήμα κατατεθέν πλέον των αγώνων του Παρανεστίου, έκανε πάλι τα σκοτεινά μας εκείνα λίγα λεπτά της ώρας μαγικά και παραμυθένια… η συνέχεια περιελάμβανε το πέρασμα της γέφυρας του Aρκουδορέματος, και την γλυκιά ανηφόρα για τον 3ο Σταθμό (Σίλη, 19.1χλμ) όπου και πάλι οι φοβεροί άνθρωποι του μας πρόσφεραν εκτός από τα του σταθμού και δυνατό χειροκρότημα, κάτι που ήταν απαραίτητο αφού οι πρώτες λεπτές και ‘ανώδυνες’ ψιχάλες είχαν ήδη αρχίσει να πέφτουν, και έκτοτε μας έκαναν συνεχώς παρέα…

Η διαδρομή μέχρι τον επόμενο σταθμό (Φυλάκιο Πάγκαλου, 29.1 χλμ), αν και κινούμενη επί το πλείστον σε δασικό χωματόδρομο και θεωρητικά εύκολη, χωρίς μεγάλες κλίσεις, ήταν σχεδόν αδύνατον να την τρέξεις αφού η βροχή που έπεφτε (και που είχε ήδη πέσει τις προηγούμενες ημέρες) είχε δημιουργήσει εστίες βαθιάς/μαλακής λάσπης που παραμόνευε να ‘καταβροχθίσει’ το παπούτσι σου αν δεν την είχες δεί… και για να την δεις μέσα στο σκοτάδι έπρεπε να μην τρέχεις… Έτσι αφού συνάντησα και τους εθελοντές που σαν δείκτες μου υπέδειξαν να στριψω δεξιά (και όχι αριστερά που θα πήγαινα αρκετές ώρες αργότερα… ) έφτασα μετά από λίγη ώρα στον σταθμό, όπου φυσικά τα standards παρεχομένων υπηρεσιών και διάθεσης εθελοντών ήταν και εκεί υψηλά, όπως και σε όλο τον αγώνα.

Κατηφορίζοντας από το φυλάκιο Πάγκαλου, και ενώ σημειωτέον σχεδόν από την αρχή του αγώνα κινούμουν μόνος μου, το μονοπάτι εκτός από απότομο ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση λόγω ολισθηρότητας/λάσπης, και μετά από κανά 2 ανώδυνες ‘ζειμπεκιές’ ήρθε και η πρώτη και τελευταία σωματική/φυσική πτώση, γιατί ψυχολογικές ακολούθησαν πολλές… Εκτός από την μπόλικη λάσπη που την κουβάλαγα μέχρι την Ζαρκαδιά, αποκόμισα και μία καλή μελανιά στο πόδι, τίποτα ιδιαίτερο όμως. Μετά από 3-4 χλμ ευτυχώς η διαδρομή έμπαινε σε χωματόδρομο που σε οδηγούσε στον 5ο σταθμό (Ζαρκαδιά, 35,6χλμ). Και ενώ το 2013 ο χωματόδρομος αυτός μου είχε φανεί ανιαρός και ενοχλητικός, τώρα μου φαινόταν τέλειος, μπροστά στο τερέν που είχα συναντήσει πριν… Ήταν η 1η φορά (ακολούθησαν κι’άλλες… ) που συνειδητοποιούσα πόσο οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν τελείως έναν ίδιο (μέχρι εκεί) αγώνα… σε σχέση με αυτόν του 2013. Στον σταθμό της Ζαρκαδιάς, είχε τα πάντα (πχ. κοτόσουπα, τραχανά, τσάι, φρούτα, γλυκά κλπ.), πολύ περισσότερα από όσα είχαν ανακοινωθεί από την διοργάνωση… και με έκπληξη μου πληροφορήθηκα ότι πολλά από αυτά και σε πολλούς άλλους σταθμούς τα είχαν φέρει με δική τους πρωτοβουλία οι εθελοντές… Πολυπληθής από φοβερούς εθελοντές και πλούσιος ο σταθμός λοιπόν, αλλά κάτι έλειπε… ο καφές… Το τι γέλιο έπεσε όταν λόγω νύστας (ήταν σχεδόν 3 την νύχτα) ζήτησα λίγο καφέ, και μία κυρία στην προσπάθεια της να με ικανοποιήσει προσφέρθηκε να μου φτιάξει λίγο ντεκαφεινέ… καφέ δεν περιγράφεται… η προθυμία της όμως μου έφτανε, και αναχωρώντας τους ευχαρίστησα και ευχήθηκα να τα ξαναπούμε αφού η διαδρομή περνούσε πάλι από εκεί στο 127χλμ του αγώνα.

Εκεί ξεκινούσε ένα μεγάλο και απομονωμένο κομμάτι του αγώνα, που οδηγούσε αρχικά στην λίμνη της Πλατανόβρυσης και τον ομώνυμο λιτό σταθμό (41.6 χλμ) και μέσω του μεγάλου ρέματος στον 7ο σταθμό του αγώνα (Αλήκιοι, 56.4χλμ). Η διαδρομή μαγευτική, καίτοι παντελώς μοναχική για μένα και με μοναδική παρέα τον φακό μου, με γέμιζε συναισθήματα μυστηριακά, είχα γίνει ένα με το δάσος, τα νερά που έπεφταν άλλοτε ορμητικά άλλοτε κυλούσαν, πάντα όμως να με συντροφεύουν…

Το Μέγα Ρέμα μου χάρισε εκτός των άλλων και ένα φανταστικό ξημέρωμα, μέσα στην ομίχλη, λες και έβλεπα το ‘Braveheart’ ή ‘τον Τελευταίο των Μοικανών’ ήταν. Τέτοιες εικόνες πρώτη φορά συναντούσα στην ζωή μου, και δεν πρόκειται να τις ξεχάσω ποτέ… ήμουν ήδη γεμάτος εικόνες και συναισθήματα τόσο πολύ που το τρέξιμο το είχα αφήσει σε δεύτερη μοίρα…

Σε μια στροφή του δασικού δρόμου που μόλις είχε ξεκινήσει αφήνοντας το μαγευτικό μέγα ρέμα, συνάντησα και τον σταθμό (Αλήκιοϊ, 56.4χλμ). Μία από τα ίδια και εδώ… , φοβεροί άνθρωποι, πρόθυμοι, χαμογελαστοί, σου έδιναν την ψυχή τους… εκεί κάθισα λίγο μιας και απείχα ήδη 2.5 ώρες από το σημείο χρονικού αποκλεισμού. Φεύγοντας, με έβγαλαν την αναμνηστική φωτογραφία και κατηφόρισα με ένα σάντουιτς στο ένα χέρι και ένα ζεστό τσάι στο άλλο…

Βουρ λοιπόν, υπό ψιλή βροχή πάντα, για τον κεντρικό σταθμό Άντερο (60.6 χλμ), όπου με περίμενε και ο 1ος σάκος ανεφοδιασμού μου (dropbag). Τα σκάρτα 4 χλμ από τον προηγούμενο σταθμό περιελάμβαναν και 570μ ανάβασης, οπότε χρειάστηκα μια ώρα σχεδόν για να φτάσω. Ο σταθμός εκεί υπερ-πλήρης, επανδρωμένος από Προσκόπους που γεμάτοι χαμόγελα και προθυμία μου προσέφεραν ότι τους ζήτησα. To dropbag εκεί ήταν σωτήριο, και το μετανιώσανε αυτοί που είτε δεν είχαν αφήσει εκεί τίποτα ή το είχαν δώσει σχετικά άδειο… γιατί;… μα επειδή από βρεγμένος που μπήκα στην σκηνή του σταθμού, βγήκα στεγνός (στεγνά ρούχα-παπούτσια-κάλτσες)… έτσι, χορτάτος, στεγνός και ξεκούραστος ξεκίνησα για την εύκολη διαδρομή προς την Γιουμουρλού, μέσω του δασικού σχετικά κατηφορικού δρόμου, ο οποίος ήθελε την προσοχή του για να αποφύγεις το λασπόλουτρο… αλλά πλέον ήταν μέρα και η αναγνώριση ήταν πολύ πιο εύκολη από τα νυχτερινά κομμάτια.

Τρέχοντας όλο αυτό το κομμάτι μέχρι τον 9ο σταθμό (Γιουμουρλού, 69.3χλμ) και σε απίστευτη διάθεση κυρίως λόγω στεγνών ρούχων-ανεφοδιασμού, η δυνατή βροχή δεν με άφηνε να χαρώ 100% την έκσταση του να αισθάνεσαι φρέσκος μετά από 65χλμ και 12 ώρες αγώνα… Φοβεροί εθελοντές για ακόμα μία φορά στον σταθμό, όλοι χαρούμενοι, νεολαία κυρίως, με βοηθήσανε να βγάλω στα γρήγορα το αδιάβροχο από το σακίδιο, γιατί η βροχή πλέον δεν παλευόταν… εκεί συνάντησα και τον Αλέξανδρο Γεωργίου, Σπαρταθλητή, ο οποίος περίμενε τον φίλο του Τάσο να πάνε μαζί, αλλά τελικά με άλλον έφτασε μαζί ως το τέρμα… Χαιρετώντας υπό δυνατή βροχή τα παιδιά του σταθμού και τον Αλέξανδρο, άρχισα να ανηφορίζω προς την Χαράδρα 14.

Με την δυνατή βροχή να με έχει ξαναμουσκέψει, η ψυχολογία μου είχε αρχίσει να πέφτει για τα καλά. Κάποια στιγμή μάλιστα κάθισα κάτω από ένα δέντρο μπας και ‘απαγκιάσω’ λίγο από την βροχή, αλλά μάταια… Ευτυχώς η διαδρομή ήταν δρομική και μια έτρεχα, μία περπάταγα, οπότε ξεχνιόμουν λίγο. Παρότι μου πήρε κάτι παραπάνω από 1 ώρα να διανύσω τα 7.5χλμ μέχρι τον 10ο σταθμό (Χαράδρα 14, 76.7χλμ), μου είχαν φανεί αιώνας… Φτάνοντας στον σταθμό, με υποδεχτήκανε με χειροκροτήματα και ζητωκραυγές, αλλά δεν μπορώ να πω ότι η ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλή, σκεπτόμενος και το επόμενο κομμάτι που ακολουθούσε. Πάντως, και στον σταθμό αυτό, παρότι δεν είχε τα προπέρσινα μεγαλεία (μάλλον λόγω της βροχής), οι εθελοντές ήταν άψογοι, κυριολεκτικά σε υπηρετούσαν (αν και δεν με εκφράζει απόλυτα η λέξη), και μετά από λίγο ζεστό τσάι και σαντουιτσάκι ξεκίνησα την μοναχική μου ανάβαση προς τα Ελληνο-βουλγαρικά σύνορα (πυραμίδα 148) και το νέο κομμάτι της διαδρομής, η οποία μετά από 16χλμ χωρίς ενδιάμεσο σταθμό θα έφτανε στο Δασικό χωριό του Φρακτού.

Μετά την ανάβαση μέχρι την πυραμίδα 148 γνωρίζαμε ότι είχε προστεθεί από την διοργάνωση η ανάβαση πάνω στην παραμεθόριο σε άλλες δύο πυραμίδες… αλλά δεν νομίζω αυτή η αλλαγή να χαροποίησε πολύ κόσμο… το κομμάτι μετά την Πυραμίδα 148 ήταν μία ανάβαση σε ανύπαρκτο μονοπάτι μεγάλης ανηφορικής κλίσης, πάνω στην συνοριακή ζώνη (που ως γνωστόν μοιάζει με αντιπυρική ζώνη), που δοκίμασε τις αντοχές όλων όσων το περπάτησαν (για τρέξιμο ούτε λόγος με τέτοια κλίση και τερέν)… ίσως με καλύτερο καιρό το τοπίο να απορροφούσε λίγο από την επίπονη αυτή πρόσθετη δοκιμασία… αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έρθει… ήρθαν όταν έπρεπε να καταλήξουμε μέσα στο Τζάκι Ρέμα και την παλιά διαδρομή. Τα καινούργια εκείνα κατηφορικά κομμάτια ήταν πανέμορφα, όντως, δεν χωρά καμία αμφιβολία… αλλά επικίνδυνα… το σχοινί που είχε τοποθετηθεί από την διοργάνωση ήταν πολύ βοηθητικό, αλλά όταν έχεις τρέξει 90 χλμ, το να περπατάς (δεν τρέχεις ούτε με σφαίρες… ) σε λασπώδες/γλιστερό τερέν στο χείλος μιας απότομης πλαγιάς με την βοήθεια σχοινιών ξεφεύγει από τα πλαίσια αγώνων ορεινού τρεξίματος… ευτυχώς την πτώση την γλίτωσα και έφτασα αλώβητος σωματικά, όχι όμως και ψυχολογικά, στον 11ο σταθμό (Φρακτό, 92.9χλμ). Κάτι η δυνατή βροχή, κάτι η ταλαιπωρία στο προηγούμενο κομμάτι, και με πόδια μούσκεμα, είχαν αρχίσει να μου βάζουν ιδέες εγκατάλειψης… Στον σταθμό ευτυχώς είχε ζεστή σούπα και τσάι τα οποία αμφότερα τίμησα και ξεχάστηκα... Φυσικά πάλι οι άνθρωποι υπέροχοι, είχαν αρχίσει να ανησυχούν που στον σταθμό τους είχαν φτάσει μόνο 20 άτομα από τα 91 που ξεκίνησαν… μου έλεγαν μάλιστα ότι όλοι παραπονιόνταν για το νέο αυτό κομμάτι της διαδρομής… εκεί μου έγινε και έλεγχος του υποχρεωτικού εξοπλισμού μου από άτομο της διοργάνωσης.

Ήταν τότε μπροστά μου που έδωσε η διοργάνωση την αρχική παράταση της μίας ώρας (το υπόλοιπο μισάωρο παράτασης το έδωσε αργότερα), βέβαια δεν με απασχολούσε αυτό αφού απείχα ήδη 3 ώρες από το αρχικό χρονικό σημείο αποκλεισμού. Αφού άλλαξα κάλτσες (τις κουβαλούσα στο σακίδιο), έφυγα τρέχοντας για τον 12ο σταθμό (Αχλαδόρεμα, 98.9χλμ), ο οποίος ορθότατα προστέθηκε πάλι από την διοργάνωση, γιατί το κομμάτι που ακολουθούσε μέχρι το φαρασινό ήταν πάλι απομονωμένο. Βέβαια και εδώ η μικρή αλλαγή της διαδρομής δυσκόλεψε λίγο την κατάσταση, αλλά νομίζω άξιζε τον κόπο.

Στο Αχλαδόρεμα και με την βροχή να πέφτει ασταμάτητα, ήπια φοβερό τσάι παγωμένο, γέμισα μάλιστα και το παγούρι μου, και έφυγα σφαίρα για τον επόμενο σταθμό (Φαρασινό, 111χλμ), μέσα σε χειροκροτήματα από τους φοβερούς εθελοντές.

Ο σταθμός του Φαρασινού ήταν για μένα κομβικό σημείο για πολλούς λόγους (από εκεί ξεκίναγε η ανηφόρα για Καικούλι και η 2η νύχτα, ήταν το τελευταίο μεγάλο κομμάτι χωρίς ενδιάμεσο σταθμό, πρόπερσι με είχε ταλαιπωρήσει πολύ ψυχολογικά κ.α.) και έτσι ήθελα να το περάσω οπωσδήποτε μέρα. Ευτυχώς το πυκνό δάσος έκοβε πολύ από την βροχή που έπεφτε και σε συνδυασμό με το φοβερό τερέν από πεσμένα φύλλα με έκανε να τρέξω το μεγαλύτερο μέρος. Πετυχαίνοντας λοιπόν το στόχο μου και φτάνοντας μέρα εκεί, κάθησα πολύ λίγο και αφού έφαγα έφυγα για την ανηφόρα της Πεύκης. Σημειωτέον ο εν λόγω σταθμός ήταν τελικά για πολύ κόσμο κομβικός αφού σε αυτόν εγκατέλειψαν πάνω από 10 άτομα…

Η διαδρομή προς τον 2ο κεντρικό σταθμό της Πεύκης (121.5χλμ), αν και γνώριμη από τους προηγούμενους αγώνες, θα μου άφηνε νέες εμπειρίες… Η ανηφόρα μέχρι το Καικούλι και το σημείο ελέγχου εκεί βγήκε πιο εύκολα απ’ ότι το περίμενα, αλλά το τι θα επακολουθούσε δεν το περίμενα… η βροχή ξαφνικά άρχισε να δυναμώνει και βρέθηκα εν μέσω μια καταιγίδας που δεν μπορούσα να διαχειριστώ… το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να τρέχω μέχρι να φτάσω στο σταθμό και να μπω κάτω από κάπου… αλλά μάταια… ο σταθμός αργούσε… τα πόδια μου πλέον ήταν με πληγές από το ‘φαφάτιασμα’, και η δυνατή βροχή με πόναγε όταν με έβρισκε στο πρόσωπο… το μονοπάτι ήταν πλέον ανύπαρκτο, και ευτυχώς που και εκεί και παντού η σηματοδότηση της διοργάνωσης ήταν υποδειγματική… μερικές φορές υπερβολική, αλλά για κάτι τέτοιες περιπτώσεις ακραίων φαινομένων χρειάζεται και η υπερβολή στην σηματοδότηση… φυσικά η ψυχολογία στο ναδίρ, και μούσκεμα μέχρι και… το εσώρουχο… με το σακίδιο μου να έχει μπάσει παντού νερό… οι σκέψεις μου ήταν: «γιατί το κάνεις αυτό τώρα;» «Τι ευχαρίστηση βρίσκεις;» «Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν… εξάλλου το έχεις ξανακάνει… »… Πριν φτάσω στον σταθμό την απόφαση μου την είχα πάρει… δεν έβρισκα κανένα νόημα πλέον στον αγώνα… εγκατάλειψη… .

Με κλειδωμένο το μυαλό στην εγκατάλειψη, έφτασα ράκος στον σταθμό… και εδώ αρχίζει η μαγεία… των ultra… .των εθελοντών… του εαυτού μας και της δύναμης που κρύβουμε και δεν το ξέρουμε… της πίστης μας σε ότι ο καθένας πιστεύει…

Τα παιδιά εκεί τα θυμόμουν από το 2013, και κάποιοι με θυμόντουσαν… αλλά είμαι σίγουρος πως τη μαγεία τους την χάρισαν απλόχερα σε όλους όσους έφτασαν μέχρι εκεί…

Αρχικά μου έδωσαν το dropbag, τους είπα ότι εγκαταλείπω, μάλιστα έβγαλα και το νούμερο μου… όχι μου λέει κάποιος, κράτα το, άλλαξε, φάε, ξεκουράσου, σκέψου, και αν επιμένεις μας το δίνεις μετά… ευτυχώς, σαν από μηχανής Θεός το dropbag είχε τα πάντα… λες και το ήξερα, είχα αλλαξιές όχι μόνο από ρούχα-παπούτσια-κάλτσες αλλά και από εσώρουχα και μπουφάν… και να σου ο Χρήστος καινούργιος και στεγνός, τουλάχιστον εξωτερικά, γιατί εσωτερικά, κλειδωμένος…

Ενώ η βροχή συνέχιζε να πέφτει δυνατά, προσπαθούσα να βρω έναν λόγο να συνεχίσω, και δεν τα κατάφερνα… ξάπλωσα λίγο να ηρεμήσω μπας και καθαρίσει λίγο το μυαλό μου… με σκέπασαν με μια κουβέρτα αλλά η υποβόσκουσα υποθερμία δεν με άφηνε να χαλαρώσω… Μετά από αρκετή ώρα έφτασε στον σταθμό ο Αλέξανδρος (Γεωργίου) μούσκεμα και με προβλήματα από φουσκάλες, και αφού έκατσε και αυτός να ανεφοδιαστεί και να τον περιποιηθούν (τον έκανε η ποδολόγος εκεί καινούργιο… ), με προέτρεψε να πάμε μαζί προς τα κάτω (Ζαρκαδιά), και να εγκαταλείψω εκεί…

Βλέποντας ότι η βροχή είχε ‘κόψει’ αρκετά, και δίνοντας μια πραγματική μάχη με τον εαυτό μου… σηκώθηκα με σκοπό να ξαναξεκινήσω… αλλά τα ρίγη δεν με άφηναν να σταθώ στα πόδια μου… κατευθείαν ΄πήρα αγκαλιά’ την ξυλόσομπα που είχαν εκεί… μάλιστα φώναξαν και τον γιατρό του σταθμού και με εξέτασε… ενώ ταυτόχρονα μια εθελόντρια με έτριβε στην πλάτη μπας και ‘ανεβάσω θερμοκρασία’ και ένας εθελοντής μου στέγνωνε το σακίδιο και τα γάντια…

Αφού ο γιατρός έδωσε το οκ και με τις παραινέσεις των εθελοντών εκεί, είχα αρχίσει να αισθάνομαι καλύτερα, και εν μέσω χειροκροτημάτων και ζητωκραυγών, ξεκίνησε πάλι το ταξίδι μου, μετά από καθυστέρηση σχεδόν 2 ωρών… παρέα πλέον με τον Αλέξανδρο και έχοντας κερδίσει μια πολύ δύσκολη μάχη με τον εαυτό μου…

Τα 6 κυρίως κατηφορικά χλμ μέχρι τον 15ο σταθμό (Ζαρκαδιά, 127.8 χλμ) πέρασαν εύκολα και η περιποίηση των γνώριμων εθελοντών εκεί ήταν ξανά παροιμιώδης. Εκεί γνωρίσαμε και την Ναταλία από την Καστοριά που περίμενε τον Πατέρα της που έτρεχε, και μας καλωσόρισε με χειροκροτήματα στον σταθμό. Να ‘ναι καλά, μας ανέβασε αρκετά ψυχολογικά…

Ξεκινώντας παρέα με την Ναταλία (για λίγα μέτρα) και υπό βροχή πάλι, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε προς την Οξιά, μια επίπονη ανηφόρα που ευτυχώς με σταθερό ρυθμό και κουβεντούλα κύλησε ανώδυνα. Δεν μπορώ να πω όμως ότι το ίδιο ανώδυνη μου φάνηκε η αλλαγή της θέσης του σταθμού (Οξιά, 136.5χλμ), ο οποίος φέτος είχε μεταφερθεί αρκετά πιο κάτω από άλλες χρονιές. Έτσι από τη μία το μονοπάτι που λόγω λάσπης ήταν εκνευριστικά ολισθηρό και συχνά επικίνδυνο και από την άλλη η ώρα που πέρναγε βασανιστικά, μας έκανε να απελπιστούμε μέχρι να φτάσουμε… Φτάνοντας στον σταθμό, ο οποίος είχε ήδη μεταφερθεί σε νέα θέση (μετά το λάθος με τους προπορευόμενους αθλητές που έχασαν την διαδρομή...), εφοδιαστήκαμε και ξεκινήσαμε για το χωριό Πρασινάδα (17ος σταθμός, 140.6χλμ) , που ευτυχώς δεν απείχε πολύ, παρότι για να φτάσεις εκεί έπρεπε να τρέξεις σε κατηφορικό κακοτράχαλο μονοπάτι και για κανά χλμ σε άσφαλτο. Στον σταθμό ευτυχώς υπάρχει υπόστεγο και γλιτώσαμε για λίγο από την βροχή. Και εκεί οι εθελοντές φανταστικοί, μας πρόσφεραν ζεστό τσάι με μέλι και μία κυρία φρόντισε λίγο τα γεμάτα φουσκάλες και κοψίματα πόδια μας…

Μετά από μια σύντομη ανάβαση το μονοπάτι σε οδηγούσε ξανά στον σταθμό της Σίλης (145χλμ), τον οποίο έβλεπες από ψηλά, με φωτισμένη την Εκκλησιά του χωριού. Χειροκροτήματα, λίγη σούπα και αναχώρηση πλέον από το ίδιο μονοπάτι που ανεβήκαμε αρκετές ώρες πριν, το οποίο όμως ήταν πλέον τελείως διαφορετικό, λασπωμένο, με τα ρέματα που συναντούσε να έχουν ξεχειλίσει… Φτάνοντας στην γέφυρα του Αρκουδορέματος στρίψαμε δεξιά και αφού κάτσαμε για λίγο στο εκεί σημείο ελέγχου (σκηνή), με δυσκολία βγήκαμε ξανά στην βροχή. Παρότι είχε ξημερώσει, λόγω του καιρού οι φακοί σβήσανε αρκετά μετά, λίγο πριν συναντήσουμε τον ασφάλτινο δρόμο. Φτάνοντας στον τελευταίο σταθμό (Porcel, 154,7χλμ), οι εθελοντές χαμογελαστοί και καλοσυνάτοι, μας προσφέρανε ότι μπορούσαν και με την ευχή ‘Καλό τερματισμό’ μας αποχαιρέτησαν μέσα στην βροχή…

Με δυσκολία περπατούσαμε λόγω των ποδιών, αλλά αυτό δεν μας πτόησε να τρέξουμε τα τελευταία 4 χλμ πριν το Παρανέστι… ενώ η καταιγίδα είχε κάνει το πανέμορφο Παρανέστιο μονοπάτι να έχει πλημμυρήσει εντελώς… και να μην μπορούμε να δούμε μπροστά από την δυνατή βροχή.

Παρέα με τον Αλέξανδρο τερματίσαμε στο ίδιο σημείο που είχαμε ξεκινήσει μιάμιση μέρα πριν… Βέβαια τίποτα πλέον δεν ήταν ίδιο… ο κόσμος που μας περίμενε μέσα στην βροχή μετρημένος στα δάκτυλα… χωρίς μουσικές πλέον… ενώ εντύπωση μου προκάλεσε ότι φέτος η διοργάνωση δεν είχε τίποτα σαν δώρο finisher, παρά μόνο ένα μετάλλιο.

Το αγώνα αυτόν τον κάνουν ξεχωριστό οι φανταστικοί εθελοντές του που σου δίνουν και την ψυχή τους για να σε υποστηρίξουν. Τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ, να τους έχει ο Θεός καλά και να ξέρουν ότι είναι η ραχοκοκαλιά, η αρχή και το τέλος του αγώνα…

Όμως κάποια σημάδια φθίνουσας πορείας καθώς και κάποια λάθη θα πρέπει να αξιολογηθούν έγκαιρα από την διοργάνωση και με διορθωτικές ενέργειες να βελτιωθεί εν γένει η εικόνα του αγώνα, δίνοντας βάρος στην αντιμετώπιση του αθλητή ως προσωποποιημένη μονάδα και όχι ως απρόσωπο σύνολο.

Δεν είμαι σίγουρος αν έπρεπε να συνεχίσω ή όχι, αλλά σίγουρα κέρδισα μια πολύ δύσκολη μάχη με τον εαυτό μου και αυτό το οφείλω στους εθελοντές της Πεύκης και στον Αλέξανδρο. Ήταν πολύ μεγάλη κατάκτηση για μένα να καταφέρω να ‘ξανασηκωθώ΄από τέτοια ‘πτώση’… Και αυτό το ‘κέρδος’ μου δεν το ανταλλάσω επουδενεί με μια καλύτερη επίδοση ή θέση…

Για ένα πράγμα όμως είμαι σίγουρος: πως κάθε χρόνο θα επιδιώκω να τρέχω στα μονοπάτια της Ροδόπης, γιατί είναι απίστευτης ομορφιάς και με γεμίζουν συναισθήματα, εικόνες και έμπνευση για όλη την χρονιά… και γιατί με κάνουν σοφότερο…

Χρήστος Κατσιρόπουλος
ΣΕΟ Πάτρας-ΦΛΟΓΑ
27/10/2015

Photo (c):

- Μ. Μιχόπουλος
- Μ. Γκιριτζιώτης
- VFT FACEBOOK
- A.Γεωργίου
- Μ.Ράπτης